Alle Kapitel von วิศวะมีเกียร์ อยากได้เมียเป็นหมอ: Kapitel 1 – Kapitel 10

บทที่ 1: ลานช็อปแตกเพราะปากพาซวยเสียงใบพัดลมโรงงานตัวเบ้อเร่อหมุนตีลมร้อนอบอ้าวปะปนกลิ่นน้ำมันเครื่อง จาระบี และละอองสนิมเหล็กที่ลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณลานปูนกว้างหน้าช็อปเครื่องกล ช่วงสี่โมงเย็นเศษเป็นเวลาที่เด็กช็อปสีกรมท่าหลายสิบชีวิตเริ่มวางมือจากเครื่องกลึง บางคนนั่งปาดเหงื่อกับขวดน้ำอัดลม บางกลุ่มก็นอนแผ่ไปกับแผ่นไม้กระดานเขียนแบบ แต่โต๊ะม้าหินอ่อนใต้ร่มเงาต้นหูกวางมุมประจำของกลุ่มนักศึกษาปีสามกลับกำลังเดือดพล่านยิ่งกว่าเตาหลอมโลหะ“Defeat! เชี่ยเอ๊ย! ป้อมบนกูแตกจนได้!”เจมส์ทุบฝ่ามือลงบนโต๊ะม้าหินอ่อนจนโทรศัพท์มือถือกระดอนขึ้นมาเล็กน้อย เขายกสองมือขึ้นกุมขมับอย่างคนสิ้นหวัง ขณะที่ไต้ฝุ่นซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามถึงกับถีบตัวลุกขึ้นไปยืนเหยียบบนม้านั่ง ชี้หน้าเยาะเย้ยเพื่อนร่วมโต๊ะด้วยความสะใจแบบไม่ออมมือ“กดยับเลยไอ้เกียร์! ไหนมึงคุยโวว่าตัวแครี่มึงตบระดับท็อปเซิร์ฟไงวะ โดนฝั่งนู้นดักล้วงตายคาพุ่มไม้สามรอบติด สภาพนี้เตรียมตัวรับกรรมได้เลยเพื่อนรัก!”น็อตที่นั่งไขว่ห้างอยู่ข้างๆ ปลดแว่นสายตากรอบดำออกมาเช็ดคราบเหงื่อช้าๆ เขาเหลือบตามองกระดานกระดาษที่ใช้ปากกาเมจิกขีดแต้มพนันไว้ แล้วส่าย

บทที่ 3: เก๊กหล่อจนล้อจมโคลนหลังจากเหตุการณ์สุดขายขี้หน้าที่ร้านกาแฟลุงปรีชาเมื่อตอนเจ็ดโมงเช้า กฤษณะก็แทบไม่เป็นอันทำอะไรทั้งวัน ข้อหา ‘คนสติไม่สมประกอบ’ ที่คุณหมอหน้าหวานประเคนให้พร้อมสลิปโอนเงินแปดสิบบาท ยังคงตามหลอกหลอนอยู่ในหัวซ้ำไปซ้ำมา ยิ่งในกลุ่มไลน์เด็กช็อปที่ไอ้เจมส์กับไอ้ฝุ่นเอาไปปั่นจนสติกเกอร์หัวเราะเด้งรัวเป็นร้อยข้อความ ศักดิ์ศรีลูกผู้ชายของอดีตนักกีฬาว่ายน้ำตัวเต็งก็ยิ่งถูกบดขยี้จนแทบไม่เหลือชิ้นดีเขาจะยอมจบวันนี้ลงด้วยสภาพไอ้ขี้แพ้แบบนี้ไม่ได้เด็ดขาดเกียร์กลับไปกบดานที่ห้องพักตอนบ่าย จัดการเสียบสายชาร์จมือถือทิ้งไว้จนแบตเตอรี่เต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ ยัดกระเป๋าสตางค์หนังแท้ใบหนาที่อัดแน่นไปด้วยเงินสดลงกระเป๋ากางเกงยีนส์อย่างแน่นหนา ตบท้ายด้วยการเดินลงไปที่ลานจอดรถใต้ดิน ดึงผ้าคลุมกันฝุ่นออกจากมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์ทรงสปอร์ตเนกเก็ตสีดำด้านขนาดเก้าร้อยซีซีลูกรักที่เขาเช็ดเคลือบเงาจนขึ้นวาววับเสื้อยืดสีเทาเข้มเนื้อดีพอดีตัวขับเน้นช่วงอกผายและลอนกล้ามเนื้อหน้าท้องแน่นตึง สวมทับด้วยเสื้อช็อปสีกรมท่าที่สะบัดชายเสื้อเปิดกว้าง กางเกงยีนส์เดนิมสีเข้มเข้ารูปรับกับรองเท้าคอมแบทหนังแ

บทที่ 5: เกียร์ลงถังขยะรีไซเคิลหลังจากผ่านศึกพายุฝนและโศกนาฏกรรมร่มดอกเห็ดหงายท้องเมื่อวานเย็น สภาพของกัปตันทีมว่ายน้ำผู้เกรียงไกรแห่งคณะวิศวกรรมศาสตร์ก็แทบไม่ต่างอะไรจากลูกหมาตกคลอง เกียร์ต้องนอนซมซดน้ำขิงผสมยาพาราเซตามอลดักไข้ไปสองเม็ด แต่ต่อให้ร่างกายจะประท้วงด้วยอาการจามฟุดฟิด ความมั่นหน้าในสมองกลับไม่เคยลดละลงเลยแม้แต่มิลลิเมตรเดียวลานช็อปวันแรก โดนมองเป็นเชื้อราในจานเพาะเชื้อหน้าร้านลุงปรีชา โดนตราหน้าเป็นคนสติไม่สมประกอบพร้อมเศษเงินทำทานแปดสิบบาทหน้าคณะแพทย์ โดนถามว่าจะให้โทรเรียกรถเก็บขยะมารับซากมอเตอร์ไซค์ไหมและเมื่อวาน... โดนตอกหน้าหงายด้วยร่มพับคันจิ๋วสีฟ้าพาสเทลความล้มเหลวติดต่อกันสี่ครั้งซ้อนกลายเป็นไฟสุมอกเด็กช่างให้เดือดพล่าน ในเมื่อแผนการรุกหน้าด้านก็พัง แผนแกล้งเท่แบบพระเอกซีรีส์ก็พับไม่เป็นท่า มันก็ถึงเวลาต้องงัดไม้ตายก้นหีบที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดของเด็กช็อปออกมาใช้ไม้ตายระดับตำนานที่มีคำสาบานสืบทอดกันมารุ่นต่อรุ่น... ‘เกียร์อยู่ที่ใคร ใจอยู่ที่นั่น’เวลาบ่ายสองโมงตรง ใต้ถุนอาคารเรียนรวมฝั่งศูนย์การแพทย์เกียร์นั่งยองๆ ซุ่มอยู่หลังพุ่มเข็มตัดแต่งทรงกลมริมทางเดิน

บทที่ 7: แอ็กหลุมลั่นกลางดึกเข็มยาวของนาฬิกาแขวนผนังในห้องพัก 412 ของหอพักนักศึกษาแพทย์เคลื่อนผ่านเลขหกไปแล้ว บ่งบอกเวลาตีหนึ่งครึ่ง ความเงียบสงัดยามดึกสงัดเข้าปกคลุมทั่วทั้งชั้น มีเพียงเสียงหึ่งๆ แผ่วเบาของเครื่องปรับอากาศรุ่นเก่าที่พ่นไอเย็นฉ่ำออกมาปะทะผิวกาย และกลิ่นหอมเย็นจางๆ ของบาล์มยูคาลิปตัสที่แต้มอยู่ตรงขมับเนียนทั้งสองข้างบนโต๊ะหนังสือตัวยาวริมหน้าต่าง กองเอกสารสรุปวิชาพยาธิวิทยาและแฟ้มประวัติเคสผู้ป่วยถูกจัดเก็บเรียงเข้าที่อย่างเป็นระเบียบตามนิสัยรักความสะอาดของเจ้าของห้อง แว่นตากรอบเงินถูกถอดวางพักไว้ข้างโคมไฟตั้งโต๊ะที่ดับสนิทไปแล้วร่างโปร่งของภีมภัทรนอนตะแคงอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา เสื้อยืดคอกลมสีเทาตัวหลวมกับกางเกงผ้าฝ้ายขายาวทำให้เขาดูตัวเล็กลงกว่าตอนกลางวัน เส้นผมสีดำสนิทที่แห้งสนิทหลังอาบน้ำทิ้งตัวลงปรกหน้าผากมน แสงสว่างวาบจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่ปรับระดับความสว่างไว้ต่ำสุด ส่องสะท้อนเข้ากับดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่ยังคงฉายแววตื่นตัวเต็มที่ความจริงแล้ว ภีมควรจะหลับไปตั้งแต่เที่ยงคืนหลังจากอ่านหนังสือจบทบทวนเคสแต่สมองเจ้ากรรมกลับไม่ยอมปิดสวิตช์ลงง่ายๆ ภาพเหตุการณ์ที่ศูนย

บทที่ 9: พ่อหนุ่มช่างซ่อมยางท้องฟ้าเหนือทุ่งกว้างแถบชานเมืองช่วงห้าโมงเย็นเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่น ไอความชื้นในอากาศลอยฟุ้งบ่งบอกว่าฝนระลอกใหม่กำลังตั้งเค้า ลานดินลูกรังหน้าโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลขนาดเล็กที่ตั้งอยู่ห่างจากตัวเมืองเกือบหกสิบกิโลเมตรเต็มไปด้วยความโกลาหล ข้าวของจากการจัดกิจกรรมค่ายตรวจสุขภาพชุมชนผู้สูงอายุถูกลำเลียงออกจากตัวอาคารเพื่อเตรียมขนย้ายกลับมหาวิทยาลัย“ทางฝั่งตู้ยาควบคุมกับพวกเอกสารคนไข้ เอาขึ้นกระบะคันของเกียร์ไปเลยนะ ส่วนพวกเราที่เหลือไปอัดกันในรถตู้คณะ”เสียงของวินตะโกนสั่งการแข่งกับเสียงเครื่องยนต์รถตู้ประจำคณะแพทย์ที่สตาร์ตเครื่องเปิดแอร์รอไว้ นักศึกษาแพทย์ปีสามและอาจารย์ที่ปรึกษาเริ่มทยอยปีนขึ้นไปจับจองที่นั่งด้วยความเหนื่อยล้าหลังจากยืนตรวจคัดกรองเบาหวานและความดันให้ชาวบ้านมาตลอดทั้งวันภีมภัทรในชุดเสื้อโปโลสีขาวของคณะแพทย์กับกางเกงสแล็กสีดำยืนถือแฟ้มประวัติเคสคนไข้ปึกหนาอยู่ข้างท้ายรถกระบะสี่ประตูยกสูงสีดำด้าน ใบหน้าหวานดูอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด ขอบตาสองข้างมีเงาคล้ำจางๆ จากการพักผ่อนไม่เพียงพอ แว่นตากรอบเงินเลื่อนลงมาเล็กน้อย ตรงสันจมูกโด่งรั้นยังมีรอยแ