บทที่ 17ชเวแทกยอมประคองร่างของคนรักให้นอนตะแคงข้างลงบนฟูกนุ่มอย่างแสนทะนุถนอม ร่างสูงตระการตาในร่างเปลือยเปล่าก้าวขึ้นมาบนเตียง ขยับกายเข้าซ้อนแผ่นหลังบางในท่าช้อนประกบเพื่อหลีกเลี่ยงแรงกดทับบริเวณหน้าท้องของฮายอนอย่างเด็ดขาด“นอนท่านี้สบายดีไหมครับฮายอนอา อึดอัดตรงไหนหรือเปล่า” เสียงทุ้มต่ำกระซิบถามชิดริมใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้ออ่อนบางจนฮายอนขนลุกซู่“สบายมากเลยครับพี่แทกยอม... ไม่อึดอัดเลยสักนิดครับ” ฮายอนตอบเสียงสั่นพร่า หัวใจดวงน้อยเต้นระทึก มือเรียวเอื้อมไปจับท่อนแขนแกร่งที่พาดโอบรอบเอวตนเองไว้แน่น“ไม่ต้องเกร็งนะคนดี ปล่อยตัวตามสบาย ให้ร่างกายและจิตใจของคุณยอมรับพี่นะ” แทกยอมกดจูบลงบนไหล่ลาดมนเบาๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่าริมฝีปากร้อนชื้นของอัลฟ่าอินิกมาค่อยๆ เคลื่อนไล่จากหัวไหล่เนียนขึ้นสู่ซอกคอขาว ผิวกายของฮายอนร้อนระอุขึ้นทุกคราที่สัมผัสแตะต้อง แทกยอมใช้ปลายลิ้นแตะวนรอบรอยแผลเป็นจางๆ บริเวณต่อมฟีโรโมนที่ท้ายทอย จุดกำเนิดกลิ่นพีชขาวบริสุทธิ์ที่กำลังส่งกลิ่นหอมฟุ้งลอยอบอวลไปทั่วทั้งห้อง“อ๊ะ~ พะ พี่แทกยอม... ตรงนั้น...” ฮายอนครางแผ่ว ขนอ่อนลุกชันไปทั่วร่าง แผ่นหลังบางแอ่นโค้งเ
Huling Na-update : 2026-10-15
Mag-log in
