Short
รักครั้งนี้ ไม่มีตอนต่อไป

รักครั้งนี้ ไม่มีตอนต่อไป

Von:  เรือลำเดียวแจวข้ามฟากยามเย็นAbgeschlossen
Sprache: Thai
goodnovel4goodnovel
22Kapitel
3Aufrufe
Lesen
Zur Bibliothek hinzufügen

Teilen:  

Melden
Übersicht
Katalog
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN

Zusammenfassung

ความรักทรมาน

ความลำเอียง/ความเห็นแก่ตัว

มือที่สาม

เคาท์ดาวน์

ไล่ล่าภรรยา

นิวทอง

น้ำเน่า

ตั้งแต่จำความได้ ทุกคนที่ปรากฏตัวต่อหน้าฉัน ต่างมีตัวเลขหนึ่งตัวลอยอยู่เหนือศีรษะ นั่นคือจำนวนครั้งที่เรายังจะได้พบกันอีกในชาตินี้ หากตัวเลขเป็นหนึ่ง ก็หมายความว่าการพบกันครั้งนี้ตรงหน้า คือการจากลาตลอดกาล ตอนอายุสิบขวบ เหนือศีรษะของคุณยายเหลือเพียงเลขหนึ่ง ท่านหวีผมให้ฉันเป็นครั้งสุดท้าย และในคืนนั้นเองก็จากไปในห้วงนิทรา ตอนเรียนจบมหาวิทยาลัย ตัวเลขเหนือศีรษะของอาจารย์ผู้มีพระคุณคือสอง หลังจากพบกันครั้งที่สอง ท่านก็ย้ายถิ่นฐานไปต่างประเทศพร้อมครอบครัว และนับแต่นั้นก็ไม่เคยกลับประเทศอีกเลย ตอนอายุยี่สิบห้า ฉันแต่งงานกับเฮ่อจิ่งชวนทนายความระดับแนวหน้า เขาไม่เคยพ่ายแพ้ในชั้นศาลแม้แต่ครั้งเดียว ทว่ากลับเก็บความอ่อนโยนทั้งหมดไว้ให้ฉัน ตลอดเจ็ดปีที่แต่งงานกัน เขากลับบ้านตรงเวลาทุกวัน เป็นฝ่ายนำรายได้ทั้งหมดมามอบให้ฉันเอง และเวลาเดินทางไปทำงาน ไม่ว่าจะยุ่งแค่ไหน เขาก็ยังวิดีโอคอลหาฉันก่อนนอนเสมอ ที่สำคัญที่สุดคือ ตั้งแต่วันแรกที่ฉันรู้จักเฮ่อจิ่งชวน ตัวเลขเหนือศีรษะของเขาไม่ใช่หลายร้อย และไม่ใช่หลายหมื่น แต่กลับเป็น “∞” ที่ไม่มีวันหมดสิ้น ฉันเคยคิดว่านั่นหมายความว่า เราถูกลิขิตให้เคียงข้างกันไปจนสุดทางของชีวิตนี้ จนกระทั่งก่อนวันครบรอบแต่งงานปีที่เจ็ดไม่นาน เฮ่อจิ่งชวนก็เริ่มทำงานล่วงเวลาบ่อยขึ้น แม้แต่บนเสื้อเชิ้ตที่ไม่เคยพรมน้ำหอม ก็ยังมีกลิ่นหอมของดอกพุดที่ไม่คุ้นเคยติดอยู่ เมื่อฉันซักถามต่อ เขาชะงักไปเพียงวินาทีเดียว ก่อนจะก้มลงจูบหน้าผากฉันเบาๆ “ลูกความรายล่าสุดน่ะ หลังหย่าแล้วต้องเลี้ยงลูกตามลำพังคงไม่ง่าย เลยมาหาผมที่สำนักงานกฎหมายค่อนข้างบ่อย กลิ่นคงเผลอติดมาตอนเฉียดโดนกัน” ฉันมองเครื่องหมายอนันต์เหนือศีรษะเขาที่ยังคงไม่เปลี่ยนแปลงมาตลอด แล้วก็คิดอยู่ในใจว่าคงเป็นตัวเองที่ระแวงไปเกินเหตุ ถึงอย่างไร ตัวเลขก็ไม่มีวันหลอกใคร จนกระทั่งเฮ่อจิ่งชวนทำงานล่วงเวลาและกลับบ้านดึกอีกครั้ง สัญลักษณ์นั้นเหนือศีรษะของเขา ซึ่งไม่เคยเปลี่ยนแปลงมาก่อน ก็พลันกะพริบขึ้นมา ...

Mehr anzeigen

Kapitel 1

บทที่ 1

แสงสีทองค่อยๆ ดับลงทีละส่วน

สิ่งที่ปรากฏขึ้นมาแทนที่ คือเลขสามสีแดงฉาน

ฉันจึงรู้ในทันทีว่า ระหว่างฉันกับเฮ่อจิ่งชวน ชีวิตนี้จะไม่มีวันข้างหน้าอีกแล้ว

ฉันจ้องเลข “สาม” ตัวนั้นอยู่นาน

เฮ่อจิ่งชวนถอดเสื้อคลุมออก แล้วแขวนไว้ทางขวาของโถงทางเข้าเหมือนทุกครั้ง ก่อนจะก้มตัวลงเปลี่ยนมาใส่รองเท้าแตะสีเทาที่ฉันซื้อให้เขา

ทุกการกระทำของเขาไม่ต่างจากที่เป็นมาตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมาเลย

หากมิใช่เพราะตัวเลขนั้นแดงฉานจนบาดตา ฉันคงเกือบจะคิดว่าเรื่องทั้งหมดเมื่อครู่เป็นเพียงภาพหลอน

“ทำไมยังไม่นอนอีก?”

เขาเดินเข้ามา พลางยื่นมือมาแตะใบหน้าฉัน

ฝ่ามือของเขาอุ่น ท้องนิ้วมีรอยด้านบางๆ จากการพลิกอ่านสำนวนคดีมานานปี

ฉันไม่ได้หลบ เพียงถามเขาว่า “พรุ่งนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานของเรา คุณยังจำได้ไหม?”

เฮ่อจิ่งชวนยิ้มขึ้นมาครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิกแก้มฉันเบาๆ อย่างสนิทสนม

“จำได้สิ ร้านอาหารจองไว้เรียบร้อยแล้ว หนึ่งทุ่ม ที่นั่งริมแม่น้ำที่คุณชอบเหมือนเดิม”

“ปิดโทรศัพท์ ไม่คุยเรื่องงาน ไม่พบลูกความ ทั้งคืนยกให้คุณคนเดียว แบบนี้ได้ไหม?”

วินาทีถัดมา โทรศัพท์บนโต๊ะกาแฟก็เริ่มสั่นขึ้นมา

หน้าจอสว่างขึ้น ชื่อที่บันทึกไว้สำหรับสายเรียกเข้ามีเพียงตัวอักษร C ตัวเดียว

พอเฮ่อจิ่งชวนเห็น สีหน้าของเขาก็ตึงขึ้นชั่วขณะอย่างเห็นได้ชัด

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นแล้วเดินไปทางระเบียง ก่อนที่ประตูกระจกจะปิดสนิท ฉันได้ยินเสียงสะอื้นอย่างตื่นตระหนกของผู้หญิงดังออกมาจากในโทรศัพท์

ไม่กี่นาทีต่อมา เฮ่อจิ่งชวนก็เดินกลับเข้ามา แล้วหยิบเสื้อคลุมที่เพิ่งถอดไว้ขึ้นมา

“ลูกความมีเรื่องนิดหน่อย ผมต้องไปดูสักหน่อย”

ฉันมองเขา “ตอนนี้ตีหนึ่งแล้ว พรุ่งนี้ค่อยไปไม่ได้เหรอ?”

“นี่เป็นคดีหย่าที่เกี่ยวกับความรุนแรงในครอบครัว อดีตสามีของเธอยังตามราวีไม่เลิก เด็กก็อยู่ที่บ้านด้วย ในฐานะทนายของเธอ ผมจะไม่เข้าไปจัดการไม่ได้”

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความอดทน ราวกับกำลังอธิบายความรู้พื้นฐานทางกฎหมายให้คู่ความที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวคนหนึ่งฟัง

“คุณนอนก่อนเถอะ ไม่ต้องรอผม”

ฉันได้กลิ่นหอมของดอกพุดจางๆ จากข้อมือเสื้อของเขาอีกครั้ง

“แต่ถึงอย่างนั้น ทุกครั้งที่เธอเกิดเรื่อง เธอก็จะมาหาคุณเป็นคนแรกเสมอไม่ได้หรอกนะ”

เฮ่อจิ่งชวนขมวดคิ้วเล็กน้อย

“จือเวย ผมเป็นทนายที่รับว่าความให้เธอ”

“เมื่อก่อนคุณไม่เคยก้าวก่ายเรื่องงานของผมเลย”

ฉันมองเลขสามเหนือศีรษะของเขา จู่ๆ ก็ไม่อยากถามต่ออีกแล้ว

ตลอดเจ็ดปีของชีวิตแต่งงาน ฉันไม่เคยก้าวก่ายเรื่องงานของเขาเลยจริงๆ

เวลาที่เขาอ่านสำนวนคดีจนถึงเช้ามืด ฉันก็จะอุ่นนมและทำอาหารมื้อดึกให้เขา

ช่วงที่เขายุ่งกับการขึ้นศาลติดต่อกันหลายวันอยู่ที่สำนักงานกฎหมาย ฉันก็จัดเสื้อผ้าสำหรับผลัดเปลี่ยนให้เขา

เขารับว่าความให้คนที่จนตรอกไร้หนทาง แต่ไม่เคยอ้างความหวังดีเป็นเหตุให้ก้าวข้ามเส้นแบ่งระหว่างทนายกับลูกความ

ฉันเคยภูมิใจในความเป็นมืออาชีพและการรู้จักขอบเขตของเขา

แต่ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ความรับผิดชอบในวิชาชีพของเขาก็ก้าวพ้นขอบเขตของสำนักงานกฎหมาย รุกล้ำเข้ามาในยามดึก วันหยุดเทศกาล ตลอดจนชีวิตที่เดิมทีควรเป็นของพวกเราเท่านั้น

“ไปเถอะ”

ฉันเบี่ยงตัวหลบ เปิดทางให้เขา

เฮ่อจิ่งชวนดูเหมือนจะคาดไม่ถึงว่าฉันจะยอม เขานิ่งอึ้งไปสองวินาที ก่อนก้มลงจูบหน้าผากฉันเบาๆ

“เดี๋ยวผมก็กลับมา”

ภายในบ้านกลับมาเงียบอีกครั้ง

ฉันยืนอยู่ตรงโถงทางเข้า มองเห็นรูปถ่ายคู่ของเราตอนไปเที่ยวฮอกไกโดตั้งอยู่บนตู้รองเท้า

ในรูปนั้น เฮ่อจิ่งชวนโอบกอดฉันจากด้านหลัง รอยยิ้มของเขาอ่อนโยนยิ่งกว่าหิมะที่โปรยปรายเต็มท้องฟ้าเสียอีก

ตอนนั้นเขาถามฉันว่า ถ้าวันข้างหน้าเราทะเลาะกันขึ้นมาจะทำยังไง

ฉันบอกเขาอย่างมั่นใจว่า ขอเพียงคุณยังเต็มใจพบฉัน เราก็จะคืนดีกันได้เสมอ

ที่แท้คนบางคน แม้จะยังพบหน้ากันอยู่ แต่หัวใจกลับจากไปนานแล้ว

ฉันกลับเข้าห้อง แล้วโทรหาโจวเหยียนเพื่อนสมัยมหาวิทยาลัย

ตอนนี้เธอเป็นทนายที่เชี่ยวชาญด้านคดีเกี่ยวกับการสมรสโดยเฉพาะ

โทรศัพท์ดังอยู่นานกว่าจะมีคนรับสาย

“จือเวย โทรมาดึกขนาดนี้ เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”

ฉันมองเตียงที่ว่างอยู่ครึ่งหนึ่ง พลางเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา

“ช่วยร่างข้อตกลงการหย่าให้ฉันฉบับหนึ่งที”

Erweitern
Nächstes Kapitel
Herunterladen

Aktuellstes Kapitel

Weitere Kapitel
Keine Kommentare
22 Kapitel
บทที่ 1
แสงสีทองค่อยๆ ดับลงทีละส่วนสิ่งที่ปรากฏขึ้นมาแทนที่ คือเลขสามสีแดงฉานฉันจึงรู้ในทันทีว่า ระหว่างฉันกับเฮ่อจิ่งชวน ชีวิตนี้จะไม่มีวันข้างหน้าอีกแล้วฉันจ้องเลข “สาม” ตัวนั้นอยู่นานเฮ่อจิ่งชวนถอดเสื้อคลุมออก แล้วแขวนไว้ทางขวาของโถงทางเข้าเหมือนทุกครั้ง ก่อนจะก้มตัวลงเปลี่ยนมาใส่รองเท้าแตะสีเทาที่ฉันซื้อให้เขาทุกการกระทำของเขาไม่ต่างจากที่เป็นมาตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมาเลยหากมิใช่เพราะตัวเลขนั้นแดงฉานจนบาดตา ฉันคงเกือบจะคิดว่าเรื่องทั้งหมดเมื่อครู่เป็นเพียงภาพหลอน“ทำไมยังไม่นอนอีก?”เขาเดินเข้ามา พลางยื่นมือมาแตะใบหน้าฉันฝ่ามือของเขาอุ่น ท้องนิ้วมีรอยด้านบางๆ จากการพลิกอ่านสำนวนคดีมานานปีฉันไม่ได้หลบ เพียงถามเขาว่า “พรุ่งนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานของเรา คุณยังจำได้ไหม?”เฮ่อจิ่งชวนยิ้มขึ้นมาครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิกแก้มฉันเบาๆ อย่างสนิทสนม“จำได้สิ ร้านอาหารจองไว้เรียบร้อยแล้ว หนึ่งทุ่ม ที่นั่งริมแม่น้ำที่คุณชอบเหมือนเดิม”“ปิดโทรศัพท์ ไม่คุยเรื่องงาน ไม่พบลูกความ ทั้งคืนยกให้คุณคนเดียว แบบนี้ได้ไหม?”วินาทีถัดมา โทรศัพท์บนโต๊ะกาแฟก็เริ่มสั่นขึ้นมาหน้าจอสว่างขึ้น ชื่อที่บันทึกไว
Mehr lesen
บทที่ 2
คืนนั้นเฮ่อจิ่งชวนไม่ได้กลับมาหกโมงเช้า เขาส่งข้อความมาบอกว่าอดีตสามีของเฉิงจือถูกตำรวจพาตัวไป และเขาต้องอยู่ต่อเพื่อให้ปากคำท้ายข้อความยังต่อด้วยอีกประโยค บอกให้ฉันอย่าลืมกินอาหารเช้าฉันไม่ได้ตอบกลับหนึ่งทุ่ม ฉันไปถึงร้านอาหารที่จองไว้ก่อนเวลาฉันรอจนถึงสองทุ่ม ในที่สุดเฮ่อจิ่งชวนจึงโทรมา“จือเวย ขอโทษนะ ทางนี้มีเรื่องด่วนขึ้นมากะทันหัน”จากเสียงเบื้องหลัง มีทั้งเสียงเด็กร้องไห้และเสียงอ่อนโยนของเฉิงจือดังแว่วมา“เพราะเฉิงจืออีกแล้วเหรอ?”เขาเงียบไปชั่วขณะหนึ่ง“ลูกชายของเฉิงจือมีไข้และชัก เธอคนเดียวรับมือไม่ไหว มื้อค่ำคืนนี้ยกเลิกไปก่อน วันหลังผมจะชดเชยให้คุณ”ไม่รอให้ฉันตอบ เขาก็รีบวางสายไปฉันฟังเสียงสัญญาณหลังสายถูกตัดจากหูโทรศัพท์ ก่อนก้มลงมองเค้กวันครบรอบบนโต๊ะเค้กก้อนนี้เป็นเค้กที่ฉันตั้งใจเลือกมาอย่างพิถีพิถันด้านบนมีตุ๊กตาตัวเล็กสองตัวสวมชุดพิธีการวางอยู่ และบนฐานยังเขียนชื่อของฉันกับเฮ่อจิ่งชวนไว้ด้วยฉันให้พนักงานช่วยแพ็กเค้กกับของขวัญบนโต๊ะให้เรียบร้อย แล้วนั่งแท็กซี่ไปโรงพยาบาลเพียงลำพังบริเวณให้น้ำเกลือของแผนกกุมารเวชสว่างไสวประตูแง้มค้างอยู่ ฉัน
Mehr lesen
บทที่ 3
พอกลับถึงบ้าน ฉันก็เปิดตู้เสื้อผ้าแล้วเริ่มเก็บข้าวของฉันเก็บเอกสารประจำตัว อัลบั้มรูป และเครื่องประดับที่แม่ทิ้งไว้ให้เรียบร้อย แล้วนำของอื่นๆ กลับไปวางไว้ที่เดิมทีละชิ้นของตกแต่งในห้องรับแขก แผ่นเสียงในห้องหนังสือ และชุดภาชนะบนโต๊ะอาหารในครัว ส่วนใหญ่ล้วนเป็นของที่เราช่วยกันซื้อหามาตลอดเจ็ดปีฉันนำติดตัวไปเพียงของที่เป็นของฉันเองส่วนที่เหลือ ฉันทิ้งไว้ทั้งหมดตอนตีสอง เฮ่อจิ่งชวนส่งข้อความมาบอกว่าอันอันไข้ลดแล้ว สภาพอารมณ์ของเฉิงจือไม่มั่นคง และคืนนี้เขาจะไม่กลับมาขณะที่ประตูโรงพยาบาลค่อยๆ ปิดลงด้านหลังฉัน การพบกันครั้งรองสุดท้ายของเราก็จบลงแล้วตอนนี้ ฉันกับเฮ่อจิ่งชวนเหลือเพียงการพบหน้ากันครั้งสุดท้ายเท่านั้นบ่ายวันถัดมา จู่ๆ ก็มีเสียงดังขึ้นจากกลอนประตูฉันกำลังจัดอัลบั้มรูปอยู่ในห้องรับแขก พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นเฮ่อจิ่งชวนผลักประตูเข้ามาด้านหลังเขายังมีเฉิงจือกับอันอันเดินตามเข้ามาด้วย“จือเวย”เฮ่อจิ่งชวนวางกระเป๋าเดินทางอีกใบลง น้ำเสียงของเขาราวกับกำลังแจ้งเรื่องที่ตัดสินใจไว้เรียบร้อยแล้วให้ฉันทราบ“อดีตสามีของเฉิงจือตามเจอที่อยู่เดิมของเธอแล้ว แม้ตำรวจจะออกหนั
Mehr lesen
บทที่ 4
ฉันกดหวีเงินไว้ ไม่ปล่อยมือ“อันนี้ให้เธอเอาไปเล่นไม่ได้นะ”อันอันคงไม่คิดว่าจะถูกปฏิเสธ จึงทำปากยื่นขึ้นมาทันที“คุณอาเฮ่อบอกว่า ของที่นี่ผมใช้ได้ทุกอย่างเลย”“นี่เป็นของฉันนะ”ฉันดึงหวีเงินกลับเข้าหาตัวแต่จู่ๆ เขาก็ออกแรง ใช้สองมือกำด้ามหวีไว้แน่นไม่ยอมปล่อย“ผมจะเอา!”ขณะกำลังยื้อกัน เสียงแกร๊กก็ดังขึ้นหวีเงินหักเป็นสองท่อน ท่อนหนึ่งตกลงบนพื้นฉันชะงักงันไปทั้งตัวตอนฉันอายุสิบขวบ คุณยายนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง ใช้หวีเล่มนี้หวีผมและถักเปียให้ฉันเป็นครั้งสุดท้ายตอนนั้นฉันยังบ่นว่าท่านชักช้า คอยเร่งให้ท่านรีบพาฉันไปซื้อขนมรุ่งเช้าวันถัดมา ฉันก็ไม่สามารถปลุกคุณยายให้ตื่นขึ้นมาได้อีกเลยตลอดยี่สิบปีที่ผ่านมา ฉันย้ายบ้านมาสี่ครั้ง แต่หวีเล่มนี้ยังคงเก็บไว้ติดตัวมาโดยตลอดแต่วันนี้ หวีเล่มนั้นกลับมาหักเพราะมือของเด็กที่ฉันไม่รู้จักอันอันเห็นสีหน้าฉันดูผิดปกติ ก็ตกใจจนถอยหลังไปหนึ่งก้าว แล้วก็แผดเสียงร้องไห้ขึ้นมาไม่นาน เฮ่อจิ่งชวนกับเฉิงจือก็รีบเข้ามา“เกิดอะไรขึ้น?”อันอันโผเข้าไปในอ้อมกอดของเฮ่อจิ่งชวน ร้องไห้จนแทบหายใจไม่ทัน“คุณน้าไม่ยอมให้ผมเล่น แถมยังมาแย่งของอ
Mehr lesen
บทที่ 5
ตอนห้าทุ่ม ในที่สุดฉันก็จัดกระเป๋าเดินทางใบสุดท้ายเสร็จเรียบร้อยขณะที่ฉันกำลังก้มหน้าตรวจทานหนังสือเดินทางและเอกสารต่างๆ ประตูห้องก็ถูกเคาะเบาๆเฉิงจือถือนมเดินเข้ามา โดยที่เท้าสวมรองเท้าแตะของฉันอยู่“คุณนายเฮ่อ เรื่องเมื่อตอนกลางวันต้องขอโทษจริงๆ นะคะ”เธอวางนมไว้ข้างโต๊ะ แล้วสายตาก็ไปหยุดอยู่ที่กระเป๋าเดินทางซึ่งเปิดอยู่“คุณจะเดินทางไกลเหรอคะ?”“ไม่เกี่ยวกับคุณ”ฉันปิดซองเอกสารเธอไม่ได้ออกไป แต่กลับหันหลังไปปิดประตูห้อง“จริงๆ แล้วคุณไม่ต้องคอยระวังฉันขนาดนี้ก็ได้ค่ะ”“ที่ทนายเฮ่อช่วยฉัน ก็เพียงเพราะสงสารพวกเราแม่ลูกเท่านั้น”ขณะพูด เธอยกมือขึ้นจัดผมเล็กน้อย แขนเสื้อเลื่อนลง เผยให้เห็นนาฬิกาข้อมือบุรุษที่สวมอยู่บนข้อมือนั่นคือของขวัญที่ฉันมอบให้เฮ่อจิ่งชวนในวันเกิดของเขาเมื่อปีที่แล้วด้านหลังหน้าปัดนาฬิกาสลักวันที่แต่งงานของเราเอาไว้ฉันมองอยู่ไม่กี่วินาที ก่อนจะยื่นมือออกไป“ถอดมันออกมา”เฉิงจือดูเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่านาฬิกายังอยู่บนข้อมือของตัวเอง จึงรีบอธิบาย“เมื่อคืนตอนอันอันให้น้ำเกลือ โทรศัพท์ของฉันแบตหมด ทนายเฮ่อกลัวว่าฉันจะกะเวลาไม่ถูก ก็เลยให้ฉันยืม
Mehr lesen
บทที่ 6
แผลที่แขนปวดอยู่ตลอดทั้งคืนพอฟ้าเริ่มสาง ฉันก็ลุกขึ้นล้างหน้าแปรงฟัน แล้วเปลี่ยนมาสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวเพื่อปิดบังผ้าก๊อซไว้กระเป๋าเดินทางใบสุดท้ายตั้งอยู่ตรงโถงทางเข้า ส่วนหนังสือเดินทางกับข้อตกลงการหย่าก็เก็บไว้ในกระเป๋าติดตัวแล้วเมื่อเฮ่อจิ่งชวนเดินออกจากห้องพักแขก เขายังคงสวมเสื้อเชิ้ตตัวที่ใส่เมื่อคืนอยู่“เฉิงจือเท้าบวม เช้านี้ต้องไปโรงพยาบาลถ่ายเอ็กซเรย์”เขาบีบนวดหว่างคิ้วเบาๆ น้ำเสียงเจือความอ่อนล้าจากการไม่ได้นอนมาทั้งคืน“คุณจัดการตัวเองให้เรียบร้อย แล้วไปกับผม ขอโทษเสียหน่อย”เขามองมาที่ฉัน ราวกับกำลังจัดการคดีหนึ่งที่ทำให้เขาปวดหัว แต่ก็ไม่ได้รับมือยากอะไรนัก“จือเวย ผมไม่อยากพูดอะไรแรงเกินไป”“เรื่องนี้แต่แรกก็เป็นคุณที่ทำไม่ถูก เฉิงจือไม่เอาความ ก็เพราะเธอเห็นแก่หน้าผม”ฉันมองชายผู้ใช้ชีวิตร่วมกับตัวเองมาเจ็ดปีเขารู้วิธีจับโกหกจากจังหวะชะงักในคำให้การ และยังสืบสาวหาความจริงจากข้อขัดแย้งเล็กๆ น้อยๆ ได้แต่เมื่อคืน เขาไม่แม้แต่จะถาม และไม่เปิดโอกาสให้ฉันได้อธิบายเพียงเพราะคนที่ล้มลงคือเฉิงจือ เขาก็ตัดสินว่าฉันมีความผิดไปก่อนแล้ว“ได้สิ”เฮ่อจิ่งชวนชะงักไป
Mehr lesen
บทที่ 7
ผลตรวจจากโรงพยาบาลออกมาอย่างรวดเร็วเฉิงจือแค่ข้อเท้าแพลง ส่วนอันอันก็เพียงมีไข้ต่ำธรรมดาเท่านั้นเฮ่อจิ่งชวนเหลือบมองเวลา แล้วส่งข้อความไปหาหลินจือเวย“ตรวจเสร็จแล้ว ทำไมคุณยังไม่มาอีก?”ไม่นานก็มีเครื่องหมายอัศเจรีย์สีแดงปรากฏขึ้นข้างข้อความเขาขมวดคิ้วแล้วโทรออก ทว่าในสายกลับมีเพียงเสียงแจ้งเตือนอันไร้อารมณ์จากระบบเฉิงจือเอ่ยขึ้นอย่างระมัดระวัง “คุณนายเฮ่ออาจจะยังโกรธอยู่ หรือให้ฉันกลับไปอธิบายกับเธอดีไหมคะ?”“ไม่ต้องหรอก”เฮ่อจิ่งชวนเก็บโทรศัพท์ลง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความมั่นใจ“เธอก็แค่จงใจทำให้ผมร้อนใจนั่นแหละ”แต่งงานกันมาเจ็ดปี หลินจือเวยไม่เคยจากเขาไปจริงๆ เลยสักครั้งต่อให้ความสัมพันธ์ตึงเครียดแค่ไหน ขอเพียงเขากลับไปยอมอ่อนลงสักหน่อย เธอก็มักจะเผื่อทางไว้ให้กันเสมอเขาถึงกับคิดไว้แล้วว่า เย็นนี้ตอนกลับบ้านจะซื้อกุหลาบขาวไปให้เธอสักช่อ แล้วสั่งอาหารที่เธอชอบไว้เต็มโต๊ะที่ผ่านมา ทุกครั้งที่ทะเลาะกันก็เป็นแบบนี้ ขอเพียงเขายอมเป็นฝ่ายง้อก่อน หลินจือเวยก็จะไม่ถือสาเอาความอีกเขายังส่งข้อความหาผู้ช่วย ให้จองร้านสำหรับฉลองวันครบรอบใหม่อีกครั้ง ราวกับว่าแค่เปลี่ยนวัน ก็
Mehr lesen
บทที่ 8
“ที่ว่าพบกันเป็นครั้งสุดท้าย หมายความว่ายังไง?”เฮ่อจิ่งชวนรีบตามออกไปนอกประตู แต่โจวเหยียนไม่หันกลับมา“ก็หมายความตามนั้นค่ะ”ประตูลิฟต์ค่อยๆ ปิดเข้าหากันตรงหน้าเขาเขาไม่เชื่อหรอกชีวิตแต่งงานเจ็ดปีไม่มีทางจบลงเพียงเพราะทะเลาะกันไม่กี่วัน และยิ่งไม่มีทางเหลวไหลถึงขั้นไม่ยอมให้แม้แต่คำอธิบายครั้งสุดท้ายแก่เขาเฮ่อจิ่งชวนไปหาฝ่ายนิติบุคคล แล้วขอดูภาพจากกล้องวงจรปิดเมื่อเช้าในภาพ เขาอุ้มอันอันเดินเข้าไปในลิฟต์ฝั่งซ้าย ส่วนเฉิงจือจับแขนเขาไว้พลางเดินตามอยู่ด้านหลังสิบนาทีหลังจากประตูนิรภัยปิดลง ลิฟต์ฝั่งขวาก็เปิดออกหลินจือเวยลากกระเป๋าสัมภาระเดินออกมาเธอสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาว แขนซ้ายยังคงเหยียดนิ่งอยู่ข้างลำตัวตลอด พอมาถึงหน้าทางเข้าโครงการ เธอพยายามยกกระเป๋าใส่ท้ายรถอยู่หลายครั้งก็ไม่สำเร็จ สุดท้ายโจวเหยียนจึงลงจากรถมาช่วยเธอยกใส่ให้เรียบร้อยเฮ่อจิ่งชวนขยายภาพให้ใหญ่ขึ้นตรงขอบปลายแขนเสื้อสีขาว เห็นรอยสีแดงคล้ำเล็กๆ ซึมออกมาอย่างเห็นได้ชัดเขาพลันนึกถึงเศษกระจกที่เกลื่อนเต็มพื้นเมื่อคืนตอนที่ตนเองผลักหลินจือเวยออก แล้วอุ้มเฉิงจือจากไป แขนของหลินจือเวยก็มีเลือดไหลอยู่แล้
Mehr lesen
บทที่ 9
เฮ่อจิ่งชวนไม่ได้นอนเลยตลอดทั้งคืนมหาวิทยาลัยของหลินจือเวย แกลเลอรีที่เธอเคยทำงาน และสุสานที่ฝังคุณยายของเธอไว้ ทุกแห่งที่เธออาจไป เขาล้วนไหว้วานคนให้ออกตามหาจนครบแล้วไม่มีใครเห็นเธอเลยหลังฟ้าสว่าง เขาก็ติดต่อโจวเหยียนอีกครั้ง“เงื่อนไขการหย่าทั้งหมดผมยอมรับ ส่วนบ้านกับสินสมรสก็ยกให้เธอทั้งหมดได้”น้ำเสียงของเขาแหบพร่า“ผมแค่อยากพบเธอสักครั้ง”โจวเหยียนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบซองจดหมายซองหนึ่งมาให้“จือเวยบอกว่า ถ้าคุณยอมรับการหย่า ก็ให้ฉันมอบสิ่งนี้ให้คุณค่ะ”เฮ่อจิ่งชวนลงนามในเอกสารยืนยันทันทีเขายังเป็นฝ่ายถอนข้อคัดค้านเรื่องผลทางกฎหมายของข้อตกลงการหย่า และระบุส่วนแบ่งในเรือนหอไว้ในข้อกำหนดเพิ่มเติมเมื่อปลายปากกาจรดลง เขากลับเกิดความหวังเล็กๆ อันน่าขันขึ้นมา ราวกับว่าเพียงเขายอมเสียสิ่งเหล่านี้ไป หลินจือเวยก็จะกลับมาโจวเหยียนถึงค่อยยื่นซองจดหมายให้เขาตอนที่เฮ่อจิ่งชวนรับซองจดหมายมา นิ้วของเขากลับสั่นเทาอยู่บ้างเขาไม่กล้าหวังด้วยซ้ำว่าในนั้นจะมีที่อยู่สำหรับนัดพบแต่ในเมื่อหลินจือเวยยังทิ้งจดหมายไว้ให้เขาหนึ่งฉบับ นั่นก็หมายความว่า อย่างน้อยเธอยังยอมให้เขาได้
Mehr lesen
บทที่ 10
วันที่สามหลังสายถูกตัด เฮ่อจิ่งชวนก็ยังไม่ได้ออกจากบ้านหลังนั้นที่ว่างลงเขาจดสถานที่ทั้งหมดที่หลินจือเวยอาจไปไว้บนกระดาษเพื่อนสมัยมหาวิทยาลัย แกลเลอรีที่เธอเคยร่วมงานด้วย บ้านเกิดของยาย กระทั่งเมืองเล็กริมชายฝั่งที่เธอเคยเอ่ยถึงผ่านๆ เมื่อเจ็ดปีก่อนแต่เบาะแสทุกทางสุดท้ายก็ขาดตอนเขาไม่ใช้เส้นสายส่วนตัวสืบข้อมูลเที่ยวบินอีกต่อไป ได้แต่เปิดดูเว็บไซต์สาธารณะซ้ำแล้วซ้ำเล่า ด้วยกลัวว่าจะพลาดชื่อใดก็ตามที่เกี่ยวข้องกับเธอหนึ่งเดือนต่อมา สมาคมศิลปกรรมประจำเมืองประกาศรายชื่อผู้ได้รับการสนับสนุนในโครงการส่งเสริมนักวาดภาพประกอบรุ่นเยาว์บรรทัดสุดท้ายของรายชื่อระบุว่า หลินจือเวย ได้รับคัดเลือกเข้ากลุ่มศิลปินพำนักหนานเฉิงบนหน้าเว็บยังแนบผลงานเก่าของเธอไว้หนึ่งชิ้นเฮ่อจิ่งชวนจำภาพวาดนั้นได้ปีที่สองหลังแต่งงาน หลินจือเวยเคยพูดอย่างตื่นเต้นว่าอยากนำภาพนี้ไปประกวด แต่เขากลับติดขึ้นศาลต่อเนื่องกัน จนลืมส่งเอกสารสมัครแทนเธอต่อมาเธอเก็บภาพวาดนั้นไว้ในห้องเก็บของ และไม่เคยพูดถึงเรื่องเข้าประกวดอีกเลยตอนนี้ภาพวาดก็ยังเป็นภาพเดิม แต่ท้ายชื่อที่ลงไว้กลับไม่มีคำว่า “คุณนายเฮ่อ” ต่อท้ายอีกแ
Mehr lesen
Entdecke und lies gute Romane kostenlos
Kostenloser Zugriff auf zahlreiche Romane in der GoodNovel-App. Lade deine Lieblingsbücher herunter und lies jederzeit und überall.
Bücher in der App kostenlos lesen
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN
DMCA.com Protection Status