Lahat ng Kabanata ng Reborn: Now I Choose My Brother-in-Law (SSPG): Kabanata 1 - Kabanata 10

PAGKABUKAS na pagkabukas ko pa lang ng pinto, ang matipuno at mabagsik na bulto na ni Luther ang tumambad sa akin. Ngayon ko lang napagtanto na makisig pala siya, at ang kaniyang mga mata ay punong-puno ng kung anong tingkad na hindi ko maintindihan. Bakit hindi ko agad siya napansin noon?Ngunit bago pa ako makapagsalita, sinunggaban na ako ni Luther.Binalot ng kaniyang mga kamay ang aking baywang at marahas niya ako isinandal sa pader sa tabi mismo ng pintuan. Napasinghap ako sa lakas niya, ngunit bago pa lumabas ang ano mang salita sa aking bibig ay inangkin na niya ang aking mga labi.Ang halik niya ay hindi lang basta mapusok...puno ito ng gigil, at tila pangungulila. Ramdam na ramdam ko iyon. Ang kaniyang dila ay marahas na pumasok sa aking bibig, inaangkin ang bawat sulok niyon. Hindi ko mapigilan na hindi tumugon, ni minsan ay hindi ko naramdaman ang ganitong init sa piling ni Allen. Noon, hindi ako nagawang isiping ni Allen nang dahil sa gusto niya at mahal niya ako. Ang pa

Tumalima ako, ibinaba kong muli ang laylayan ng aking damit na nagusot na paitaas. Inabot ni Luther ang tissue paper, lumuhod siya nang bahagya at pinunasan ang hita kong basa ng aming katas.Medyo na-shock ako sa ginawa niya ngunit hinayaan ko siya. Hindi ko naialis ang mata ko sa hallway dahil narinig ko ang boses ni Allen kanina na papalapit.Kinabahan ako dahil hindi pa ito ang tamang oras upang mabuko niya ako."Luther, I must go," bulong ko sa kaniya."Go," aniya. Inayos niya ang nagulo kong buhok. "I'm sorry, I got addicted to you so early, Erin. It will not happen again." Tumalikod siya at mabilis na inasikaso ang brewed coffee na dapat ay para sa kaniya. Maya-maya ay iniabot niya sa akin ang kaniyang tasa."Take this, para hindi siya maghinala."Tinapunan ko siya ng tingin bago dumako ang mga mata ko sa tasa ng kape. "Thank you." Akma na akong tatalikod nang muli akong tumingin sa kaniya. Sa dulo ng aking dila ay may gusto akong sabihin ngunit hindi ko malaman kung ano iyon.

Sumakit lang ang ulo ko kakaisip sa sinabi ni Luther. Imbes na mag-focus ako sa trabaho ay binigyan niya lang ako ng isipin ngayon. Ni hindi ko na maintindihan ang binabasa kong dokumento, kailangan pa naman ito mamaya.Then, a knock on the door stopped me from overthinking.Ngunit napaarko lang ang kilay ko nang bumungad si Allen mula sa pintuan. He brought a bouquet of flowers in his hands, smiling na para bang wala siyang nagawang pagkakamali.Nakalimutan kong malaya siyang makakapunta sa akin. Dahil sa kumpanyang ito ng aking pamilya, siya ang Director while I am the CEO.Kaya nga atat siyang papirmahin ako sa annulment papers noon bago matupok ang mental hospital dahil kapag nawala ako ay automatic na sa kaniya mapupunta ang lahat dahil na rin sa last will ko kung saan ay siya ang beneficiary ng lahat-lahat."What are you doing here?" I asked, my eyebrows furrowed.He smiled, handing me the flowers. "I know you're mad. Kaya naman I want to make it up to you. I'm sorry, okay? 'Wag

Lulan kami ng black sedan ni Luther, heading to nowhere. He asked me kung saan ko gustong pumunta, pero dahil wala akong maisip ay sinabi ko na lang sa kaniya na mag-drive lang siya. Kung saan na lang kami dalhin ng makina ng sasakyan.Nanatiling nakasandal ang aking ulo sa bintana, nagsusulat ang daliri ko sa salamin ng kung ano-anong shapes and curves.Hindi muna ako nakipag-usap kay Luther. I asked him to give me at least fifteen minutes para mahimasmasan sa nangyari.Allen and Luisa's betrayal is not new to me. Still, I was hurt knowing Allen really doesn't remember the things I want or love. At lahat ng alam na lang niya ay tungkol kay Luisa.We dreamed of a happy marriage way back then. Marami kaming pangarap na hindi na mabubuo dahil sa tiwalang nawala na. The only thing I can do right now is to accept and survive. "Erin? Your fifteen minutes is up. Care to share what happened?"Nilingon ko siya nang nakangiti at napa

Naghiwalay kami ng landas ni Luther bago makarating sa mansyon. Nag-taxi ako, dahil kung bababa ako sa kotse ni Luther na nasa bahay na ay tiyak na magtataka si Allen.Kanina pa siya tawag nang tawag ngunit ni isa ay wala akong sinagot.Inabot ko ang aking bank card sa driver nang marating namin ang tapat ng mansyon. Sinuwipe niya iyon, charging me eight hundred and fifty pesos.Tuloy-tuloy lang ako sa pagpasok sa loob. Siyempre, walang sumalubong sa akin maliban sa dalawang security guards. But it's okay, I don't care.Nang itulak ko ang malapad na pintuan ay sumalubong sa akin ang kadiliman ng buong mansyon. Ganito talaga ata kapag walang naiwang mag-aasikaso. Ako na ang nagbukas ng mga ilaw bago tuluyang nagtungo sa itaas.Wala pa si Luther, ngunit nandito na si Allen. Nakita ko ang sasakyan niyang naka-park sa garahe.Ang iniisip ko lang ngayon ay kung kasama niya si Luisa. Ayaw kong maabutan sila sa silid namin na baka may ginagawa lang na kababuyan.I smiled, saka ako napailing-