EPISODE 3- MY FIRST MOVE

KINAUMAGAHAN, dali-dali akong nag-asikaso ng sarili. Alas-singko ng umaga pa lang ay bumangon na ako. Dalawang oras lang ang naging tulog ko matapos ang nangyari sa amin ni Luther.

Nasa tabi ko pa siya nang magising ako—ibig sabihin, sa pagkakataong ito ay hindi pa rin ako hinanap ni Allen pagkatapos ng kasal namin.

Sa nakaraang buhay ko, inamin nila na noong gabi ng kasal namin ay silang dalawa ang magkasama. At ngayon, ganoon pa rin ang naging takbo ng buhay ko sa kaniya. Ang pinagkaiba lang, ngayong pagkakataon, hindi na ako nag-isa sa araw na dapat sana ay pinakamaligaya sa buhay ko.

I was in the arms of the man I knew cared for me. Hindi ko pa man alam ang pinakamalalim na dahilan ng paghihinagpis na iyon ni Luther sa kamatayan ko noon... I didn't care. Ang tanging alam ko lang ay kailangan ko siya sa aking tabi.

Hindi na ako nag-aksaya ng oras na pumasok pa sa silid naming mag-asawa, hindi pa ito ang oras upang mabunyag ang sikreto nila. Kaya naman ang ipinambihis ko ay sa storage room ko na lang ipinakuha. Doon ko itinatambak ang mga gamit kong hindi naman nagagamit, at may mga damit roon na nakahalo kung saan ay ayaw ipasuot sa akin ni Allen dahil masyado raw revealing.

Na kalaunan ay nalaman ko rin ang tunay na dahilan—ayaw ni Luisa na isinusuot ko ang magaganda at mamahaling damit ko dahil natatalbugan ko siya. Kaya naman noon ay halos simpleng below-the-knee dresses lang ang mayroon ako. Never akong nakapagsuot ng mga sexy dress nang maging mag-asawa kami ni Allen.

But now, I won't buy their excuses anymore. Isusuot ko ang kahit na anong gusto ko. At pinili ko ang aking red v-lined, above-the-knee sexy dress. Dito, hulmang-hulma ang dibdib ko na labis na kinaiinggitan ni Luisa. I ponytailed my wavy, long brown hair para mas lalong bumungad ang makinis kong balat, lalo na sa may batok ko.

Putting on my red lipstick was not enough; iwinisik ko pa nang ilang beses ang pinakamabango kong perfume na ipinatago rin ni Allen sa storage.

"This time, I'll make sure to survive," sambit ko sa harapan ng aking repleksyon.

Mag-aalas-otso na ng umaga nang paisa-isa silang magsipagbabaan. Nasa harapan na ako ng dining table at nagsisimula nang kumain ng inihanda kong egg, hotdogs, bacon, and rice. On my side was a coffee I made—less sweet, more milk.

"Honey, good morning," it was Allen. "A-ang aga mo namang nagising?"

He kissed me on the cheek. I never moved, pero hinayaan ko siya sa ginawa niya. Sa pinakasentrong upuan siya ng dining table naupo, habang ako naman ay nasa kaniyang kanang bahagi.

"Are you mad?" tanong niya. Napansin niya ata ang pananahimik ko. "Sorry, masyado akong nalasing kagabi. Hindi ko na kinaya't nakatulog na ako sa kwarto natin. I thought you were there, pero paggising ko ay wala ka. Sa guest room ka ba nakatulog?"

Hmm, hindi ka nag-aksaya ng panahon na hanapin ako dahil nandoon naman si Luisa para pagsilbihan ka. "It's okay. Pagod na rin kasi ako kagabi."

Malumanay lang ang naging pagkakasabi ko niyon, at sinamahan ko pa ng isang pekeng ngiti.

Hinaplos niya ang buhok ko at saka nagsimulang maglagay ng pagkain sa pinggan niya. Maya-maya pa ay napansin niya ang aking suot at nagtanong kung bakit iyon ang suot ko gayong ipinagbawal na niya ito.

"Wala akong maisuot, the door to our room was locked. Hindi na kita inistorbo pa," sabi ko. Napalunok naman siya, tumango na lang at hindi na nagsalita. Alam niyang kapag nakipagtalo pa siya ay baka mabuking pa ang sikreto niya.

I was slicing the bacon on my plate nang dumating na rin si Luther. Pagbaba pa lang niya sa hagdanan ay kitang-kita ko na siya. Suot niya ang panloob na white shirt na napapatungan ng kaniyang leather jacket na kulay itim, baggy pants, and a pair of black shoes.

Luther was thirty-four, physically fit, and neatly managed on the outside. Mukha talaga siyang rockstar sa suot niya.

"Good morning," bati nito, at nasa akin ang kaniyang mga mata.

"Morning, bro. Kain na," si Allen ang sumagot sa kapatid niya.

Naupo si Luther sa harapan ko. He started picking bread and bacon. Isinabay ko talaga ang pagkain ko ngayon sa oras niya dahil alam kong paborito niya iyon.

Sinulyapan ko muna si Allen, bago ko tinapunan ng tingin si Luther. Busy ang asawa ko sa paghiwa ng kaniyang pagkain kaya naman malaya akong nakatitig sa mukha ni Luther. And what I did next triggered Luther to look at me back.

Inalis ko ang heels sa isa kong paa't inabot ang binti ni Luther mula sa ilalim ng lamesa gamit iyon. I teased him. Nakipagtitigan ako sa kaniya na para bang kami lang ang naroon sa harapan ng hapag-kainan ngayon.

Tinitigan niya lang din ako na puno nang kaseryosohan, hindi ko mabasa ang tumatakbo sa utak ni Luther, malamlam ang kaniyang mga mata at saka umiwas sa akin ng tingin.

Then, Luisa came. Naningkit ang mga mata ko nang mamataan na suot niya ang damit ko. Sa aking closet, iyon ang pinakamagandang dress na mayroon ako, na halos hindi ko suotin para lang hindi kumupas basta-basta.

"Good morning, bestie." Halos mandiri ako sa halik na ibinigay niya sa akin, pero pinigilan ko ang sarili ko at ngumiti lang sa kaniya.

"I was looking for you, bestie," may pagsimangot pa niyang sabi. "Anyway, okay lang ba? Isinuot ko muna ang damit mo, ha. Wala kasi akong dalang spare dress, eh."

Tinitigan ko lang siya. She was so plastic, fake, and ambiguous. Kasing-fake ng ilong niyang ipinagawa niya lang gamit ang credit card ko.

"Of course, it's okay. What are friends for? At saka sanay naman na akong kinukuha mo na lang ang gusto mo sa akin."

Just like how you took my husband.

Natigilan silang tatlong nasa harapan ko, lalong-lalo na si Luisa. "What do you mean? Masama ba ang loob mo sa ginawa ko? Ibabalik ko na lang—"

"Hon, ano ka ba? Luisa is your best friend. Dati pa naman kayong naghihiraman ng gamit, hindi ba?"

I looked at Allen. Heto na naman siya sa pasimpleng pagtatanggol sa mistress niya.

"Ano ba kayo, you misinterpreted me. Ang ibig kong sabihin, kabisado na kita. Kahit hindi ka na magpaalam, gets ko na 'yon. Sanay na ako, and it's okay."

Nagbago ang timpla ng mukha ni Luisa—mula sa pagiging bothered at mukhang takot na pusa ay naging kalmado at masaya na siya ngayon. Ang hindi niya alam, lahat ng sinabi ko ay kabaliktaran ang ibig sabihin.

"I knew it. Thank you, bestie!" May payakap-yakap pa siya sa akin.

Naupo naman ito sa tabi ni Luther. I could see how she smiled nastily at him, na para bang gusto niyang sabihin na, "See? Mauuto ko talaga si Erin."

"Oh, where are the maids? I need my coffee," sabi ni Allen na sinusubukang magtawag sa kusina.

Saktong naibaba ko na ang baso ng tubig ko nang maalala niya 'yon.

"I forgot to tell you—sinisante ko na ang lahat ng mga katulong, driver, hardinero, at maintenance dito. I just left the two security guards outside," pagbabalita ko sa kanila.

The shock in their eyes showed it all, lalo na kay Allen. He even shouted at me, kung bakit ko daw ginawa iyon. He questioned it and asked kung sino na ang mag-asikaso sa bahay.

But I didn't get scared of him; nanatili ako sa aking composure.

Why would I keep anyone who would dare betray me in the end? I got rid of them because in my past life, their loyalty was with my husband and his mistress.

They would only drag me to my pit.

"Pabayaan mo na siya Allen, kasal na kayo ng bestie ko kaya naman may say na rin siya sa Mansyon na ito, 'di ba? I think, gusto lang maging hands on ni Erin sa pagiging wife sa 'yo kaya niya nagawa 'yon." Pinigilan kong hindi matawa sa sinabi ni Luisa. Hands on? Ano bang ibig niyang sabihin, na balak kong maging all around maid sa bahay na ito?

Luka-luka ba siya? Dapat ata siya ang dalhin sa Mental Hospital, eh.

"Fine, just make sure na parati tayong may pagkain, Hon. Nakakahiya rin sa kapatid ko, alam mo naman dito siya sa atin nag-i-stay," ani Allen. Agad nitong sinang-ayunan ang sinabi ni Luisa samantalang kanina ay nagagalit pa siya sa akin.

"Yeah," iyon lang ang naging sagot ko rito.

Hanggang sa tumayo si Luther, he declared na magtitimpla siya ng kape niya. Hindi siya naghintay ng isasagot namin at saka dumiretso lang agad sa kusina.

"Ang hirap nang ganito. Go, timplahan mo na rin ako ng kape, hon. I can't take my breakfast without coffee, alam mo naman 'yon, 'di ba?" Allen asked.

Sa una'y tinitigan ko lang siya, subalit nang maisip kong nandoon din si Luther sa kusina ay tumalima ako sa utos niya. Naiwan silang dalawa rito, at ano naman ang gagawin nila? It was Allen's tactic para lang mapaalis ako sa hapag-kainan.

Naabutan ko si Luther na naghihintay sa binu-brew niyang kape, nakatayo lang siya sa harapan ng machine. Hindi ko siya inabala't kumuha ng baso para kay Allen, brewed coffee rin ang gusto nito ngunit dahil may gumagamit pa ay black coffee na lang ang titimplahin ko.

Ngunit sa kalagitnaan ng paglalagay ko ng asukal ay ang mainit na katawan ni Luther ang naramdaman ko mula sa aking likuran. He hugged me, habang ang mukha niya ay nakasubsob sa leeg ko.

"L-Luther? What are you doing? Baka mamaya ay makita nila tayo," bulong ko, panay ang silip sa daan patungo sa dining area.

"Why? Sinesante mo na lahat, hindi ba? And my brother? Hindi siya pupunta lalo na't kasama niya ang kerida niya. Baka nga may milagro na silang ginagawa roon ngayon.," ani pa nito.

Bigla akong mapa-ungol ng mahina nang halikan niya ako sa may leeg, I closed my eyes at ninamnam iyon.

"You're not resisting, Erin. Meaning, you're serious on what happened last night?" He asked, his voice is low but kind of sexy to hear.

"I would never lie to you, Luther. One thing that I want you to do is trust me."

Inamoy ni Luther ang buhok ko't, ikiniskis ang kalahati ng kaniyang mukha sa mukha ko habang nakapulupot pa rin ang braso sa akin. Hanggang sa napaliyad na lang ako nang itaas niya ang laylayan ng aking dress mula sa likuran.

"L-Luther, no!" Pabulong kong sabi, medyo nataranta ako nang mga sandaling iyon. Ngunit nang bumulong siya't nagsabing 'wag akong matakot ay nakinig ako. Lalo pa akong nawala sa sarili nang maramdaman ang bahagyang pagkiskis ng umuumbok niyang sandata sa puwetan ko.

At mula roon ay inilihis ni Luther ang suot kong undies sa may bukana ko. Kasunod niyon ay ang pagnamnam ko sa pagpasok ng kaniyang mahaba at tigas na tigas na sandata sa akin.

Napahawak ako sa edges ng countertop, nakanganga habang bumabayo siya ng mabilis mula sa likuran ko.

"Ohhh... Ahhh... Luther," mahina lang ang bawat hikbi kong iyon, tinakpan ko pa ang aking bibig sa kaba na marinig kami ng kapatid niya.

"I'll come quick, Erin. Gusto ko lang na ikaw ang almusal ko ngayon. But I promise to pleasure you more nextime, okay?" Napakagentle nang pagkakabigkas niya niyon. Na para bang musika sa aking tainga ang mababa at matamis niyang boses.

"O-okay, just do it quick Luther. F-F@ck me now, please. Ahhh...."

Bumayo ng bumayo si Luther, mabilis na para bang may hinahabol siyang oras. Hindi ko alam kung ilang minuto niyang ginawa 'yon, pero tama nga siya binilisan niya lang talaga. Subalit kahit na gano'n natamaan pa rin niya ang pinakamasarap na parte sa loob ko.

He was quick, but I f@cking love it!

I was cherishing that moment, parehas kaming naghahabol ng hininga nang bumungad ang boses ni Allen.

"Hon?"