جميع فصول : الفصل -الفصل 70

เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก ตั้งแต่วันที่โอมจากลามาถึงตอนนี้ก็ผ่านไปหนึ่งปีกว่า อีกแค่ไม่กี่เดือนข้างหน้าโอมก็น่าจะกลับมาตามสัญญาที่ผ่านมาการติดต่อสื่อสารระหว่างกันทำได้ยากมาก เพราะประเทศที่โอมจากไปทำงานค่อนข้างเข้มงวดเรื่องการใช้อินเทอร์เน็ต ใช้ได้เฉพาะส่วนที่จำเป็นและต้องได้รับอนุญาตจากรัฐบาลเท่านั้น ซึ่งทำให้โอมสามารถติดต่อสื่อสารได้เฉพาะเรื่องงาน ส่วนการติดต่อกับแฟนสาวนั้น บางครั้งที่จำเป็นจริง ๆ ก็ต้องส่งข้อความผ่านทางเพื่อนร่วมงานที่ทำงานอยู่อีกประเทศการรอคอยมันช่างแสนนาน แต่ละวันผ่านไปอย่างเชื่องช้า แต่นับดาวก็ทำตามที่รับปากกับโอมเอาไว้ทุกอย่าง ไม่ไปเที่ยว ไม่กินเหล้า ไม่ไปเถลไถลที่ไหน เลิกเรียนก็กลับคอนโด ทำอย่างนี้มาตลอดตั้งแต่ที่เขาไม่อยู่ส่วนอันดา หลังจากเข้าเรียนมหาวิทยาลัยเธอก็ย้ายมาอยู่กับนับดาวที่คอนโด ตอนแรกเธอก็ไม่ได้อยากมาอยู่ด้วยสักเท่าไหร่ เพราะเกรงจะเจ้าของห้องอย่างณดล แต่นับดาวก็อ้างกับเธอว่าเหงาที่ต้องอยู่คนเดียว เพราะหลังจากเรียนจบณดลก็ไปเปิดบริษัทอยู่ที่ระยองกับมิกซ์ และกินนอนอยู่ที่นั่นเป็นส่วนใหญ่ เรียกได้ว่าไม่ได้กลับมานอนที่คอนโดเลยด้วยซ้ำ นับดาวจึงขอห้องพัก

เขาไม่ได้โวยวายหรือตีโพยตีพาย ตอนนี้สิ่งเดียวที่ทำได้คือการนิ่งเงียบและฟังข้อตกลงที่ฝ่ายโอมเป็นคนเสนอให้หลังจากตกลงกันได้ ทั้งสามหนุ่มก็จับมือร่วมทำสัญญา สาวสวยที่มากับโอมรับเอกสารเซ็นสัญญาไปถือไว้ ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า“ถ้าเรียบร้อยแล้วเตยขอนำเอกสารไปทำเรื่องขอเพิ่มทุนจดทะเบียนเลยนะคะ”หญิงสาวพูดจบก็ถือเอกสารเดินออกจากห้องไป ภายในห้องประชุมเหลือเพียงโอม ณดล และมิกซ์เท่านั้น“มึงอธิบายมา” ณดลว่าขึ้นทันที“เรื่อง?”“ผู้หญิงคนเมื่อกี้เป็นใคร”“ผู้ช่วย”“ผู้ช่วยหรือเมียอีกคนของมึง”“ไอ้เชี่ยดลมึงใจเย็น ๆ ก่อนดิวะ”มิกซ์รีบห้ามปราม ก่อนจะดึงแขนณดลให้ออกห่างจากโอมเล็กน้อย“มึงอย่าคิดว่ามึงเป็นหุ้นส่วนใหญ่แล้วกูจะไม่กล้าต่อยมึงนะ”ณดลว่าพลางยกนิ้วขึ้นมาชี้หน้า นัยน์ตาคมฉายแววโกรธจัดออกมาจนไม่สามารถระงับได้ โอมไปทำงานสองปีในขณะที่น้องสาวของเขาได้แต่เฝ้ารอด้วยใจจดจ่อ พอถึงกำหนดก็ไม่ได้กลับมาตามสัญญา พอกลับมาก็ดันพาผู้หญิงที่เอ่ยอ้างว่าเป็นผู้ช่วยกลับมาด้วยผู้ช่วยห่าอะไรจะสวยขนาดนี้“มึงอยากต่อยก็ต่อยเลย”โอมไม่ได้มีทีท่าว่าจะกลัวแถมยังพูดท้าทาย“ไอ้เชี่ยโอม!”ผลัวะ! ผลัวะ!ฉับพลันหมัดหนัก ๆ ก็ล

เวลาต่อมาหลังจากอาบน้ำเรียบร้อยนับดาวก็ออกมายืนสูดอากาศที่นอกระเบียงบ้าน มองไปยังท้องฟ้าแสนกว้างที่มีดวงดาวนับพันอยู่บนนั้น นัยน์ตาสวยมีความเศร้าสร้อยเจืออยู่เล็กน้อยแต่ก็ไม่ถึงกับมีน้ำตา เธอกำลังยืนคิดถึงใครบางคนที่ไม่รู้ว่าป่านนี้เขากำลังทำอะไรอยู่ที่ไหนแม้ในใจจะมีความหวาดหวั่นอยู่ไม่น้อย แม้คนที่เธอเฝ้าคอยยังไม่มีวี่แววว่าจะกลับมาตามสัญญา แต่เธอยังเชื่อมั่นเสมอว่าเขายังซื่อสัตย์ใบหน้าสวยจ้องมองท้องฟ้าอย่างเหม่อลอย ลอบถอนหายใจเบา ๆ บ้างเป็นบางครั้ง ก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าบ้านทว่า...ระหว่างที่กำลังจะปิดประตูบ้านนั้นจู่ ๆ ก็มีเสียงกุกกักดังอยู่ที่หลังม่านตรงหน้าต่าง ใบหน้าสวยซีดเผือดหวาดกลัว ถึงกระนั้นก็ยังพยายามทำใจดีสู้เสือ ขยับเท้าเข้าไปใกล้กับหน้าต่างที่เปิดอ้ารับลมเอาไว้ ภายในใจเต้นตึกตักกล้า ๆ กลัว ๆเธอเอื้อมไปหยิบแจกันมาถือไว้เผื่อมีอะไรฉุกเฉิน จากนั้นก็เดินย่องอย่างเบาที่สุดเข้าไปตรงหน้าต่างทว่ายังเดินไม่ถึงปลายทางกลับถูกวงแขนของใครบางคนกอดรัดจากทางด้านหลัง มือข้างหนึ่งรวบรัดร่างบางพร้อมกับฉกชิงแจกันจากมือของเธอ ส่วนมืออีกข้างปิดปากของเธอเอาไว้ไม่ให้มีโอกาสได้ส่งเสียงร

เช้าวันต่อมาแสงแดดยามสายส่องเล็ดลอดเข้ามาทางหน้าต่างไม้บานใหญ่ อากาศเย็นสบายทำให้คนที่เคยนอนตื่นเช้าตื่นสายกว่าปกติ นับดาวนอนขี้เซาในขณะที่คนข้าง ๆ ตื่นก่อนนานแล้วโอมจ้องมองคนในอ้อมกอด ริมฝีปากบรรจงจูบบนหน้าผากมนครั้งแล้วครั้งเล่า วงแขนแข็งแรงโอบรัดร่างเล็กเอาไว้ราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปไหนใบหน้าหล่อเหลาคลี่ยิ้มขณะจ้องมองใบหน้าน่ารักที่ไม่ว่าจะมองสักกี่ครั้งเขาก็ไม่เคยเบื่อเปลือกตาคู่สวยค่อย ๆ ขยับขึ้น ริมฝีปากจิ้มลิ้มระบายยิ้มให้คนที่เอาแต่จ้องมองกัน“ตื่นแล้วเหรอคะ”โอมยิ้มพรายสายตาจ้องนิ่ง“จะมองอีกนานไหม”“มองไปตลอดชีวิต”เขาว่าพลางยกมือของเธอขึ้นมาจับที่แก้มของเขาแหวนเพชรเม็ดเล็กที่โอมเคยสวมใส่เอาไว้ยังอยู่ที่นิ้วนางข้างซ้ายของนับดาวเหมือนเดิมริมฝีปากหนาคลี่ยิ้ม จากนั้นก็เอ่ยกับเธอ“เราแต่งงานกันนะ”นับดาวหลุดขำ จากนั้นริมฝีปากอวบอิ่มก็เหยียดยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์“สินสอดแพงนะ”“ทุ่มสุดตัวเลยครับ แพงแค่ไหนก็ยอม”“นับลืมไปว่าตอนนี้พี่โอมรวยแล้ว ถ้าอย่างนั้น” เธอทำท่าครุ่นคิดก่อนจะพูดต่อ “ขอเรียกหมดตัวเลยได้ไหมคะ”“ให้หมดทั้งตัวทั้งใจเลย”พูดเสร็จโอมก็ขึ้นคร่อมบนร่างเล็ก กดสันจมูกโด

หลายวันต่อมาหลังจากได้ฤกษ์ยามจากพ่อของเดย์ซึ่งคอยเป็นธุระจัดการให้ งานแต่งก็ถูกกำหนดวันเอาไว้ในอีกสี่เดือนข้างหน้าโอมมีเวลาในการเตรียมตัวน้อยมาก ไหนจะเรื่องงานในบริษัทที่เพิ่งจะเริ่มเปิดตัวไปได้ไม่นาน ไหนจะเรื่องเพิ่มทุนจดทะเบียนกับบริษัทของณดล แล้วไหนจะเรื่องเตรียมงานแต่งอีก โอมแทบไม่มีเวลากระดิกไปทำอย่างอื่น คิดถึงแฟนสาวใจจะขาด แต่การจะปลีกตัวไปหาเธอที่เชียงใหม่ก็ทำได้ยากมากวันนี้ช่วงเช้าเขาต้องรีบเข้าบริษัทเพื่อไปเซ็นเอกสารกับณดลและมิกซ์ จากนั้นช่วงบ่ายเขาต้องเข้าไปเอาการ์ดแต่งงานที่สั่งทำเอาไว้ ทั้งคู่ตกลงกันว่าจะจัดงานแต่งเป็นพิธีเล็ก ๆ ขึ้นที่บ้านในจังหวัดเชียงใหม่ ส่วนงานเลี้ยงฉลองมงคลสมรสจะจัดขึ้นในโรงแรมที่กรุงเทพฯครืด! ครืด!เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นขณะโอมกำลังขับรถกลับคอนโด แม้ตอนนี้เขามีคอนโดเป็นของตัวเอง แต่หลังจากแต่งงานเขาคิดเอาไว้ว่าจะซื้อบ้านให้กับนับดาว เผื่ออนาคตมีลูกจะได้มีสนามหญ้าเอาไว้ให้เจ้าตัวเล็กวิ่งเล่นโอมยิ้มแก้มปริเมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ของใคร“ครับ”[พี่โอมทำอะไรอยู่คะ]แค่เสียงของนับดาวก็ทำให้เขาชื่นใจและหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง“พี่กำลังขับรถกลับครับ เ