บททั้งหมดของ โอเมก้ากลิ่นพีชของประธานาธิบดี｜Omegaverse: บทที่ 11 - บทที่ 20

บทที่ 5“คุณกำลังถืออะไรอยู่ในมือ... แพคฮายอน!”สุ้มเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังกึกก้องไปทั่วห้องทำงานปีกตะวันออก แววตาคมกริบของชเวแทกยอมที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องฉายประกายดุดันจนร่างโปร่งสะดุ้งสุดตัว เอกสารแผ่นบางในมือของฮายอนสั่นระริกตามแรงเต้นของชีพจร“ท... ท่านประธานาธิบดี...” ฮายอนละล่ำละลัก ใบหน้าหวานซีดเผือด “คือ... เอกสารแผ่นนี้ร่วงหล่นลงมาจากก้นกล่องไม้โบราณครับ ผมกำลังคัดแยกสัญญาสมัยก่อตั้งรัฐ แล้วพบว่ามีช่องลับซ่อนอยู่ด้านล่าง”แทกยอมก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาประชิดโต๊ะทำงานเพียงไม่กี่ก้าว รังสีความกดดันอันเยียบเย็นแผ่ซ่านออกมาจนฮายอนแทบจะกลั้นหายใจ มือหนาเอื้อมออกไปคว้าแผ่นกระดาษจากมือที่สั่นเทาของฮายอนขึ้นมาอ่านในทันทีสายตาคมกวาดมองหัวกระดาษที่พิมพ์ตราประทับสัญญาความร่วมมือด้านเวชภัณฑ์และรายชื่อสารตั้งต้นเคมีรุ่นทดลอง ก่อนที่สายตาคู่นั้นจะไปหยุดนิ่งอยู่ที่ตราประทับสีแดงชาดของตระกูลคังและลายเซ็นของคังจินฮวัน ส.ส. ฝ่ายค้านสันกรามของแทกยอมขบแน่นจนขึ้นสันนูน นัยน์ตาสีรัตติกาลลุกโชนด้วยเพลิงโทสะ ‘คังจินฮวัน... มึงแอบสอดไส้สัญญาฟอกเงินและลักลอบนำเข้าสารเคมีเถื่อนไว้ในกล่องจดหมายเหตุของบรรพบ

มือแกร่งของแทกยอมเอื้อมไปปลดกระดุมเสื้อผ้าฝ้ายของฮายอนออกทีละเม็ดอย่างใจเย็น ปลดเปลื้องอาภรณ์ท่อนบนจนเผยให้เห็นแผ่นอกขาวผ่องเนียนละเอียดและยอดอกสีระเรื่อที่ชูชันท้าทายสายตา ผิวเนื้อเนียนนุ่มสัมผัสกับอากาศเย็นในห้องทำให้ฮายอนสะดุ้งเล็กน้อย แต่ความอบอุ่นจากฝ่ามือหนาที่ทาบทับลงมาก็ช่วยปัดเป่าความหนาวเหน็บไปจนสิ้นแทกยอมก้มลงจุมพิตที่ร่องอกและไหปลาร้าสวย สูดดมกลิ่นกายบริสุทธิ์อย่างคลั่งไคล้ ทว่าเขาไม่แตะต้องเสื้อผ้าท่อนล่างของฮายอนแม้แต่น้อย เขายังคงรักษาสัญญาว่าจะไม่ล่วงเกินไปมากกว่าการปลอบประโลมอารมณ์เสน่หาพุ่งทะยานจนเกือบจะแตะขีดจำกัด แทกยอมรับรู้ได้ถึงแก่นกายของตนเองที่แข็งขืนและเรียกร้องการปลดปล่อยอย่างรุนแรง ทว่าแววตาไร้เดียงสาและหวาดหวั่นที่ซ่อนอยู่ในดวงตาสุกใสของฮายอนกลับดึงสติของผู้นำหนุ่มให้กลับคืนมาแทกยอมหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึกหลายครั้งเพื่อระงับความกำหนัดอันดุดัน เขาหยุดการเคลื่อนไหวทั้งหมด ทิ้งหน้าผากพิงซบกับไหล่บางของฮายอน“ท่าน... ท่านประธานาธิบดีครับ?” ฮายอนถามด้วยความสับสนและเป็นห่วง เมื่อเห็นอีกฝ่ายหยุดชะงักไปแทกยอมค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ส่งยิ้มละมุนที่เปี่ยมไปด้วยความอ

“กู... กูไม่รู้...” ฮายอนหอบหายใจจนตัวโยน ซบหน้าลงกับไหล่ของมีแร “กูเวียนหัว คลื่นไส้ตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว ได้กลิ่นอะไรนิดหน่อยก็เหม็นจนทนไม่ไหว...”มีแรขมวดคิ้วแน่น ประกายความคิดบางอย่างแล่นผ่านเข้ามาในสมอง เธอจ้องมองใบหน้าหวานที่ดูเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวลแม้จะซีดเซียว สลับกับรอยแดงจางๆ ที่ซอกคอของฮายอน“ฮายอน... หรือว่ามึง...” มีแรเสียงเข้มขึ้นมาทันทีไม่รอช้า เธอพยุงฮายอนออกมานั่งบนโซฟาในห้องแล็บ จากนั้นรีบเดินไปล็อกกลอนประตูห้องแล็บอย่างแน่นหนา ก่อนจะเดินตรงไปยังตู้เก็บเวชภัณฑ์ฉุกเฉิน เปิดลิ้นชักชั้นในสุดแล้วหยิบกล่องสี่เหลี่ยมขนาดเล็กออกมาสองกล่องมันคือ ‘ชุดตรวจการตั้งครรภ์รุ่นพิเศษสำหรับโอเมก้า’ ที่มีความแม่นยำสูงระดับร้อยละเก้าสิบเก้าจุดเก้า!“ตรวจเดี๋ยวนี้” มีแรยื่นกล่องทดสอบใส่มือฮายอน น้ำเสียงจริงจังไร้แววล้อเล่น“มีแร... กูไม่ตรวจได้ไหม กูไม่ได้ท้องจริงๆ หรอก...” ฮายอนเสียงสั่น น้ำตาเริ่มเอ่อคลอเบ้าด้วยความหวาดกลัวสุดขีด“มึงต้องตรวจฮายอน! เพื่อตัวมึงเอง และเพื่อความจริง! เข้าไปในห้องน้ำเดี๋ยวนี้เลย!” มีแรดันหลังเพื่อนเข้าไปในห้องน้ำอีกครั้งอย่างเด็ดขาดภายในห้องน้ำที่เงียบสงัด

บทที่ 7ตลอดสองวันต่อมา สภาพร่างกายของแพคฮายอนทรุดฮวบลงอย่างรวดเร็วอย่างที่เจ้าตัวไม่อาจควบคุมได้อีกต่อไปอาการแพ้ท้องทวีความรุนแรงขึ้นเป็นเท่าทวีคูณ กระเพาะอาหารของโอเมก้ายีนด้อยปฏิเสธอาหารปรุงสุกแทบทุกชนิด กลิ่นข้าวสวยร้อนๆ หรือแม้แต่กลิ่นน้ำซุปจางๆ ก็ทำให้เขารู้สึกคลื่นไส้จนแทบจะอาเจียนเอาไส้ออกมา สิ่งเดียวที่ฮายอนสามารถกลืนลงคอได้มีเพียงผลไม้สดรสเปรี้ยวกับน้ำอุ่นเพียงไม่กี่จิบเท่านั้นใบหน้าหวานที่เคยมีชีวิตชีวาบัดนี้ซูบซีดลงอย่างเห็นได้ชัด ขอบตาดำคล้ำ ริมฝีปากอิ่มแห้งผาก ร่างโปร่งเดินเหินโซเซไร้เรี่ยวแรง ทว่าด้วยความเกรงใจและกลัวว่าจะถูกส่งตัวกลับ ฮายอนจึงยังคงฝืนทนหอบสังขารเข้ามานั่งทำงานบูรณะเอกสารในห้องทำงานปีกตะวันออกตามปกติกึก... พรึ่บ...ในขณะที่ฮายอนกำลังเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มเอกสารบนชั้นวาง สายตาของเขากลับมืดดับลงอย่างกะทันหัน ภาพรอบกายหมุนคว้าง ร่างกายเบาหวิวราวกับขนนก เข่าทั้งสองข้างทรุดฮวบลงกับพื้นอย่างไร้การควบคุม!“ฮายอน!”หมับ!ทว่าก่อนที่ศีรษะของฮายอนจะกระแทกเข้ากับพื้นหินอ่อน วงแขนแกร่งคู่หนึ่งก็ตวัดเข้ามารองรับร่างโปร่งไว้ได้อย่างเฉียดฉิว!ชเวแทกยอมที่เพิ่งเสร็จสิ้

“ฮึก... ทะ ท่านประธานาธิบดีครับ... ฮือ~” ฮายอนร้องไห้สะอึกสะอื้นจนแทบขาดใจ แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและหวาดผวา “ผมขอโทษครับ... ผมไม่ได้ตั้งใจจะให้เรื่องมันกลายเป็นแบบนี้... ผมไม่ได้ตั้งใจจะสร้างภาระให้ท่าน... ท่านอย่าเกลียดผมเลยนะครับ... ฮึก... ท่านอย่าทิ้งลูกนะครับ...”ถ้อยคำเว้าวอนที่เปี่ยมไปด้วยความกลัวว่าตัวเองจะถูกทอดทิ้ง กรีดลึกลงไปในหัวใจของชเวแทกยอมจนเจ็บแปลบแทกยอมขยับขึ้นไปบนเตียง ดึงร่างโปร่งของฮายอนเข้ามากอดแนบอกไว้แน่นอย่างทะนุถนอม ใบหน้าคมสันซุกลงกับกลุ่มผมนุ่ม สูดดมกลิ่นพีชขาวที่เจือไปด้วยกลิ่นน้ำตา“เด็กโง่... ใครบอกว่าคุณเป็นภาระ ใครบอกว่าผมจะทิ้งลูก” น้ำเสียงทุ้มต่ำของแทกยอมสั่นเครือไปด้วยความตื้นตันใจอย่างที่เขาไม่เคยรู้สึกมาก่อนในชีวิต “ผมไม่มีวันทิ้งคุณกับลูกเด็ดขาด... ฟังผมนะฮายอน”แทกยอมประคองใบหน้าหวานขึ้นมา สบตาคู่สวยที่ฉ่ำวาวไปด้วยหยาดน้ำตา ปลายนิ้วโป้งอุ่นค่อยๆ บรรจงปาดเช็ดคราบน้ำตาบนพวงแก้มใสอย่างอ่อนโยนที่สุด“เด็กคนนี้คือลูกของผม... สายเลือดของผม และเป็นของขวัญที่มีค่าที่สุดที่คุณมอบให้ผม” แทกยอมเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น มั่นคง ดั่งคำสัตย์ปฏิญาณ “ส่วนคุ