Todos os capítulos de ภรรยาตัวน้อยของท่านแม่ทัพผู้แกล้งตาย: Capítulo 21 - Capítulo 30

บทที่ 22: เคลียร์ใจหลังคราบเลือดกลิ่นกำยานไม้จันทน์ที่จุดขึ้นใหม่จากกระถางทองเหลือง ไม่อาจกลบกลิ่นคาวสนิมเหล็กที่ลอยอวลอยู่ทั่วห้องบรรทมได้หมดสิ้นบนพื้นไม้กระดานเนื้อแข็ง รอยเลือดสีแดงฉานถูกบ่าวไพร่ช่วยกันเช็ดล้างด้วยน้ำต้มใบชาผสมสุราขาวจนสะอาดสะอ้าน ซากศพของมือสังหารทั้งสามถูกหน่วยองครักษ์เงาลากออกไปจัดการทิ้งนอกจวนอย่างไร้ร่องรอย บานหน้าต่างไม้ทิศเหนือที่พังทลายถูกปิดตรึงด้วยแผ่นกระดานหนาชั่วคราวเพื่อป้องกันลมหนาว ทว่าบรรยากาศอันหนักอึ้งและตึงเครียดกลับมิได้เบาบางลงไปตามความเงียบสงบของราตรีซูอวิ๋นชิง หมอหนุ่มประจำจวนแม่ทัพ มือสั่นระริกขณะจรดเข็มเงินเย็บปิดปากแผลที่ต้นแขนซ้ายของเซียวจิ่นเหยียน เม็ดเหงื่อผุดซึมเต็มหน้าผากเนียน ไม่ใช่เพราะความยากลำบากของบาดแผล หากแต่เป็นเพราะสายตาคมกริบประดุจพญาเหยี่ยวล่าเหยื่อของจ้าวเหยียนหลงที่ยืนประกบอยู่ข้างเตียง แผ่รังสีอำมหิตเย็นเยียบกดดันจนหมอหนุ่มแทบจะลืมวิธีหายใจ"เบามือหน่อย" สุรเสียงทุ้มต่ำดังกดดันอยู่เหนือศีรษะ "หากเจ้าลงเข็มไม่ดีจนเนื้อตัวเขาเป็นแผลเป็น ข้าจะสั่งรื้อโรงหมอตระกูลซูของเจ้าทิ้งเสีย"ซูอวิ๋นชิงลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเฝื่อ

บทที่ 24: หมากซ้อนหมากสายหมอกยามเช้าตรู่แผ่ปกคลุมทั่วจวนแม่ทัพ บรรยากาศเงียบสงัดจนชวนให้รู้สึกวังเวงยะเยือกแสงเงินแสงทองเพิ่งจะแตะขอบฟ้า ทว่าภายในเรือนพักส่วนตัวของจ้าวเหยียนหลง ประตูและหน้าต่างทุกบานกลับถูกปิดสนิท กลิ่นกำยานหอมอ่อนๆ ยังคงอบอวลปนเปกับกลิ่นคาวเลือดที่ตกค้างอยู่ในเนื้อไม้ กู้ฉางเฟิงยืนกอดอกพิงเสาเรือน ทอดสายตามองภาพเบื้องหน้าด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกบนเก้าอี้ไม้ตัวยาว เซียวจิ่นเหยียนในชุดตัวในสีขาวสะอาดกำลังนั่งเอกเขนก มือขวาหยิบถั่วลิสงอบเกลือเคี้ยวเคี้ยวกรุบกรอบอย่างเพลิดเพลิน ท่อนแขนซ้ายถูกพันด้วยผ้าแถบสีขาวหนาแน่น มีรอยยาต้มสมุนไพรสีเหลืองซึมเปื้อนเป็นจุดๆ ขณะที่ข้างกายมีแม่ทัพใหญ่แห่งเป่ยเจียงคอยยืนประคองถ้วยน้ำชาอุ่น คอยเป่าไอร้อนให้คลายตัวก่อนจะยื่นส่งให้ถึงริมฝีปากบาง"ดื่มน้ำชาสักนิด ชุ่มคอแล้วจะได้ไม่ไอให้กระทบแผล" น้ำเสียงทุ้มต่ำของจ้าวเหยียนหลงนุ่มนวลลงหลายส่วน แววตาดุดันที่เคยเข่นฆ่าผู้คนบัดนี้มีแต่ความทะนุถนอมกู้ฉางเฟิงต้องยกมือขึ้นนวดขมับที่เริ่มเต้นตุบๆเมื่อคืนเพิ่งจะมีนักฆ่าบุกประชิดเตียง โลหิตสาดกระเซ็นเปรอะห้อง ศพยังไม่ทันจะถูกฝังกลบดี รุ่งเ

บทที่ 26: การกลับมาของพยัคฆ์เหล็กยามเฉิน ม่านหมอกสีเทาหม่นแผ่ปกคลุมเหนือพระราชวังหลวง บรรยากาศภายในท้องพระโรงไท่เหอเฉินเย็นเยียบจนลมหายใจกลายเป็นไอขาวเหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นและบู๊นับร้อยชีวิตยืนก้มหน้าเข้าแถวเรียงรายตามลำดับขั้น ความเงียบสงัดในเช้าวันนี้กลับแฝงกลิ่นอายคุกรุ่นดั่งคลื่นใต้น้ำ เสียงขยับแขนเสื้อและเสียงไอน้อยๆ ของขุนนางเฒ่าบางคนฟังดูหวาดระแวง สายตาทุกคู่ต่างลอบชำเลืองมองไปยังแท่นมังกรทองคำเบื้องบน สลับกับร่างของบุรุษวัยกลางคนในชุดคลุมสีม่วงเข้มปักลายเมฆาที่ยืนอยู่แถวหน้าสุดเว่ยเฉิงอัน อัครเสนาบดีฝ่ายซ้าย ก้าวออกมาเบื้องหน้าสองก้าว สองมือถือป้ายหยกรายงานราชการค้อมคำนับอย่างสง่างาม แววตาดุร้ายดั่งสุนัขจิ้งจอกเฒ่าฉายประกายลำพองใจ"ทูลฝ่าบาท..." น้ำเสียงทุ้มกังวานของเว่ยเฉิงอันดังก้องไปทั่วท้องพระโรง "นับแต่แม่ทัพใหญ่จ้าวเหยียนหลงถูกลอบวางยาพิษจนหมดสติ กองทัพเป่ยเจียงทางชายแดนเหนือไร้ผู้บัญชาการสูงสุดมานานนับเดือน ข่าวลือเรื่องแม่ทัพสิ้นชีพแพร่สะพัดจนทหารหาญขาดขวัญกำลังใจ แคว้นศัตรูนอกด่านเริ่มเคลื่อนกำลังประชิดแนวเทือกเขา หากปล่อยให้สถานการณ์ยืดเยื้อต่อไป แผ่นดินต้าเฉินย่อมต้

บทที่ 28: ปัดกวาดจวนแม่ทัพเสียงกีบม้าศึกสี่เท้าเหยียบย่ำลงบนลานหินหน้าจวนแม่ทัพเป่ยเจียง ฝุ่นดินสีเทาตลบอบอวลพร้อมเสียงเกราะเหล็กกระทบกันดังกึกก้องกังวานข่าวใหญ่สะเทือนเลื่อนลั่นจากท้องพระโรงหลวง เรื่องการกวาดล้างกบฏตระกูลเว่ยและการแต่งตั้งบรรดาศักดิ์ฮูหยินเอกขั้นหนึ่ง ถูกม้าเร็วส่งล่วงหน้ามาถึงจวนก่อนตัว บรรยากาศภายในจวนแม่ทัพยามสายจึงเงียบสงัดดั่งสุสานร้าง บ่าวไพร่ คนรับใช้ และคนสวนนับร้อยชีวิต ต่างพากันออกมายืนก้มหน้าคุกเข่าเรียงรายอยู่สองฝั่งลานเรือนใหญ่ เนื้อตัวสั่นงันงกด้วยความขลาดกลัวต่ออำนาจของยอดขุนศึกที่ฟื้นคืนชีพขึ้นมาบนเก้าอี้ไม้พะยูงแกะสลักกลางห้องโถงเรือนเอก จ้าวฮูหยินใหญ่ เฉินเยวี่ยหลัน นั่งเด่นเป็นสง่าอยู่หัวแถว สวมชุดผ้าไหมสีม่วงเข้มปักลายหงส์เหิน สองมือกุมลูกประคำหยกขาวไว้แน่น ปลายนิ้วที่สั่นระริกและรอยคราบน้ำตาแห่งความปีติบนร่องแก้ม บ่งบอกถึงความโล่งอกที่ยกภูเขาออกจากอกข้างกายของนาง เซียวจิ่นเหยียนนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวรอง สวมชุดผ้าไหมสีฟ้าอ่อนดูบริสุทธิ์ผุดผ่อง ใบหน้าหวานละมุนฉาบไว้ด้วยแววตาไร้เดียงสา มือเรียวเล็กข้างหนึ่งถือผ้าเช็ดหน้าคอยซับหางตาเบาๆ แสร้งทำเป็น

บทที่ 30: ซ้อมรบใต้ผ้าม่านเงาร่างสูงใหญ่ของจ้าวเหยียนหลงทอดทับลงมาบดบังแสงสว่างจนห้องหอสลัวลงในพริบตากลิ่นอายไอแดดผสมผสานกลิ่นเหงื่อไคลและสมุนไพรอบร่ำของบุรุษชาตรีแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบเตียงร้อนผะผ่าว เซียวจิ่นเหยียนกอดหมอนข้างทรงกระบอกใบเขื่องไว้แนบอก สองขาคู้เข้าหาลำตัว แผ่นหลังบางแนบสนิทกับพนักหัวเตียงไม้แกะสลัก ดวงตาดอกท้อเบิกกว้าง ล่อกแล่กมองสำรวจท่อนแขนล่ำสันและลอนกล้ามเนื้อหน้าท้องแปดก้อนที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะหายใจอันหนักแน่นระยะห่างลดลงเหลือไม่ถึงสองคืบ สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดของอดีตเทรนเนอร์สั่งการให้สมองหมุนวนหาทางหนีทีไล่อย่างเร่งด่วน‘แรงสู้ไม่ได้ วรยุทธ์ไม่มี... ต้องใช้หลักวิชาการเข้าข่ม!’"ชะ... ช้าก่อนท่านพี่! หยุดอยู่ตรงนั้นก่อน!"จิ่นเหยียนยกหมอนข้างขึ้นดันแผงอกแกร่งไว้สุดแขน ละล่ำละลักพ่นหลักวิทยาศาสตร์การกีฬาออกมารัวเร็วปานปืนกล"ท่านแม่ทัพเพิ่งผ่านศึกใหญ่มา ร่างกายเพิ่งฟื้นตัวจากพิษร้าย ระบบภูมิคุ้มกันยังไม่เสถียร! ตามหลักสุขอนามัยการนอนหลับ (Sleep Hygiene) ร่างกายต้องการการพักผ่อนอย่างลึกซึ้ง (Non-REM Sleep) เพื่อหลั่งโกรทฮอร์โมน (Growth Hormone) ออกมาซ่อมแซมเส