Todos os capítulos de ภรรยาตัวน้อยของท่านแม่ทัพผู้แกล้งตาย: Capítulo 11 - Capítulo 20

บทที่ 11: บัญชีแค้นของคนบนเตียงเสียงฝีเท้าเร่งร้อนของเฉินเยวี่ยหลันและขบวนบ่าวรับใช้ค่อยๆ ไกลห่างออกไปทางปีกเรือนใหญ่ บานประตูห้องหอปิดสนิทลงอีกครั้ง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและกลิ่นหอมกรุ่นของน้ำแกงโสมพันปีที่ยังคงลอยอวลอยู่กลางอากาศบนเตียงไม้จันทน์หลังม่านโปร่ง ร่างสูงใหญ่ของแม่ทัพผู้เกรียงไกรกำลังเผชิญหน้ากับศึกหนักที่สุดในชีวิตไม่ใช่การประจันหน้ากับกองทัพศัตรูนอกด่าน ไม่ใช่การต่อกรกับยอดฝีมือลอบสังหาร หากแต่เป็นการสะกดกลั้น ‘เสียงหัวเราะ’ ที่ตีตื้นขึ้นมาในลำคอจนแผ่นอกสะท้อนสะเทือน กล้ามเนื้อหน้าท้องแปดลอนของจ้าวเหยียนหลงหดเกร็งจนแข็งปานแผ่นเหล็ก กะบังลมกระตุกเป็นจังหวะถี่กระชั้น เส้นเลือดตรงขมับและลำคอปูดโปนขึ้นมาอย่างเด่นชัดเขาต้องโคจรลมปราณน้ำแข็งกดทับเสียงหัวเราะลงไปในท้องจนปวดเมื่อยกล้ามเนื้อแกนกลางลำตัวไปหมด!‘เจ้าเด็กเหลือขอ... เจ้ามันปีศาจจิ้งจอกจำแลงมาชัดๆ!’จ้าวเหยียนหลงสบถก้องในใจ แววตาใต้เปลือกตายังคงสั่นไหวด้วยความขบขันระคนเหลือเชื่อตั้งแต่เกิดมาจนอายุยี่สิบเจ็ดปี ผ่านสมรภูมิเลือดและพบเจอผู้คนร้อยเล่ห์เหลี่ยมมานับไม่ถ้วน เขาไม่เคยเห็นใครเล่นงิ้วตบตาได้แนบเนียนและร

บทที่ 13: เทรนเนอร์จำเป็นยามบ่ายคล้อย แสงแดดอุ่นสาดส่องลอดผ่านกิ่งทิวไผ่ ทาบทาลงบนพื้นระเบียงไม้ของเรือนทิศบูรพาเซียวจิ่นเหยียนยืนเปลื้องเสื้อคลุมตัวนอกออก เหลือเพียงชุดตัวในผ้าไหมสีขาวเนื้อบางเบาอยู่หน้าคันฉ่องทองเหลืองบานใหญ่ในห้องแต่งตัว สองมือเรียวเล็กยกขึ้นเท้าสะเอว สายตากวาดมองเงาสะท้อนของตนเองตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความหงุดหงิดใจอย่างถึงที่สุด‘บาง... บางเกินไปแล้ว!’เขาหมุนตัวซ้ายขวา สำรวจทรวดทรงองค์เอวที่คอดกิ่วเพียงยี่สิบหกนิ้ว แผ่นหลังบอบบางที่แทบจะมองเห็นรอยกระดูกสะบักชัดเจน แขนสองข้างเรียวเล็กขาวผ่องดั่งลำเทียน ไร้ซึ่งรอยนูนของมัดกล้ามเนื้อหลังแขนหรือหน้าแขนแม้แต่เศษเสี้ยว ยามที่เขาลองกำหมัดเกร็งแขนสุดแรงเกิด สิ่งที่ปูดนูนขึ้นมามีเพียงก้อนเนื้อนิ่มหยุ่นขนาดเท่าผลพุทราลูกย่อมๆ เท่านั้นเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อช่วงสาย ตอนที่ต้องยกถังไม้บรรจุน้ำอุ่นมาเช็ดตัวให้สามี ข้อมือบางๆ กลับสั่นระริกจนน้ำกระฉอกไปเกือบครึ่งถัง มิหนำซ้ำแค่ก้มๆ เงยๆ ออกแรงกดจุดคลายเส้นให้จ้าวเหยียนหลงไม่ถึงครึ่งชั่วยาม กล้ามเนื้อหลังส่วนล่างก็เริ่มส่งเสียงประท้วงจนปวดแปลบแล่นริ้วไปทั้งบั้นเอวชาติก่อนเขา

บทที่ 15: คุณชายเว่ยผู้โอหังแสงอรุณรุ่งหลังคืนฝนพรำสาดส่องลงมากระทบหยาดน้ำค้างบนยอดไผ่ สวนหย่อมรอบเรือนทิศบูรพาสดชื่นชุ่มฉ่ำด้วยไอชื้นของผืนดิน กลิ่นดินเปียกผสมผสานกลิ่นดอกไม้ป่าพัดโชยเข้ามาตามระเบียงทางเดินเซียวจิ่นเหยียนขยับตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงไม้จันทน์ด้วยความกระปรี้กระเปร่า ผิวกายอบอุ่นสบายตัวตลอดคืนเพราะได้อิงแอบแนบชิดกับเตาผิงมนุษย์ชั้นเลิศ นิ้วหัวแม่เท้าขวาที่ถูกหินตกทับเมื่อวานยุบบวมลงไปมากหลังได้ยาสมุนไพรพอกประคบ แม้จะยังรู้สึกระบมเวลาลงน้ำหนักเต็มฝ่าเท้า แต่ก็พอจะเดินเหินช้าๆ ได้โดยไม่ต้องกระโดดขาเดียวให้เสียภาพลักษณ์คุณชายน้อยผู้งดงามเขาก้มมองสามีที่นอนหลับตาพริ้ม ลมหายใจแผ่วเบาสม่ำเสมอ แผงอกหนายังคงเต่งตึงมีเลือดฝาด จิ่นเหยียนจัดแจงดึงผ้าห่มแพรคลุมกายให้อย่างเรียบร้อย ลูบแก้มสากสีทองแดงเบาๆ หนึ่งที ก่อนจะสวมเสื้อคลุมผ้าไหมสีเขียวมรกตตัวยาว เดินกระย่องกระแย่งก้าวพ้นธรณีประตูห้องหอออกมารับลมบริสุทธิ์ตรงระเบียงเรือนปลายเท้าคู่เล็กเพิ่งก้าวมาหยุดยืนรับแสงแดดอุ่น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนพร้อมกับเสียงหัวเราะเย้ยหยันดังแว่วมาจากทางเดินหินหน้าลานเรือน"ฮ่าๆๆ! ข้าก็นึกว่าจว

บทที่ 17: สกัดพิษด้วยไหวพริบยามโพล้เพล้ แสงอัสดงสีส้มอมม่วงค่อยๆ ลับขอบฟ้า ทาบทาประกายเงียบงันลงเหนือเรือนทิศบูรพาสายลมเย็นต้นฤดูพัดพาไอร่วงโรยเข้ามาทางช่องลม เปลวไฟจากเชิงเทียนทองเหลืองบนโต๊ะแปดเซียนส่องแสงริบหรี่ ขับเน้นบรรยากาศภายในห้องหอให้ดูสลัวราง เซียวจิ่นเหยียนนั่งอยู่บนตั่งไม้ข้างเตียง สองมือเรียวกำลังออกแรงกดคลึงไปตามแนวมัดกล้ามเนื้อต้นแขนและข้อศอกของสามีอย่างเป็นจังหวะ ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงชีพจรใต้ผิวหนังของจ้าวเหยียนหลงที่เต้นสม่ำเสมอ หนักแน่นดั่งหินผาทว่าดวงตาดอกท้อคู่งามกลับไม่ได้จับจ้องอยู่ที่ท่อนแขนแกร่งเพียงอย่างเดียว หูของเขากำลังคอยสดับตรับฟังความเคลื่อนไหวจากทางเดินระเบียงไม้ด้านนอกอย่างใจจดใจจ่อภาพบ่าวชายร่างผอมเกร็งที่มีกล้ามเนื้อคอยกเกร็งและสายตาล่อกแล่กในโรงครัวเมื่อช่วงบ่าย ยังคงแจ่มชัดอยู่ในหัว จิ่นเหยียนรู้ดีว่าอีกฝ่ายต้องหาทางลงมือภายในค่ำคืนนี้อย่างแน่นอนแอ๊ด...เสียงบานประตูไม้เปิดออกช้าๆ พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่จงใจย่องให้เบาที่สุด บ่าวชายร่างผอมเกร็งเดินก้มหน้าก้มตา ประคองถาดไม้ลงรักก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามาในห้องอย่างเงียบเชียบผู้นั้นคือ จางซุ่นบนถาดไ

บทที่ 19: แผนลองใจแสงรำไรยามเช้าทอดผ่านบานหน้าต่างไม้ฉลุลายเมฆมงคล ละอองแดดสีทองอบอุ่นส่องต้องละอองไอน้ำที่ลอยกรุ่น กลิ่นหอมเย็นซ่านของสะระแหน่ป่าผสมผสานกับว่านสมุนไพรขับพิษยังคงอบอวลอยู่ทั่วเรือนนอนอันเงียบสงัดเซียวจิ่นเหยียนค่อยๆ วางผ้าฝ้ายชุบน้ำอุ่นลงในอ่างทองเหลืองอย่างแช่มช้า เสียงผิวน้ำกระเพื่อมไหวดังแผ่วเบาท่ามกลางความเงียบงัน ร่างโปร่งในชุดตัวในผ้าไหมสีขาวสะอาดตายืนกอดอก พลางหรี่ตามองร่างสูงตระหง่านของสามีที่นอนเหยียดยาวอยู่บนเตียงไม้จันทน์หอม แผงอกกว้างอันเต็มไปด้วยมัดกล้ามสีทองแดงยังคงกระเพื่อมไหวขึ้นลงอย่างสม่ำเสมอ ใบหน้าคมคายดุจรูปสลักนั้นดูสงบนิ่งประหนึ่งท่อนไม้ไร้ความรู้สึกมาตลอดหลายสิบราตรีทว่า... นั่นเป็นเพียงภาพลวงตาสำหรับสายตาคนนอกเท่านั้นในสายตาของอดีตเทรนเนอร์และผู้เชี่ยวชาญด้านเวชศาสตร์ฟื้นฟูร่างกายอย่างเขา ชายตรงหน้านี้เต็มไปด้วยพิรุธจนนับไม่ถ้วน คนที่นอนเป็นผักต้มหมดสติต่อเนื่องนับเดือน ย่อมต้องมีภาวะกล้ามเนื้อฝ่อลีบและผิวพรรณขาดความตึงตัว แต่จ้าวเหยียนหลงกลับมีมัดกล้ามเนื้อที่แน่นตึงสมบูรณ์แบบ ซ้ำร้ายเมื่อครู่ตอนที่เขาบรรจงเช็ดแผ่นอกให้ จังหวะชีพจรบริเวณลำค