All Chapters of รักครั้งนี้ ไม่มีตอนต่อไป: Chapter 1 - Chapter 10

คืนนั้นเฮ่อจิ่งชวนไม่ได้กลับมาหกโมงเช้า เขาส่งข้อความมาบอกว่าอดีตสามีของเฉิงจือถูกตำรวจพาตัวไป และเขาต้องอยู่ต่อเพื่อให้ปากคำท้ายข้อความยังต่อด้วยอีกประโยค บอกให้ฉันอย่าลืมกินอาหารเช้าฉันไม่ได้ตอบกลับหนึ่งทุ่ม ฉันไปถึงร้านอาหารที่จองไว้ก่อนเวลาฉันรอจนถึงสองทุ่ม ในที่สุดเฮ่อจิ่งชวนจึงโทรมา“จือเวย ขอโทษนะ ทางนี้มีเรื่องด่วนขึ้นมากะทันหัน”จากเสียงเบื้องหลัง มีทั้งเสียงเด็กร้องไห้และเสียงอ่อนโยนของเฉิงจือดังแว่วมา“เพราะเฉิงจืออีกแล้วเหรอ?”เขาเงียบไปชั่วขณะหนึ่ง“ลูกชายของเฉิงจือมีไข้และชัก เธอคนเดียวรับมือไม่ไหว มื้อค่ำคืนนี้ยกเลิกไปก่อน วันหลังผมจะชดเชยให้คุณ”ไม่รอให้ฉันตอบ เขาก็รีบวางสายไปฉันฟังเสียงสัญญาณหลังสายถูกตัดจากหูโทรศัพท์ ก่อนก้มลงมองเค้กวันครบรอบบนโต๊ะเค้กก้อนนี้เป็นเค้กที่ฉันตั้งใจเลือกมาอย่างพิถีพิถันด้านบนมีตุ๊กตาตัวเล็กสองตัวสวมชุดพิธีการวางอยู่ และบนฐานยังเขียนชื่อของฉันกับเฮ่อจิ่งชวนไว้ด้วยฉันให้พนักงานช่วยแพ็กเค้กกับของขวัญบนโต๊ะให้เรียบร้อย แล้วนั่งแท็กซี่ไปโรงพยาบาลเพียงลำพังบริเวณให้น้ำเกลือของแผนกกุมารเวชสว่างไสวประตูแง้มค้างอยู่ ฉัน

ฉันกดหวีเงินไว้ ไม่ปล่อยมือ“อันนี้ให้เธอเอาไปเล่นไม่ได้นะ”อันอันคงไม่คิดว่าจะถูกปฏิเสธ จึงทำปากยื่นขึ้นมาทันที“คุณอาเฮ่อบอกว่า ของที่นี่ผมใช้ได้ทุกอย่างเลย”“นี่เป็นของฉันนะ”ฉันดึงหวีเงินกลับเข้าหาตัวแต่จู่ๆ เขาก็ออกแรง ใช้สองมือกำด้ามหวีไว้แน่นไม่ยอมปล่อย“ผมจะเอา!”ขณะกำลังยื้อกัน เสียงแกร๊กก็ดังขึ้นหวีเงินหักเป็นสองท่อน ท่อนหนึ่งตกลงบนพื้นฉันชะงักงันไปทั้งตัวตอนฉันอายุสิบขวบ คุณยายนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง ใช้หวีเล่มนี้หวีผมและถักเปียให้ฉันเป็นครั้งสุดท้ายตอนนั้นฉันยังบ่นว่าท่านชักช้า คอยเร่งให้ท่านรีบพาฉันไปซื้อขนมรุ่งเช้าวันถัดมา ฉันก็ไม่สามารถปลุกคุณยายให้ตื่นขึ้นมาได้อีกเลยตลอดยี่สิบปีที่ผ่านมา ฉันย้ายบ้านมาสี่ครั้ง แต่หวีเล่มนี้ยังคงเก็บไว้ติดตัวมาโดยตลอดแต่วันนี้ หวีเล่มนั้นกลับมาหักเพราะมือของเด็กที่ฉันไม่รู้จักอันอันเห็นสีหน้าฉันดูผิดปกติ ก็ตกใจจนถอยหลังไปหนึ่งก้าว แล้วก็แผดเสียงร้องไห้ขึ้นมาไม่นาน เฮ่อจิ่งชวนกับเฉิงจือก็รีบเข้ามา“เกิดอะไรขึ้น?”อันอันโผเข้าไปในอ้อมกอดของเฮ่อจิ่งชวน ร้องไห้จนแทบหายใจไม่ทัน“คุณน้าไม่ยอมให้ผมเล่น แถมยังมาแย่งของอ

แผลที่แขนปวดอยู่ตลอดทั้งคืนพอฟ้าเริ่มสาง ฉันก็ลุกขึ้นล้างหน้าแปรงฟัน แล้วเปลี่ยนมาสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวเพื่อปิดบังผ้าก๊อซไว้กระเป๋าเดินทางใบสุดท้ายตั้งอยู่ตรงโถงทางเข้า ส่วนหนังสือเดินทางกับข้อตกลงการหย่าก็เก็บไว้ในกระเป๋าติดตัวแล้วเมื่อเฮ่อจิ่งชวนเดินออกจากห้องพักแขก เขายังคงสวมเสื้อเชิ้ตตัวที่ใส่เมื่อคืนอยู่“เฉิงจือเท้าบวม เช้านี้ต้องไปโรงพยาบาลถ่ายเอ็กซเรย์”เขาบีบนวดหว่างคิ้วเบาๆ น้ำเสียงเจือความอ่อนล้าจากการไม่ได้นอนมาทั้งคืน“คุณจัดการตัวเองให้เรียบร้อย แล้วไปกับผม ขอโทษเสียหน่อย”เขามองมาที่ฉัน ราวกับกำลังจัดการคดีหนึ่งที่ทำให้เขาปวดหัว แต่ก็ไม่ได้รับมือยากอะไรนัก“จือเวย ผมไม่อยากพูดอะไรแรงเกินไป”“เรื่องนี้แต่แรกก็เป็นคุณที่ทำไม่ถูก เฉิงจือไม่เอาความ ก็เพราะเธอเห็นแก่หน้าผม”ฉันมองชายผู้ใช้ชีวิตร่วมกับตัวเองมาเจ็ดปีเขารู้วิธีจับโกหกจากจังหวะชะงักในคำให้การ และยังสืบสาวหาความจริงจากข้อขัดแย้งเล็กๆ น้อยๆ ได้แต่เมื่อคืน เขาไม่แม้แต่จะถาม และไม่เปิดโอกาสให้ฉันได้อธิบายเพียงเพราะคนที่ล้มลงคือเฉิงจือ เขาก็ตัดสินว่าฉันมีความผิดไปก่อนแล้ว“ได้สิ”เฮ่อจิ่งชวนชะงักไป

“ที่ว่าพบกันเป็นครั้งสุดท้าย หมายความว่ายังไง?”เฮ่อจิ่งชวนรีบตามออกไปนอกประตู แต่โจวเหยียนไม่หันกลับมา“ก็หมายความตามนั้นค่ะ”ประตูลิฟต์ค่อยๆ ปิดเข้าหากันตรงหน้าเขาเขาไม่เชื่อหรอกชีวิตแต่งงานเจ็ดปีไม่มีทางจบลงเพียงเพราะทะเลาะกันไม่กี่วัน และยิ่งไม่มีทางเหลวไหลถึงขั้นไม่ยอมให้แม้แต่คำอธิบายครั้งสุดท้ายแก่เขาเฮ่อจิ่งชวนไปหาฝ่ายนิติบุคคล แล้วขอดูภาพจากกล้องวงจรปิดเมื่อเช้าในภาพ เขาอุ้มอันอันเดินเข้าไปในลิฟต์ฝั่งซ้าย ส่วนเฉิงจือจับแขนเขาไว้พลางเดินตามอยู่ด้านหลังสิบนาทีหลังจากประตูนิรภัยปิดลง ลิฟต์ฝั่งขวาก็เปิดออกหลินจือเวยลากกระเป๋าสัมภาระเดินออกมาเธอสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาว แขนซ้ายยังคงเหยียดนิ่งอยู่ข้างลำตัวตลอด พอมาถึงหน้าทางเข้าโครงการ เธอพยายามยกกระเป๋าใส่ท้ายรถอยู่หลายครั้งก็ไม่สำเร็จ สุดท้ายโจวเหยียนจึงลงจากรถมาช่วยเธอยกใส่ให้เรียบร้อยเฮ่อจิ่งชวนขยายภาพให้ใหญ่ขึ้นตรงขอบปลายแขนเสื้อสีขาว เห็นรอยสีแดงคล้ำเล็กๆ ซึมออกมาอย่างเห็นได้ชัดเขาพลันนึกถึงเศษกระจกที่เกลื่อนเต็มพื้นเมื่อคืนตอนที่ตนเองผลักหลินจือเวยออก แล้วอุ้มเฉิงจือจากไป แขนของหลินจือเวยก็มีเลือดไหลอยู่แล้

วันที่สามหลังสายถูกตัด เฮ่อจิ่งชวนก็ยังไม่ได้ออกจากบ้านหลังนั้นที่ว่างลงเขาจดสถานที่ทั้งหมดที่หลินจือเวยอาจไปไว้บนกระดาษเพื่อนสมัยมหาวิทยาลัย แกลเลอรีที่เธอเคยร่วมงานด้วย บ้านเกิดของยาย กระทั่งเมืองเล็กริมชายฝั่งที่เธอเคยเอ่ยถึงผ่านๆ เมื่อเจ็ดปีก่อนแต่เบาะแสทุกทางสุดท้ายก็ขาดตอนเขาไม่ใช้เส้นสายส่วนตัวสืบข้อมูลเที่ยวบินอีกต่อไป ได้แต่เปิดดูเว็บไซต์สาธารณะซ้ำแล้วซ้ำเล่า ด้วยกลัวว่าจะพลาดชื่อใดก็ตามที่เกี่ยวข้องกับเธอหนึ่งเดือนต่อมา สมาคมศิลปกรรมประจำเมืองประกาศรายชื่อผู้ได้รับการสนับสนุนในโครงการส่งเสริมนักวาดภาพประกอบรุ่นเยาว์บรรทัดสุดท้ายของรายชื่อระบุว่า หลินจือเวย ได้รับคัดเลือกเข้ากลุ่มศิลปินพำนักหนานเฉิงบนหน้าเว็บยังแนบผลงานเก่าของเธอไว้หนึ่งชิ้นเฮ่อจิ่งชวนจำภาพวาดนั้นได้ปีที่สองหลังแต่งงาน หลินจือเวยเคยพูดอย่างตื่นเต้นว่าอยากนำภาพนี้ไปประกวด แต่เขากลับติดขึ้นศาลต่อเนื่องกัน จนลืมส่งเอกสารสมัครแทนเธอต่อมาเธอเก็บภาพวาดนั้นไว้ในห้องเก็บของ และไม่เคยพูดถึงเรื่องเข้าประกวดอีกเลยตอนนี้ภาพวาดก็ยังเป็นภาพเดิม แต่ท้ายชื่อที่ลงไว้กลับไม่มีคำว่า “คุณนายเฮ่อ” ต่อท้ายอีกแ