ภรรยาตัวน้อยของท่านแม่ทัพผู้แกล้งตาย

บทที่ 1: วิวาห์แก้เคล็ดกับร่างใหม่ในฝันแรงกระแทกกระทั้นจากการเคลื่อนที่อย่างเชื่องช้าปลุกสติที่จมดิ่งอยู่ในความมืดมิดให้ค่อยๆ ฟื้นคืนกลับมาความเจ็บปวดบีบคั้นราวกับหัวใจจะฉีกขาดหายไปแล้ว ไม่มีเสียงหวีดร้องแหลมสูงของเครื่องวัดสัญญาณชีพในห้องฉุกเฉิน ไม่มีกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อฉุนกึก และไม่มีเสียงหมอกับพยาบาลที่รุมตะโกนสั่งปั๊มหัวใจยื้อชีวิตเขาอยู่รอบเตียงรอบกายมีเพียงกลิ่นหอมเอียนของกำยานมงคลคลุ้งตลบ ผสมปนเปกับกลิ่นผ้าไหมเก่าเก็บและกลิ่นฝุ่นดินแห้งผาก แว่วเสียงฝีเท้าคนนับสิบย่ำเหยียบลงบนเศษหินกรวดเป็นจังหวะเนิบช้า สลับกับเสียงเป่าปี่ซัวน่าที่ดังแทรกสายลมเข้ามา ท่วงทำนองแหลมสูงชวนแสบแก้วหูนั้นฟังดูละม้ายคล้ายดนตรีมงคล ทว่าจังหวะการรัวกลองกลับแฝงความวังเวงโหยหวนจนชวนให้ขนหัวลุกพิลึก คล้ายขบวนส่งวิญญาณคนตายมากกว่าขบวนรับเจ้าสาว‘ยังไม่ตาย... หรือว่ากูรอดวะ?’ภาคินพยายามกะพริบเปลือกตาอันหนักอึ้งเพื่อปรับทัศนวิสัย ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือม่านผ้าโปร่งสีแดงชาดปักดิ้นทองหยาบๆ ผืนหนาที่ห้อยระย้ารอบทิศ แสงตะวันยามบ่ายส่องลอดผ่านรอยแยกของหน้าต่างไม้ฉลุลาย สะท้อนให้เห็นละอองฝุ่นลอยคว้างอยู่ในอากาศ ชายหน

บทที่ 3: สัมผัสแรกสะท้านเตียงจิ่นเหยียนผละออกจากข้างเตียง ก้าวขาไปทางโต๊ะแปดเซียนกลางห้องได้เพียงสองก้าว ปลายเท้าคู่เล็กในรองเท้าปักผ้าไหมสีแดงก็ชะงักกึกสายลมหนาวเหน็บที่พัดลอดผ่านรอยแยกของบานหน้าต่างไม้ฉลุลายวูบหนึ่ง หอบเอาไอเย็นยะเยือกเข้ามากระทบผิวกายจนขนอ่อนลุกชัน เขาก้มลงมองสองมือขาวผ่องของตนเอง สลับกับหันกลับไปมองร่างสูงตระหง่านที่นอนสงบนิ่งอยู่ใต้ผ้าห่มแพรบนเตียงไม้จันทน์ คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่นเข้าหากันแน่น‘ไม่ได้การ... แค่ลูบคลำผ่านๆ ตาเนื้อมันจะไปรู้อะไรชัดเจน’ในฐานะอดีตเทรนเนอร์สายฟิตเนสและผู้เชี่ยวชาญด้านเวชศาสตร์ฟื้นฟู เขารู้ซึ้งดียิ่งกว่าใครว่า คนที่นอนหมดสติติดเตียงเป็นเวลานาน สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าพิษร้ายก็คือภาวะกล้ามเนื้อฝ่อลีบและพังผืดเกาะยึดข้อต่อ หากเส้นเอ็นหดสั้นจนแข็งทื่อ ข้อต่อล็อกติดตาย ต่อให้รอดชีวิตจากพิษกลับมาได้ ร่างกายอันไร้ที่ตินี้ก็คงไม่ต่างจากคนพิการเดินขากะเผลก แล้วจะเอาเรี่ยวแรงมหาศาลจากที่ไหนมาอุ้มตนขึ้นเตียงเข้าหอได้เล่า!คิดได้ดังนั้น จิ่นเหยียนก็สะบัดชายชุดมงคลสีแดง รุดหน้ากลับไปที่ขอบเตียงอีกรอบสองมือเรียวเล็กถลกแขนเสื้อกว้างขึ้นไปเหนือบ

บทที่ 5: หมอหลวงปวดเศียรเวียนเกล้าจิ่นเหยียนค่อยๆ ประคองร่างสูงใหญ่ของสามีลงนอนราบกับฟูกนวมอย่างนุ่มนวล จัดแจงดึงผ้าห่มแพรปักดิ้นทองขึ้นมาคลุมถึงระดับอก ปลายนิ้วเรียวหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนบางขึ้นมาซับคราบน้ำแกงข้นตรงรอยหยักริมฝีปากของคนป่วยอย่างแผ่วเบา ชามกระเบื้องเคลือบที่ว่างเปล่าถูกส่งต่อให้อาหลัวถือออกไปล้างหลังเรือนแม้จะเปิดช่องหน้าต่างไม้ฉลุลายเพื่อระบายอากาศไปบ้างแล้ว ทว่ากลิ่นคาวจัดของเนื้ออกไก่บดผสมไข่ขาวดิบก็ยังคงลอยวนเวียนบางเบาอยู่ในห้อง จิ่นเหยียนลอบมองลำคอแกร่งของคนบนเตียงที่ยังคงขยับกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง เห็นได้ชัดว่ากระเพาะอาหารของท่านแม่ทัพใหญ่กำลังทำงานอย่างหนักหน่วงเพื่อย่อยโปรตีนชามยักษ์เสียงฝีเท้าแผ่วเบาแต่สม่ำเสมอดังแว่วมาจากระเบียงทางเดินด้านนอก ตามด้วยกลิ่นหอมเย็นสดชื่นของโกฐเชียง ชะเอมเทศ และสะระแหน่แห้งที่โชยนำมาก่อนตัว กลิ่นสมุนไพรเข้มข้นนั้นพัดกรูเข้ามาในห้อง ขับไล่กลิ่นคาวเนื้อสัตว์ให้จางหายไปในพริบตาผู้ที่ก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามาคือบุรุษหนุ่มในชุดขุนนางสำนักหมอหลวงสีครามเข้ม รูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าเกลี้ยงเกลาหล่อเหลาหมดจด ผิวขาวละเอียดดั่งบัณฑิตผู้คงแก

บทที่ 7: รายงานลับของท่านแม่ทัพยามจื่อ ลมราตรีด้านนอกเริ่มสงบนิ่งไอเย็นยะเยือกแทรกซึมผ่านรอยต่อบานหน้าต่างไม้ฉลุลาย ทว่าภายในห้องหอกลับอบอ้าวราวกับเตาหลอมขนาดย่อม เปลวเทียนมงคลบนโต๊ะแปดเซียนมอดดับไปนานแล้ว เหลือเพียงแสงจันทร์กระจ่างสีเงินยวบยาบที่สาดส่องลอดผ่านช่องหน้าต่าง ทาบทาลงบนพื้นห้องและม่านเตียงไม้จันทน์หลังใหญ่ ขับเน้นให้เห็นสภาพอันน่าอึดอัดใจใต้ผ้าห่มแพรผืนหนาสองชั้นเซียวจิ่นเหยียนหลับสนิทไปแล้ว ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ พวงแก้มขาวผ่องขึ้นสีชมพูระเรื่อด้วยไออุ่น ศีรษะทุยซุกแนบอยู่ตรงซอกคอแกร่ง ลำแขนเรียวเล็กข้างหนึ่งพาดกอดเอวสอบไว้แน่น ส่วนขาก็ก่ายทับลงบนหน้าขาของบุรุษร่างยักษ์อย่างถือสิทธิ์ ริมฝีปากบางสีชาดยังคงขยับพึมพำละเมอแผ่วเบาเป็นระยะ"อกไก่... ปั่นละเอียด... ต้องกินโปรตีน... หากกล้ามแฟบ... ข้าจะตีให้ก้นลาย..."ใต้ผ้าห่มที่ห่อหุ้มร่างไว้แน่นหนาประหนึ่งรังไหม เปลือกตาที่ปิดสนิทของบุรุษผู้ได้ชื่อว่าใกล้ลงโลง ค่อยๆ ลืมขึ้นช้าๆดวงตาของจ้าวเหยียนหลงยามนี้คมกริบดั่งเหยี่ยวล่าเหยื่อ แววตาดุดันลึกล้ำไร้ร่องรอยของคนป่วยใกล้ตาย แสงสะท้อนสีเงินของดวงจันทร์จับลงในตาดำขลับที่ทอประ

บทที่ 9: แม่สามีมาตรวจเรือนทันทีที่เสียงกรีดร้องโวยวายของหลินเยว่ฉินและเสียงฝีเท้าของบ่าวไพร่หน้าห้องห่างไกลออกไป เซียวจิ่นเหยียนก็ปาดคราบน้ำตาบนแก้มทิ้งอย่างรวดเร็ว"อาหลัว เร่งเก็บกวาดเศษชามกับคราบน้ำแกงบนพื้นให้เกลี้ยง อย่าให้เหลือแม้แต่หยดเดียว เปิดหน้าต่างทุกบานระบายกลิ่นคาวออกไปให้หมด แล้วไปยกน้ำอุ่นกับน้ำมันสมุนไพรขับลมมาให้ข้าหนึ่งกา"คำสั่งอันเฉียบขาดและแววตาที่เปลี่ยนเป็นนิ่งสงบดั่งผิวน้ำไร้คลื่น ทำเอาอาหลัวที่ยังสะอึกสะอื้นอยู่ถึงกับกลืนเสียงร้องไห้ลงคอ รีบกุลีกุจอลงมือเช็ดถูพื้นเรือนจนสะอาดเอี่ยมอ่องจิ่นเหยียนรู้ดีว่า สตรีที่มีนิสัยถือดีอย่างหลินเยว่ฉิน เมื่อถูกฉีกหน้าต่อหน้าธารกำนัลเช่นนี้ มีหรือจะยอมกลืนความอัปยศลงคอ ย่อมต้องแล่นโร่ไปฟ้องผู้มีอำนาจสูงสุดในเรือนหลังอย่างแน่นอน และคนผู้นั้นก็คือมารดาของท่านแม่ทัพใหญ่หากจะตั้งรับพายุ ก็ต้องเตรียมสนามรบให้พร้อมจิ่นเหยียนปลดมวยผมลง ปล่อยให้ปอยผมด้านหน้าตกลงมาเคลียแก้ม ขอบตาที่ยังคงคล้ำจางๆ จากการนั่งร่างเทียบอาหารเมื่อคืนบวกกับน้ำตาที่เพิ่งบีบออกมาเมื่อครู่ ทำให้ดวงหน้าหวานดูอิดโรยและเปราะบางอย่างถึงที่สุด เขาร่นแขนเสื้อข