ANMELDENตั้งแต่จำความได้ ทุกคนที่ปรากฏตัวต่อหน้าฉัน ต่างมีตัวเลขหนึ่งตัวลอยอยู่เหนือศีรษะ นั่นคือจำนวนครั้งที่เรายังจะได้พบกันอีกในชาตินี้ หากตัวเลขเป็นหนึ่ง ก็หมายความว่าการพบกันครั้งนี้ตรงหน้า คือการจากลาตลอดกาล ตอนอายุสิบขวบ เหนือศีรษะของคุณยายเหลือเพียงเลขหนึ่ง ท่านหวีผมให้ฉันเป็นครั้งสุดท้าย และในคืนนั้นเองก็จากไปในห้วงนิทรา ตอนเรียนจบมหาวิทยาลัย ตัวเลขเหนือศีรษะของอาจารย์ผู้มีพระคุณคือสอง หลังจากพบกันครั้งที่สอง ท่านก็ย้ายถิ่นฐานไปต่างประเทศพร้อมครอบครัว และนับแต่นั้นก็ไม่เคยกลับประเทศอีกเลย ตอนอายุยี่สิบห้า ฉันแต่งงานกับเฮ่อจิ่งชวนทนายความระดับแนวหน้า เขาไม่เคยพ่ายแพ้ในชั้นศาลแม้แต่ครั้งเดียว ทว่ากลับเก็บความอ่อนโยนทั้งหมดไว้ให้ฉัน ตลอดเจ็ดปีที่แต่งงานกัน เขากลับบ้านตรงเวลาทุกวัน เป็นฝ่ายนำรายได้ทั้งหมดมามอบให้ฉันเอง และเวลาเดินทางไปทำงาน ไม่ว่าจะยุ่งแค่ไหน เขาก็ยังวิดีโอคอลหาฉันก่อนนอนเสมอ ที่สำคัญที่สุดคือ ตั้งแต่วันแรกที่ฉันรู้จักเฮ่อจิ่งชวน ตัวเลขเหนือศีรษะของเขาไม่ใช่หลายร้อย และไม่ใช่หลายหมื่น แต่กลับเป็น “∞” ที่ไม่มีวันหมดสิ้น ฉันเคยคิดว่านั่นหมายความว่า เราถูกลิขิตให้เคียงข้างกันไปจนสุดทางของชีวิตนี้ จนกระทั่งก่อนวันครบรอบแต่งงานปีที่เจ็ดไม่นาน เฮ่อจิ่งชวนก็เริ่มทำงานล่วงเวลาบ่อยขึ้น แม้แต่บนเสื้อเชิ้ตที่ไม่เคยพรมน้ำหอม ก็ยังมีกลิ่นหอมของดอกพุดที่ไม่คุ้นเคยติดอยู่ เมื่อฉันซักถามต่อ เขาชะงักไปเพียงวินาทีเดียว ก่อนจะก้มลงจูบหน้าผากฉันเบาๆ “ลูกความรายล่าสุดน่ะ หลังหย่าแล้วต้องเลี้ยงลูกตามลำพังคงไม่ง่าย เลยมาหาผมที่สำนักงานกฎหมายค่อนข้างบ่อย กลิ่นคงเผลอติดมาตอนเฉียดโดนกัน” ฉันมองเครื่องหมายอนันต์เหนือศีรษะเขาที่ยังคงไม่เปลี่ยนแปลงมาตลอด แล้วก็คิดอยู่ในใจว่าคงเป็นตัวเองที่ระแวงไปเกินเหตุ ถึงอย่างไร ตัวเลขก็ไม่มีวันหลอกใคร จนกระทั่งเฮ่อจิ่งชวนทำงานล่วงเวลาและกลับบ้านดึกอีกครั้ง สัญลักษณ์นั้นเหนือศีรษะของเขา ซึ่งไม่เคยเปลี่ยนแปลงมาก่อน ก็พลันกะพริบขึ้นมา ...
Mehr anzeigenหนึ่งปีต่อมา ฉันนำรายได้จากลิขสิทธิ์หนังสือภาพไปซื้อสตูดิโอวาดภาพแห่งหนึ่งมันไม่ได้กว้างใหญ่นัก แต่มีหน้าต่างกินพื้นที่เต็มผนังด้านหนึ่งและหันไปทางทิศใต้แสงแดดยามบ่ายทอดลงบนขาตั้งวาดภาพ และส่องให้หวีเงินที่ซ่อมแซมแล้วตรงริมหน้าต่างสว่างขึ้นด้วยรอยหักยังคงเห็นได้ชัดเจนฉันไม่คิดหาสิ่งอื่นมาทดแทนมันอีกแล้วในวันที่หนังสือภาพเล่มใหม่ตีพิมพ์ สำนักพิมพ์ส่งหนังสือตัวอย่างชุดหนึ่งไปยังองค์กรสาธารณประโยชน์หลายแห่งที่ร่วมงานกันในรายชื่อนั้นมีศูนย์ช่วยเหลือทางกฎหมายสำหรับผู้เยาว์ที่เฮ่อจิ่งชวนสังกัดอยู่ด้วยเขาไม่ได้ใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างเพื่อติดต่อฉัน ไม่ได้ฝากใครนำสิ่งของใดมาส่งต่อให้ และยิ่งไม่เคยปรากฏตัวในงานแจกลายเซ็นแม้แต่งานเดียวหนังสือภาพเล่มใหม่ชื่อ “ทุกครั้งที่ได้พบกัน” ว่าด้วยเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่แม้ผ่านการสูญเสียมาแล้ว ก็ยังเต็มใจทำความรู้จักกับโลกใบนี้เสียใหม่มันไม่ได้เล่าถึงการเฝ้ารอ และไม่ได้เล่าถึงความสัมพันธ์ที่แตกสลายแล้วหวนกลับมาคืนดีกันในหน้าสุดท้าย เด็กผู้หญิงคนนั้นผลักหน้าต่างเปิดออกเพียงลำพัง ปล่อยให้แสงแดดทอดลงบนของเก่าที่ซ่อมแซมแล้วได้ยินมาว่าเขานำหนั
หลังงานมหกรรมสิ้นสุดลง เฮ่อจิ่งชวนก็ออกจากหนานเฉิงเขาไม่ได้บันทึกกำหนดการที่เปิดเผยต่อสาธารณะของฉันไว้อีก และไม่ได้ให้ผู้ช่วยจองตั๋วไปยังเมืองถัดไปหลังกลับไป เขาลาออกจากสำนักงานกฎหมายเดิมอย่างเป็นทางการ แล้วเข้าร่วมงานกับศูนย์ช่วยเหลือทางกฎหมายสำหรับผู้เยาว์รายได้ไม่ถึงครึ่งหนึ่งของเมื่อก่อน ส่วนห้องทำงานก็เป็นเพียงคูหาเล็กๆ แคบๆ เท่านั้นคดีแรกของเขาคือการช่วยเด็กหญิงคนหนึ่งที่ถูกพ่อควบคุมมาเป็นเวลานาน ยื่นคำร้องขอคำสั่งคุ้มครองความปลอดภัยส่วนบุคคลเมื่อได้ยินแม่ของเด็กพูดซ้ำๆ ว่า “เขาก็ทำไปเพราะหวังดีกับลูก” เฮ่อจิ่งชวนก็นิ่งเงียบอยู่นานครั้งหนึ่งเขาเองก็เคยใช้เหตุผลแบบเดียวกัน ตัดสินใจแทนหลินจือเวยว่าเธอควรมีเมตตา ควรยอมถอย และควรให้อภัยเมื่อก่อน เขาเคยชินกับการเป็นผู้กอบกู้ในสายตาของคนอื่นตอนนี้ เขาให้ความช่วยเหลือทางกฎหมายเพียงภายในขอบเขตหน้าที่ และไม่เอาการพึ่งพาของใครมาเป็นเครื่องยืนยันคุณค่าของตัวเองอีกต่อไปบ้านที่เคยเป็นเรือนหอถูกประกาศขายข้าวของภายในบ้านค่อยๆ ถูกขนออกไปจนหมด เหลือเพียงหวีทองคำลายดอกพุดเล่มนั้นบนตู้ตรงโถงทางเข้าเฮ่อจิ่งชวนโอนส่วนแบ่งเงินค่า
วันจัดมหกรรมศิลปะ เฮ่อจิ่งชวนก็มาถึงบริเวณใกล้สถานที่จัดงานตั้งแต่เช้ามืดเขาพักอยู่ห่างออกไปสองช่วงตึก ไม่ได้นั่งเครื่องบินหรือรถไฟความเร็วสูง และไม่ได้ใช้ลิฟต์ใดๆ ที่อาจเกิดเหตุขัดข้องหกโมงเช้า เขาเดินไปตามถนนทีละก้าวจนถึงทางเข้ายังเหลืออีกสี่ชั่วโมงกว่างานจะเริ่มเขาพกน้ำกับขนมปังมานั่งอยู่ริมถนน สายตาไม่เคยละจากประตูหลักเลยตลอดเวลาระหว่างรอ เขาไม่ได้โทรหาผู้จัดงาน และไม่ได้ฝากใครนำชื่อของเขาไปแจ้งยังหลังเวทีครั้งนี้ เขาไม่ต้องการใช้สถานะและเส้นสายของตนบีบให้ฉันต้องตอบสนองเขาเพียงอยากเป็นเหมือนผู้ชมธรรมดาคนหนึ่ง ได้มองเห็นฉันสักครั้งในสถานที่สาธารณะ แล้วจากไปอย่างเงียบๆเก้าโมงสี่สิบ รถของแขกรับเชิญเริ่มทยอยเข้าสถานที่จัดงานรถของฉันจะมาถึงก่อนสิบโมงเฮ่อจิ่งชวนลุกขึ้นยืน เหงื่อเย็นซึมออกจากฝ่ามือเพราะความตึงเครียดนี่เป็นครั้งที่เขาเตรียมการไว้รอบคอบรัดกุมที่สุดไม่มีพาหนะที่ล่าช้า ไม่มีการเปลี่ยนสถานที่กะทันหัน และไม่มีแผงจัดแสดงใดที่จะบดบังสายตาได้แต่ในตอนนั้นเอง จู่ๆ ก็มีเสียงเบรกดังมาจากฝั่งตรงข้ามถนนเด็กคนหนึ่งที่วิ่งตามลูกบอลออกไปบนถนนถูกรถจักรยานชนจนล้ม
หลังการหย่ามีผลอย่างเป็นทางการ เฮ่อจิ่งชวนก็ยังไม่อาจปล่อยวางการพบกันครั้งนั้นได้อย่างสิ้นเชิงเขาไม่สืบค้นตารางการเดินทางส่วนตัวของฉันอีกแล้ว ทว่ายังคอยติดตามข้อมูลนิทรรศการสัญจรที่โครงการหนังสือภาพเผยแพร่ต่อสาธารณะจุดแรกของนิทรรศการสัญจรอยู่ที่หลินเจียงเขาเดินทางมาถึงล่วงหน้าหนึ่งวัน ทั้งยังเดินสำรวจเส้นทางจากโรงแรมไปยังสถานที่จัดงานตามระบบนำทางด้วยตัวเองหนึ่งรอบแต่คืนนั้นท่อน้ำกลับแตกขึ้นมา งานจึงต้องเปลี่ยนสถานที่กะทันหันเจ้าหน้าที่ติดประกาศแจ้งไว้ใต้ประกาศเดิม แต่น้ำที่ทะลักออกมากลับทำให้กระดาษเปียกจนตัวหนังสือเลือนราง อ่านไม่ชัดกว่าข้อมูลบนอินเทอร์เน็ตจะอัปเดต งานพบปะพูดคุยก็จบลงเสียแล้วเมื่อเขารีบไปถึงสถานที่แห่งใหม่ ก็เห็นเพียงเจ้าหน้าที่กำลังรื้อฉากหลังที่มีชื่อของฉันอยู่จุดที่สองอยู่ที่เป่ยเฉิงเขาซื้อตั๋วแถวหน้าไว้ ถึงขั้นตรวจสอบล่วงหน้าแล้วว่าฉันจะเข้าร่วมงานแจกลายเซ็นแต่ระหว่างทาง รถไฟกลับหยุดให้บริการเพราะหิมะตกหนักเฮ่อจิ่งชวนลากสัมภาระวิ่งออกจากสถานี ต้องยอมเพิ่มค่าโดยสารอยู่หลายครั้งกว่าจะหารถที่ยอมขึ้นทางด่วนได้หิมะที่ทับถมปิดกั้นเส้นทางช่วงสุดท้า





