หลังงานมหกรรมสิ้นสุดลง เฮ่อจิ่งชวนก็ออกจากหนานเฉิงเขาไม่ได้บันทึกกำหนดการที่เปิดเผยต่อสาธารณะของฉันไว้อีก และไม่ได้ให้ผู้ช่วยจองตั๋วไปยังเมืองถัดไปหลังกลับไป เขาลาออกจากสำนักงานกฎหมายเดิมอย่างเป็นทางการ แล้วเข้าร่วมงานกับศูนย์ช่วยเหลือทางกฎหมายสำหรับผู้เยาว์รายได้ไม่ถึงครึ่งหนึ่งของเมื่อก่อน ส่วนห้องทำงานก็เป็นเพียงคูหาเล็กๆ แคบๆ เท่านั้นคดีแรกของเขาคือการช่วยเด็กหญิงคนหนึ่งที่ถูกพ่อควบคุมมาเป็นเวลานาน ยื่นคำร้องขอคำสั่งคุ้มครองความปลอดภัยส่วนบุคคลเมื่อได้ยินแม่ของเด็กพูดซ้ำๆ ว่า “เขาก็ทำไปเพราะหวังดีกับลูก” เฮ่อจิ่งชวนก็นิ่งเงียบอยู่นานครั้งหนึ่งเขาเองก็เคยใช้เหตุผลแบบเดียวกัน ตัดสินใจแทนหลินจือเวยว่าเธอควรมีเมตตา ควรยอมถอย และควรให้อภัยเมื่อก่อน เขาเคยชินกับการเป็นผู้กอบกู้ในสายตาของคนอื่นตอนนี้ เขาให้ความช่วยเหลือทางกฎหมายเพียงภายในขอบเขตหน้าที่ และไม่เอาการพึ่งพาของใครมาเป็นเครื่องยืนยันคุณค่าของตัวเองอีกต่อไปบ้านที่เคยเป็นเรือนหอถูกประกาศขายข้าวของภายในบ้านค่อยๆ ถูกขนออกไปจนหมด เหลือเพียงหวีทองคำลายดอกพุดเล่มนั้นบนตู้ตรงโถงทางเข้าเฮ่อจิ่งชวนโอนส่วนแบ่งเงินค่า
Read more