Lahat ng Kabanata ng โอเมก้ากลิ่นพีชของประธานาธิบดี｜Omegaverse: Kabanata 21 - Kabanata 30

บทที่ 8สองสัปดาห์ผ่านไปอย่างรวดเร็วภายใต้การดูแลอย่างเข้มงวดของทำเนียบประธานาธิบดีนับตั้งแต่วันที่คุณหมอตรวจพบการตั้งครรภ์ ชเวแทกยอมก็สั่งปรับเปลี่ยนวิถีชีวิตในปีกตะวันออกแทบทั้งหมด อาหารทุกมื้อของแพคฮายอนถูกคัดสรรโดยนักโภชนาการส่วนตัว มีการเพิ่มผลไม้สดรสเปรี้ยว ขนมปังธัญพืช และซุปกระดูกอ่อนที่ไม่ส่งกลิ่นคาว เพื่อให้คนตัวเล็กสามารถทานได้โดยไม่แพ้ท้องที่สำคัญที่สุด... ในทุกๆ ค่ำคืน แทกยอมจะเข้ามานอนกอดฮายอนไว้ในอ้อมแขน ปล่อยฟีโรโมนไม้ซีดาร์อันอบอุ่นโอบล้อมหน้าท้องของฮายอนไว้ตลอดทั้งคืน ฟีโรโมนของพ่อเด็กช่วยให้ภาวะเสี่ยงต่อการแท้งสงบลงอย่างน่าอัศจรรย์ อาการคลื่นไส้ลดน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด ผิวพรรณของฮายอนกลับมาเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวล สดใสดั่งกลีบดอกท้อแรกแย้มทว่าหน้าที่การงานระดับชาติของผู้นำประเทศก็ไม่อาจละเลยได้...ค่ำคืนนี้ ทำเนียบบลูการ์เดนถูกเนรมิตให้กลายเป็นสถานที่จัดงานเลี้ยงรับรองคณะทูตานุทูตและนักธุรกิจระดับนานาชาติ แสงไฟระยิบระยับสาดส่องไปทั่วห้องจัดเลี้ยงใหญ่ ดนตรีคลาสสิกบรรเลงขับกล่อมอย่างรื่นรมย์ สุภาพบุรุษในชุดทักซิโด้และสุภาพสตรีในชุดราตรีหรูหราต่างจับกลุ่มสนทนากันอย่างออก

“ตามผมกลับห้องทำงานเดี๋ยวนี้!” แทกยอมคว้าข้อมือของฮายอนไว้แน่น น้ำเสียงเข้มจัดจนฮายอนสะดุ้ง“ท่านประธานาธิบดีครับ... งานเลี้ยงยังไม่เลิกเลยนะครับ...”“ผมบอกให้กลับก็ต้องกลับ!” แทกยอมไม่ฟังคำทัดทาน เขาจูงมือฮายอนเดินตัดผ่านทางเดินลับกลับขึ้นสู่เรือนพักส่วนตัวปีกตะวันออกในทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้ใครได้ซักถามปัง!ประตูห้องนอนใหญ่ถูกปิดและลงกลอนอย่างแน่นหนา แทกยอมถอดเสื้อสูททักซิโด้ทิ้งลงบนพื้นอย่างไม่ไยดี ฟีโรโมนไม้ซีดาร์ที่แผ่ออกมาในยามนี้เต็มไปด้วยความดุดัน ปั่นป่วน และหวงแหนจนอากาศในห้องแทบจะลุกเป็นไฟ“ท่านประธานาธิบดีเป็นอะไรไปครับ... โกรธเรื่องอะไรหรือครับ” ฮายอนถามด้วยความหวาดหวั่น ก้าวถอยหลังทีละก้าวแทกยอมก้าวตามประชิดตัวจนกระทั่งแผ่นหลังของฮายอนชนเข้ากับผนังห้องหนานุ่ม สองแขนแกร่งยกขึ้นกักขังร่างโปร่งไว้ระหว่างลำตัว นัยน์ตาสีรัตติกาลลุกโชนด้วยไฟพิศวาสและความหึงหวง“ทำไมคุณถึงปล่อยให้ไอ้คังจินฮวันเข้าใกล้ขนาดนั้น!” แทกยอมเอ่ยเสียงพร่าต่ำ “แล้วทำไมต้องยอมให้ไอ้ฮยอนชอลมันแตะต้องตัวคุณด้วย!”“ท่าน ผอ. ซังแค่ช่วยผมไว้ครับท่าน... เขาช่วยกันไม่ให้ไวน์หกใส่ผม...” ฮายอนพยายามอธิบาย สบตา

เมื่อเห็นว่าร่างโปร่งพร้อมแล้ว แทกยอมจึงค่อยๆ จ่อส่วนหัวของแก่นกายเข้ากับช่องทางรัก แล้วดันสะโพกแทรกตัวเข้าไปอย่างเชื่องช้า...“อึก...! ทะ ท่านประธานาธิบดี...!” ฮายอนหวีดร้องแผ่วเบา มือเรียวจิกเข้ากับผ้าปูที่นอนแน่น ร่างกายบิดเกร็งเมื่อความคับแน่นอันมหึมาค่อยๆ แทรกซึมเข้ามาเติมเต็มช่องว่างภายในจนหมดสิ้น“ชู่ว~ เด็กดี อย่าเกร็งนะ... หายใจเข้าลึกๆ ครับ” แทกยอมหยุดนิ่งค้างไว้เพื่อให้ฮายอนได้ปรับตัว ก้มลงจูบดูดดื่มริมฝีปากอิ่มเพื่อเบี่ยงเบนความเจ็บปวดและถ่ายทอดไออุ่นความคับแน่นบีบรัดรอบแก่นกายจนแทกยอมต้องกัดฟันกรอด สัญชาตญาณสัตว์ป่าเรียกร้องให้เขากระแทกกระทั้น แต่ความรักและความห่วงใยที่มีต่อฮายอนและลูกน้อยในครรภ์ทำให้เขาควบคุมตนเองได้อย่างสมบูรณ์แบบเมื่อฮายอนเริ่มผ่อนคลายและส่งเสียงครางหวานในลำคอ แทกยอมจึงเริ่มขยับสะโพกเนิบช้าแต่มั่นคง จังหวะการสอดประสานดำเนินไปอย่างนุ่มนวล ลึกซึ้ง และเน้นการบดคลึงจุดกระสันภายในอย่างแม่นยำ ทุกครั้งที่แก่นกายแทรกเข้าไปจนสุดโคน ฮายอนจะส่งเสียงครางหวานปนสะอื้นด้วยความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย“อ๊ะ... อ๊า~ ลึกจังครับ... แน่นไปหมดแล้ว... อึก...”

ฮยอนชอลเลิกคิ้วสูงด้วยความประหลาดใจ “ใช่ครับคุณฮายอน... คุณทราบรหัสนี้ได้อย่างไรกัน”ฮายอนเม้มริมฝีปากแน่น สบตากับแทกยอมอย่างกล้าหาญ “ก่อนที่ผมจะย้ายเข้ามาทำงานที่นี่... ผมเคยซื้อยาระงับฮีทเถื่อนจากตลาดมืดมาใช้ครับ เพราะยีนด้อยของผมทำให้ยาตามโรงพยาบาลทั่วไปใช้ไม่ได้ผล ใต้ขวดยาที่ผมเคยใช้ มีรหัสสกรีนตัวนูนอยู่ ผมจำตัวเลขสามตัวท้ายได้แม่นยำ... มันคือรหัส 9-0-4 ครับ!”ฮยอนชอลรีบเปิดแท็บเล็ตตรวจสอบข้อมูลตู้คอนเทนเนอร์สินค้าที่กำลังถูกกักตัวไว้ที่ท่าเรืออินชอนทันที แววตาคมกริบของ ผอ. ข่าวกรองพลันสว่างวาบขึ้นมาด้วยความยินดี!“ตรงกันจริงๆ ด้วยครับท่านประธานาธิบดี!” ฮยอนชอลร้องออกมาอย่างตื่นเต้น “ตู้คอนเทนเนอร์รหัสสินค้าลับแปดแปดสองเก้าศูนย์สี่ สำแดงเท็จว่าเป็นเวชภัณฑ์ทางการแพทย์ แต่แท้จริงแล้วคือสารตั้งต้นผลิตยาเถื่อนล็อตใหญ่ที่สุดของพวกมัน ข้อมูลของคุณฮายอนทำให้เราสามารถขอหมายศาลอายัดสินค้าล็อตนี้ได้ทันท่วงที!”แทกยอมหันมามองฮายอนด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจและชื่นชม ร่างสูงเอื้อมมือไปลูบเรือนผมนุ่มของฮายอนอย่างอ่อนโยนต่อหน้าฮยอนชอลโดยไม่ปิดบังความรักใคร่“คุณช่วยงานราชการของประเทศ

ฮายอนสะอื้นไห้จนตัวสั่นเทา ก่อนจะยอมพรั่งพรูความจริงออกมาทั้งหมด “ส.ส. คังจินฮวัน... เขาโทรศัพท์เข้ามาที่ศาลาในสวนครับ... เขาบอกว่าเขารู้เรื่องที่ผมท้อง และรู้เรื่องที่เรานอนด้วยกัน... เขาขู่ว่าถ้าผมไม่ออกจากทำเนียบไปเงียบๆ เขาจะแฉเรื่องนี้ให้ทำเนียบพังพินาศ เขาจะทำลายท่านครับ...”เมื่อได้ยินชื่อของศัตรูทางการเมือง นัยน์ตาของชเวแทกยอมก็พลันเปลี่ยนจากความเจ็บปวดเป็นความเดือดดาลและอำมหิตถึงขีดสุด! สันกรามหนาขบแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน รังสีสังหารแผ่ออกมาจนห้องทั้งห้องหนาวเหน็บ‘คังจินฮวัน... มึงกล้าดียังไงถึงโทรมาคุกคามคนของกูถึงในทำเนียบ!’ทว่าเมื่อหันกลับมามองใบหน้าหวานที่กำลังหวาดผวา แทกยอมก็รีบปรับแววตาให้อ่อนโยนลงทันที เขาประคองใบหน้าของฮายอนไว้ด้วยสองมืออุ่น สบตาคู่สวยอย่างหนักแน่นและมั่นคงที่สุดในชีวิต“ฟังผมนะฮายอน...” น้ำเสียงทุ้มต่ำของแทกยอมดังกึกก้องเข้าไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ “ตำแหน่งประธานาธิบดี เกียรติยศ หรืออำนาจอะไรก็ตามที่ผมมี... ถ้าไม่มีคุณกับลูกอยู่เคียงข้าง สิ่งพวกนั้นมันก็ไร้ค่า ไม่มีความหมายอะไรสำหรับผมเลยสักนิด ผมเคยบอกคุณแล้วจำไม่ได้เหรอ!”ฮายอนชะงักนิ่งไป น้ำตาหยุดไหล