EPISODE 4- ADULTING.

Tumalima ako, ibinaba kong muli ang laylayan ng aking damit na nagusot na paitaas. Inabot ni Luther ang tissue paper, lumuhod siya nang bahagya at pinunasan ang hita kong basa ng aming katas.

Medyo na-shock ako sa ginawa niya ngunit hinayaan ko siya. Hindi ko naialis ang mata ko sa hallway dahil narinig ko ang boses ni Allen kanina na papalapit.

Kinabahan ako dahil hindi pa ito ang tamang oras upang mabuko niya ako.

"Luther, I must go," bulong ko sa kaniya.

"Go," aniya. Inayos niya ang nagulo kong buhok. "I'm sorry, I got addicted to you so early, Erin. It will not happen again." Tumalikod siya at mabilis na inasikaso ang brewed coffee na dapat ay para sa kaniya. Maya-maya ay iniabot niya sa akin ang kaniyang tasa.

"Take this, para hindi siya maghinala."

Tinapunan ko siya ng tingin bago dumako ang mga mata ko sa tasa ng kape. "Thank you." Akma na akong tatalikod nang muli akong tumingin sa kaniya. Sa dulo ng aking dila ay may gusto akong sabihin ngunit hindi ko malaman kung ano iyon.

Tinalikuran ko si Luther at saka nagmartsa patungo sa dining area. Ngunit wala roon si Allen, at tanging si Luisa lang na busy sa kaniyang pagkain ang naroon.

Sandali akong napatigil sa kinatatayuan. Hindi pa man din ako nakakarating sa mesa ay kitang-kita ko ang naging pagbabago sa hitsura ni Luisa. Gulong-gulo na ang buhok nito at nang napalingon siya sa akin ay nakita kong nabura ang lipstick niya.

Sinasadya niya bang ipakita sa aking ang ginawa nila ng asawa ko ngayon lang? Puwes, manigas siya dahil hindi ako naaapektuhan. I also have my dirty secret, quits na lang tayo.

I composed myself. Ang nanunuri kong tingin kanina ay nagkaroon ng buhay kasabay ng aking labi. Bumalik ako sa aking paglalakad habang nagtatanong kung nasaan ang asawa ko.

Dagli namang tumayo si Luisa at sinalubong ako. "Ah, bestie, pumanhik lang siya saglit, may kukunin daw kasi siya. Ako na muna."

Mabilis ang naging pangyayari. Ni hindi siya naghintay na iabot ko sa kaniya ang tasa ng kape na dala ko. Pilit niya iyong kinuha sa kamay ko na naging sanhi ng pagkatapon niyon sa kamay namin pareho.

Ang pagkawarak ng babasaging tasa ang nagpatalima sa dalawang lalaking kasama namin sa bahay upang takbuhin kami at agapan.

Hawak ni Luisa ang napaso niyang kamay, nagsimulang umiyak sa hapdi. Samantalang ako ay nanatiling kalmado. Oo, masakit, ngunit ang sakit na nadarama ko ngayon ay parang kagat na lang ng langgam. Siguro'y namanhid na ako dahil sa tindi ng sakit na naranasan ko sa past life ko.

"Ouch, oh my God!" iyak ni Luisa.

Mula sa aking peripheral view ay kitang-kita ko ang mabilis na pagbaba ni Allen sa hagdan habang sumisigaw kung ano ang nangyari.

Last time, same day after the wedding ay may ganitong senaryo din. Ngunit doon, isang maid ang nakatapon ng tasa ng kape. Nalaman ko kalaunan that it was a premeditated accident planned by Luisa. Inutusan niya ang maid na aksidenteng itapon ang kape sa akin. Magkatabi kami sa upuan no'n at nang oras na sa plano niya ay sumingit siya dahilan upang parehas kaming matapunan ng bagong kulong kape.

But there, si Luisa ang pinili ni Allen. Mas inagapan niya ang pag-iyak nito kaysa sa mahapdi kong braso. Sa akin natapon ang kape, natalsikan lang naman si Luisa. And the worst thing, nang sabihin lang ni Luisa na 'wag pagalitan ang maid dahil hindi naman nito kasalanan ay sinunod niya.

Ending, ako pa ang naging masama dahil hindi ko raw kaagad iyon inabot ang tasa ng kape. Ang b*bo niya sobra.

Pilit niyang dinala ang ahas kong bestfriend sa Ospital habang ako na asawa niya ay iniwanan niya lang sa bahay. Ni walang maid na umasikaso sa akin.

Kaya tama lang ang ginawa kong pagsisante sa kanilang lahat.

"Hon, what happened?" agad na tanong ni Allen, ngunit ang kamay niya ay kay Luisa nakakapit.

Pinaningkitan ko sila ng mata. Naghalukipkip ako habang tinitingnan kung gaano sila mag-"care" sa isa't isa.

Tumikhim ako.

Sabay na napalingon sa akin sina Allen at Luisa. "You two look like a loving couple," deklara ko.

Nagbago ang timpla sa mukha ni Allen. Nahimasmasan ata siya sa ginawa niya. Binitiwan niya si Luisa at lumapit sa akin.

"Are you hurt? I'm sorry, hon. Si Luisa kasi ang nasa malapit kaya siya ang una kong nilapitan. Come on, let me see." Sinipat niya ang kamay ko na medyo namumutla na.

"Mukha namang hindi malala ito, hon."

"Yeah. Kaysa naman kay Luisa na nadaplisan lang nang pagkatapon ng kape," sagot ko. Medyo sarkastiko iyon, habang nakataas ang aking kilay.

"Ah, oo. Hindi naman malala ito. I'm sorry, bestie, nadala lang ako ng gulat. I can manage this one," ani Luisa, pero sa tono ng boses niya ay parang nagpapaawa pa rin siya.

Biglang humigpit ang hawak ni Allen sa kamay ko habang nakatingin kay Luisa. Pinipigil niya ang sarili na hindi lapitan ito kahit na deep inside ay kating-kati na siyang dalhin ito sa ospital.

Pero hindi ako papayag.

"Hon, I need to treat my hand. Kapag nakita ito ni grandma ay tiyak na magagalit iyon. What would I say to her? Na mas inuna mo ang bestfriend ko na gamutin kaya ganito ang nangyari sa akin?" Duh, medyo OA ako sa part na iyon, but I don't care. Hindi ako papayag na matapakan na naman ang dignidad ko.

Ako pa rin ang asawa.

"Yes, bestie, you're right. I can treat myself naman. Sige na." Mapakla ang naging ngiti ni Luisa.

And me? I am overjoyed right now. Telling myself it was a good job. I'm not letting them ruin my reputation again, just like before.

The employees and board members of the Company humiliated me, saying I was ignored by my husband over my bestfriend. The rumors spread out of the office, na hindi ko alam kung papaanong nangyari 'yon.

And the dumb thing I made is to believe every word of Allen, telling me to just ignore it because the only woman he loves is me.

I hated myself for being such a fool until my death.

"Okay, come on, hon. Pupunta tayong ospital, pero isasama na natin si Luisa, okay?"

Sinamaan ko siya ng edin. Okay na sana, tapos bigla pang nabanggit ang tungkol rito?

"Ako na ang bahala kay Luisa," sabi ni Luther na nasa likuran lang pala namin.

Sabay-sabay kaming napatingin sa kaniya. Ewan ko ba, ngunit nang sabihin niya iyon ay bigla akong nainis. Pasimple ko siyang tinaasan ng isang kilay.

"May first aid kit tayo rito, kukunin ko para magamot niya ang sarili niya," dugtong ni Luther na nagpakalma sa akin.

"Good. See? Luther will help her. Let's go," paghila ko kay Allen. Gusto kong inisin si Luisa. Tiyak na uusok ang ilong niya kapag ako ang pinakinggan ni Allen.

"But—"

At talagang aangal pa siya?

"What now, Allen? Tell me, sino ba ang asawa mo? Ako o si Luisa? Parang mas concern ka pa sa kaniya. Want me to file for a divorce, then kayo na ang magsamang dalawa?"

"Bestie? No—"

"Shut up, Luisa! Bakit ka ba kasi nandito, huh? Wala ka bang sariling bahay?" naiinis kong tanong rito. Totoo naman, halos lahat ng oras na lang ay nakadikit siya sa akin, sa amin. Desperado na ba talaga siyang makuha ang lahat ng akin?

"Erin, stop! How could you say that? Luisa is your bestfriend. Nakalimutan mo na bang iniligtas niya tayo noon sa aksidente, huh? So watch your mouth!" Dumagundong ang boses ni Allen sa buong kabahayan, na para bang isa akong kaaway sa bahay na ito.

And what accident is he talking about? The one that was orchestrated by Luisa, too? Para lang mas makalapit ang loob niya sa mga Hendricks. Kaya niya nga nakuha ang pabor ng mom ni Allen dahil doon. Akala nila ay hulog ito ng langit sa pagkakaligtas sa bunso nilang anak na si Allen.

Just f*ck!

"Fine, sige, talo na ako. Go and bring her. I'll stay," deklara ko, saka tinalikuran sila at nagsimulang umakyat sa second floor.

"Come on, stop with your tantrums, Erin," gigil na sambit ni Allen na sinusundan ako ng tingin paitaas.

"Tantrums? No, Allen. This is called adulting. I am starting to think on my own. With no manipulation needed."