Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

บทนำสายฟ้าฟาดเปรี้ยงสว่างวาบผ่าความมืดมิดเหนือทำเนียบประธานาธิบดีบลูการ์เดน เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วอาณาบริเวณ สายฝนห่าใหญ่ซัดกระหน่ำผนังกระจกหนาเตอะของเรือนพฤกษศาสตร์โบราณจนเกิดเสียงซู่ซ่าอื้ออึงกลิ่นไอดินชื้นแฉะผสมผสานกับความเย็นยะเยือกของพายุฝนด้านนอกไม่อาจดับความร้อนรุ่มมหาศาลที่กำลังแผดเผาอยู่ภายในเรือนกระจกได้แม้แต่น้อย“แฮ่ก... อึก!”สองขาเรียวของ ฮายอน (แพคฮายอน) ภัณฑารักษ์หนุ่มวัยยี่สิบห้าปีทรุดฮวบลงกับพื้นกระเบื้องลายโบราณ สองมือขาวซีดสั่นระริกขณะกอดกระเป๋าหนังใส่เอกสารสัญญาประวัติศาสตร์ฉุกเฉินไว้แนบอก ลมหายใจที่พรูออกจากริมฝีปากอิ่มร้อนผ่าวจนแทบลวกผิว‘ทำไมมันถึงมาออกฤทธิ์ตอนนี้วะ...’ฮายอนกัดฟันกรอด ยาระงับฮีทราคาถูกที่ซื้อมาจากตลาดมืดใต้ดินไม่เพียงแต่หมดฤทธิ์กะทันหัน แต่มันกลับทำปฏิกิริยาย้อนกลับ ร่างกายของโอเมก้ายีนด้อยที่เคยเงียบสงบมาตลอดหลายปีกลับปะทุความต้องการรุนแรงราวกับเขื่อนแตกฟีโรโมนกลิ่นพีชขาวฉ่ำน้ำที่หวานล้ำลึกฟุ้งกระจายออกจากต่อมฟีโรโมนหลังท้ายทอยอย่างบ้าคลั่ง มันส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลแทรกซึมไปทั่วทุกซอกมุมของเรือนกล้วยไม้ป่า“ต้อง... ต้

บทที่ 1แสงอรุณแรกของวันใหม่สาดส่องลอดผ้าม่านผืนหนาเข้ามายังห้องนอนส่วนตัวในปีกตะวันออกของทำเนียบประธานาธิบดีบลูการ์เดน บรรยากาศภายในห้องเงียบกริบจนได้ยินเพียงเสียงเข็มนาฬิกาเดินเป็นจังหวะสม่ำเสมอบนเตียงกว้างขนาดคิงไซส์ ชายหนุ่มเจ้าของแผ่นหลังกำยำขยับกายตื่นขึ้นช้าๆ คิ้วเข้มขมวดมุ่นเมื่อความทรงจำเมื่อคืนหวนย้อนกลับมาราวกับเกลียวคลื่นหลังจากหน่วยอารักขาลับพบเขานอนหมดสติอยู่ในเรือนพฤกษศาสตร์ด้วยภาวะสงบลงของฟีโรโมนอย่างน่าอัศจรรย์และช่วยพยุงเขากลับมาพักผ่อน ทว่าสิ่งที่หลงเหลืออยู่ข้างกายกลับมีเพียงความว่างเปล่ากลิ่นหอมหวานละมุนของลูกพีชขาวยังคงติดตรึงจางๆ และในฝ่ามือหนาที่กำแน่นมาตลอดทั้งคืนคือผ้าเช็ดหน้าเนื้อฝ้ายสีขาวปักลายกิ่งท้อ‘ฮายอน...’แทกยอมยกผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กขึ้นมาจรดปลายจมูก สูดดมกลิ่นหอมละมุนที่ยังไม่จางหายไป ความรู้สึกผูกพันลึกซึ้งที่แปลกประหลาดแล่นพล่านไปทั่วหัวใจ กลิ่นนี้ช่างคุ้นเคยราวกับเขาเคยสัมผัสและเฝ้ารอคอยมาเนิ่นนานหลายปีก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ ก่อนที่บานประตูไม้โอ๊กจะถูกเปิดออกโดยไม่ต้องรอเสียงอนุญาตชายหนุ่มในชุดสูทส

ห้องโถงบูรณะเอกสารโบราณแห่งหอจดหมายเหตุประวัติศาสตร์แห่งชาติอบอวลไปด้วยกลิ่นกระดาษสาเก่าแก่และกลิ่นน้ำยาเคมีเฉพาะทาง บรรยากาศในวันนี้ตึงเครียดกว่าปกติหลายเท่าตัว เจ้าหน้าที่ทุกคนต่างก้มหน้าก้มตาทำงานด้วยความเงียบเชียบฮายอนในชุดเสื้อเชิ้ตติดกระดุมเม็ดบนสุด สวมทับด้วยเสื้อกั๊กทางการพยายามจดจ่ออยู่กับการคัดแยกหน้าเอกสารสัญญาโบราณ ทว่ารอยกัดที่หลังคอยังคงเต้นตุบๆ ส่งความเจ็บแปลบมารบกวนสมาธิตลอดเวลาเสียงฝีเท้าก้องกังวานดังมาจากหน้าประตูห้องโถง ผู้อำนวยการหอจดหมายเหตุกำลังเดินนำกลุ่มชายในชุดสูทสีดำสนิทเข้ามาด้วยท่าทางนอบน้อมหัวหน้ากลุ่มผู้มาเยือนคือชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าหล่อเหลาแฝงความดุดัน แววตาคมกริบดั่งเหยี่ยวที่พร้อมจะมองทะลุทุกความลับ ฮยอนชอล (ซังฮยอนชอล) ผู้อำนวยการสำนักข่าวกรองแห่งชาติ อัลฟ่ากลิ่นสนหอมเย็นผู้กุมอำนาจมืดด้านความมั่นคง“ท่าน ผอ. ซัง ทางนี้คือแผนกบูรณะเอกสารสำคัญครับ เจ้าหน้าที่ของเรากำลังเร่งตรวจสอบเอกสารสัญญาฉบับคัดลอกที่เพิ่งรับมอบมา” ผู้อำนวยการหอจดหมายเหตุเอ่ยรายงานอย่างระมัดระวังฮยอนชอลไม่ได้ตอบรับเป็นคำพูด สายตาคมกวาดมองเจ้าหน้าที่แต่ละโต๊ะอย่างเชื่อง

ทว่าทันทีที่หยิบเม็ดยาสีฟ้าหม่นขึ้นมาจ่อปาก กลิ่นสารเคมีสังเคราะห์รุนแรงกลับกระแทกประสาทรับกลิ่น ร่างกายของฮายอนต่อต้านยาอย่างรุนแรงจนเกิดอาการขย้อน“อุ๊บ!” ฮายอนปัดเม็ดยาทิ้ง รีบก้มตัวลงโก่งคออาเจียนใส่อ่างขยะข้างโซฟาจนตัวโยน“ฮายอน!” มีแรตกใจสุดขีด รีบเข้าไปลูบหลังให้ ก่อนที่สายตาของเธอจะเหลือบไปเห็นเม็ดยาและขวดยาที่ตกอยู่บนพื้นมีแรก้มลงคว้าขวดยาขึ้นมาดู พลันเปลวเพลิงแห่งความโกรธก็ปะทุขึ้นในดวงตา “มึงกินยาบ้าอะไรเข้าไปเนี่ยฮายอน! สารเคมีเถื่อนพวกนี้มันทำลายสุขภาพมึงได้เลยนะ! มึงไปเอายาอันตรายแบบนี้มาจากไหน!”“กูไม่มีทางเลือกมีแร...” ฮายอนหอบหายใจรวยริน น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม “กูเป็นแค่โอเมก้ายีนด้อย... ถ้ายีนของกูรั่วไหลออกมาตอนที่คนอื่นอยู่เยอะๆ กูจะทำงานต่อได้ยังไง... ยาถูกกฎหมายมันระงับฟีโรโมนกูไม่อยู่ มีแต่ยาพวกนี้เท่านั้น...”มีแรมองเพื่อนสนิทด้วยหัวใจที่เจ็บปวด เธอโยนขวดยาลงถังขยะทันที ก่อนจะดึงฮายอนเข้ามากอดแนบอก “กูเข้าใจ... กูเข้าใจมึงนะฮายอน แต่ร่างกายมึงจะพังเอา... สัญญากับกูนะว่าจะไม่แตะต้องยาบ้าๆ นี่อีก ถ้ามีปัญหาเรื่องกลิ่น เดี๋ยวกูจะช่วยมึงหาคลินิกลับที่ไม่บันทึกประว

แทกยอมยกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้ดงฮยอกหยุดพูด สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ยอดกระหม่อมของคนตัวเล็กกว่าตรงหน้า ก่อนที่ปลายนิ้วแกร่งจะเอื้อมไปแตะลงที่ปลายคางมน แล้วค่อยๆ เชยขึ้นให้สบตากับเขาตรงๆสัมผัสอุ่นร้อนจากปลายนิ้วทำให้ฮายอนสะดุ้ง พยายามจะเบี่ยงหน้าหนีแต่แรงกดเบาๆ กลับตรึงเขาไว้แน่น“พบกันอีกแล้วนะ... คุณแพคฮายอน” น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า ดวงตาคมทอประกายลึกล้ำ“ทะ ท่านประธานาธิบดี...” ฮายอนเอ่ยตอบด้วยเสียงสั่นเครือ รู้สึกเหมือนกำลังจะละลายภายใต้สายตาคู่นั้น “ขออภัยที่เมื่อวานผมเสียมารยาทครับ...”“เมื่อคืนหนีกลับไปเร็วเหลือเกินนะ” แทกยอมกระตุกยิ้มบาง “ทิ้งไว้แค่ผ้าเช็ดหน้าผืนเดียว คิดว่าผมจะหาคุณไม่เจอหรือไง”“ผม... ผมไม่ได้ตั้งใจจะหนีครับ...” ฮายอนกลืนน้ำลายลงคอ พยายามรวบรวมสติ “เมื่อคืนเกิดเหตุการณ์ฉุกเฉิน... ผมเห็นท่านหลับสนิท และกลัวว่าจะเกิดความเสียหายต่อภาพลักษณ์ของท่านประธานาธิบดี ผมจึงรีบกลับครับ”“กลัวภาพลักษณ์ของผม หรือกลัวผมกันแน่” แทกยอมโน้มใบหน้าลงมาใกล้อีกนิดจนสัมผัสได้ถึงไอร้อนจากลมหายใจ “แต่เอาเถอะ... ในเมื่อคุณมาอยู่ที่นี่แล้ว เรื่องเมื่อคืนผมจะไม