LOGINShare
บทที่ 24: หมากซ้อนหมาก
publish date:
2026-10-16 11:32:03
Latest chapter
ภรรยาตัวน้อยของท่านแม่ทัพผู้แกล้งตาย บทที่ 35 (ตอนจบ) : วาสนาของพี่กล้าม
บทที่ 35 (ตอนจบ) : วาสนาของพี่กล้ามจันทราวันเพ็ญทอแสงสีเงินยวงนวลตาสาดส่องกระทบผิวน้ำในสระบัวหลวงและสวนหินภายในจวนแม่ทัพเป่ยเจียง โคมไฟผ้าไหมสีแดงชาดนับร้อยดวงถูกจุดขึ้นขับไล่ความมืดมิด ลมหายใจยามค่ำคืนพัดพาเอากลิ่นหอมระรวยของดอกเหมยและกลิ่นสุราหมักชั้นเลิศให้อบอวลไปทั่วลานกว้างเสียงดนตรีจากพิณและขลุ่ยผิวบรรเลงทำนองเฉลิมฉลองอันไพเราะ คลอเคลียไปกับเสียงสรวลเสเฮฮาของงานเลี้ยงฉลองชัยชนะครั้งยิ่งใหญ่คดีกบฏตระกูลเว่ยถูกกวาดล้างจนสิ้นซาก ชายแดนเหนือสงบสุขไร้ศึกสงคราม กองทัพเป่ยเจียงเปี่ยมล้นไปด้วยพละกำลังวังชาจากการปฏิรูปโภชนาการ และที่สำคัญที่สุด... จวนแม่ทัพได้ต้อนรับการขึ้นครองตำแหน่งของฮูหยินเอกพระราชทานอย่างสมเกียรติบนโต๊ะเสวยตัวยาวกลางเรือนเอก เฉินเยวี่ยหลันยกจอกสุราขึ้นจิบด้วยใบหน้าผ่องใส ดวงตาฉายประกายแห่งความสุขที่ล้นพ้น นางมองดูบุตรชายร่างสูงใหญ่ที่นั่งเคียงคู่กับสะใภ้ตัวน้อย ก่อนจะเอ่ยประโยคประจำตัวออกมาด้วยน้ำเสียงกังวานและรอยยิ้มกว้าง"เหยียนหลงได้สะใภ้ดีจริงๆ ... ตระกูลจ้าวของเราได้เจ้ามาค้ำจุน ช่างเป็นวาสนาที่บรรพบุรุษประทานให้โดยแท้"คำกล่าวของแม่สามี ทำเอาเหล่ารองแม่ทัพ
ภรรยาตัวน้อยของท่านแม่ทัพผู้แกล้งตาย บทที่ 34: โภชนาการสะท้านกองทัพ
บทที่ 34: โภชนาการสะท้านกองทัพสายลมต้นฤดูหนาวพัดกวาดเอาฝุ่นดินทรายสีเหลืองคลุ้งขึ้นเหนือลานฝึกค่ายทหารเป่ยเจียง เสียงขานรับคำสั่งและเสียงอาวุธกระทบกันดังก้องกังวาน บรรยากาศในเช้าวันนี้กลับมีกลิ่นคาวแปลกประหลาดลอยฟุ้งออกมาจากโรงครัวใหญ่ด้านหลังค่าย แทนที่จะเป็นกลิ่นควันไฟและแป้งหมั่นโถวนึ่งหอมกรุ่นอย่างที่เคยเป็นมาบนทางเดินปูหินมุ่งสู่ลานบัญชาการ จ้าวเหยียนหลงก้าวเดินเคียงคู่มากับเซียวจิ่นเหยียนวันนี้ฮูหยินเอกแห่งจวนแม่ทัพมิได้สวมชุดขุนนางเต็มยศหรือมงกุฎหงส์ทองคำที่หนักอึ้ง ผลัดเปลี่ยนมาสวมชุดรัดกุมผ้าไหมสีครามเข้ม ปักลายเถาไผ่เรียบหรู รวบเรือนผมดำขลับขึ้นมัดเป็นหางม้าสูงด้วยกวนหยกขาว เผยให้เห็นลำคอระหงและดวงหน้าหวานหมดจดที่ดูทะมัดทะแมงขึ้นหลายส่วน แม้ช่วงสะโพกและบั้นเอวยังคงมีความตึงหน่วงหลงเหลืออยู่บ้างจากความดุดันของสามีเมื่อสองวันก่อน การได้ยาหม่องสมุนไพรอุ่นและการประคบคลึงอย่างใส่ใจทุกเช้าค่ำ ก็ช่วยให้เขากลับมาเดินเหินได้อย่างคล่องแคล่ว"ท่านแม่ทัพ! ฮูหยินเอก! ช่วยด้วยขอรับ!"ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะได้ก้าวขึ้นบันไดพลับพลา หัวหน้าพ่อครัวประจำค่ายทหารก็วิ่งหน้าตื่นออกมาจากทิศทางโรง
ภรรยาตัวน้อยของท่านแม่ทัพผู้แกล้งตาย บทที่ 33: กลับบ้านเดิมอย่างผู้ชนะ
บทที่ 33: กลับบ้านเดิมอย่างผู้ชนะขบวนราชรถม้าแกะสลักไม้กฤษณาทองคำเคลื่อนผ่านถนนสายหลักกลางเมืองหลวง เสียงเกือกม้าหุ้มเกราะเหล็กของกองทหารเป่ยเจียงสองร้อยนายเหยียบย่ำลงบนแผ่นหินดังกึกก้องกังวาน ธงรบสีดำปักดิ้นทองลายพยัคฆ์เหยียบเมฆาโบกสะบัดต้านลมหนาวอย่างสง่างามสองฟากฝั่งถนน ชาวบ้านร้านตลาดต่างพากันแหวกม่านหน้าต่างและหยุดยืนมุงดูด้วยความตื่นตาตื่นใจ ปากส่งเสียงวิพากษ์วิจารณ์ถึงเกียรติยศอันล้นพ้นของขบวนเสด็จกลับบ้านเดิมตามธรรมเนียมสามวันหลังพ้นเคราะห์ภัยภายในตัวรถม้าที่บุด้วยขนจิ้งจอกขาวหนานุ่มหลายชั้นเพื่อรองรับแรงกระแทก เซียวจิ่นเหยียนนั่งเอนหลังพิงแผงอกกว้างของสามี สวมชุดขุนนางฝ่ายในสีแดงชาดปักดิ้นทองคำลายหงส์ร่อนลงสู่พุ่มโบตั๋น บนศีรษะประดับด้วยมงกุฎหงส์ทองคำเก้าหางฝังไข่มุกราตรีเม็ดเขื่อง ชายเสื้อคลุมกว้างแผ่สยายลงบนตัก เผยให้เห็นกล่องไม้จันทน์สีทองที่บรรจุตราตั้งพระราชทานและ 'ป้ายทองละเว้นโทษตาย' วางเด่นเป็นสง่าเครื่องทรงหรูหราอลังการปานเทพเซียนบนสรวงสวรรค์ เจ้าตัวกลับกำลังนั่งเบะปาก น้ำตาคลอเบ้า มือข้างหนึ่งกุมบั้นเอวที่ยังคงร้าวระบมไม่หาย"ท่านพี่... ข้าบอกให้ท่านชะลอความเร็ว
ภรรยาตัวน้อยของท่านแม่ทัพผู้แกล้งตาย บทที่ 32: ผลพวงจากอกไก่ปั่น
บทที่ 32: ผลพวงจากอกไก่ปั่นแสงตะวันยามสายสาดส่องทะลุม่านหน้าต่างไม้ฉลุ ทาบเงาสีทองลงบนพื้นเรือนนอนทิศบูรพานกกระจอกส่งเสียงร้องเจื้อยแจ้วอยู่บนกิ่งหลิว บรรยากาศภายนอกอบอุ่นสดใส ลมพัดเอื่อยเฉื่อยพาให้ผ่อนคลาย หากแต่ภายในม่านเตียงไม้จันทน์สีนิลหลังใหญ่ กลับอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความพังพินาศ"โอ๊ย..."เสียงครางแหบแห้งรวยรินดังลอดออกมาจากใต้ผืนผ้านวมเซียวจิ่นเหยียนขดตัวกลมดิ๊กอยู่ใต้ผ้าห่มแพรหนาเตอะประหนึ่งดักแด้ตัวยักษ์ เขาพยายามจะขยับพลิกตัวจากท่านอนคว่ำมาเป็นท่านอนหงาย เพียงแค่ขยับท่อนขานิดเดียว ความเจ็บแปลบปลาบดั่งสายฟ้าฟาดก็แล่นปราดจากแนวกระดูกก้นกบ พุ่งตรงเข้าสู่ข้อต่อสะโพกและแนวกระดูกสันหลังส่วนเอว (L4-L5) จนต้องสะดุ้งสุดตัว กัดฟันกรอดด้วยความทรมานกระดูกเชิงกรานแทบหลุดออกจากเบ้า กล้ามเนื้อบั้นท้ายระบมจนแตะต้องไม่ได้ ผิวเนื้อส่วนล่างยังแสบร้อนจากแรงเสียดสีที่โหมกระหน่ำมาตลอดทั้งคืน‘พังยับเยิน... พังหมดแล้วร่างกายกู!’วิญญาณอดีตเทรนเนอร์นอนน้ำตาคลอเบ้า ซุกหน้าลงกับหมอนนุ่ม ก่นด่าความรู้ด้านวิทยาศาสตร์การกีฬาของตนเองในใจนับพันรอบหากย้อนเวลากลับไปได้ เขาจะไม่ยอมให้อาหลัววิ่งไปซื้
ภรรยาตัวน้อยของท่านแม่ทัพผู้แกล้งตาย บทที่ 31: คืนเข้าหอทบต้นทบดอก
บทที่ 31: คืนเข้าหอทบต้นทบดอกความมืดสลัวใต้ผ้าม่านเตียงสีนิลหนาทึบ กักขังบรรยากาศร้อนระอุราวกับเตาหลอมที่พร้อมจะปะทุสายลมเย็นจากภายนอกไม่อาจเล็ดลอดผ่านม่านแพรเข้ามาได้ ภายในมีเพียงกลิ่นหอมสะอาดของเนื้อไม้จันทน์ ผสมผสานกลิ่นเหงื่ออุ่นซ่านและกลิ่นอายบุรุษเพศอันเข้มข้น ลมหายใจหนักหน่วงของคนสองคนเป่ารดสลับกันจนอากาศรอบกายหน่วงหนักเซียวจิ่นเหยียนนอนจมอยู่บนฟูกนวม แผ่นหลังบางแนบสนิทกับผ้าปูเตียงไหมเนื้อลื่น ลาดไหล่ขาวผ่องตัดกับความมืดสลัวอย่างเด่นชัด สาบเสื้อตัวในหลุดลุ่ยจนเปิดกว้าง เผยให้เห็นลำคอระหงและแผ่นอกเนียนละเอียดที่มีรอยแต้มสีกุหลาบจางๆ จากการถูกขบเม้มก่อนหน้า ขนอ่อนทั่วร่างลุกเกรียวยามที่สายตาสีรัตติกาลเบื้องบนจับจ้องลงมาไม่กะพริบจ้าวเหยียนหลงค้ำแขนลงข้างศีรษะของภรรยา แผ่นหลังกว้างเหยียดตึงจนมัดกล้ามเนื้อปีกขยายออก ขังร่างเล็กไว้ใต้อาณาเขตของตนอย่างสมบูรณ์แบบแม่ทัพหนุ่มไม่ได้รีบร้อนบุ่มบ่าม เขาทิ้งระยะห่างไว้เพียงลมหายใจกั้น ปล่อยให้ความร้อนจากผิวเนื้อสีทองแดงแผ่กำจายลงมาลวกผิวกายขาวจัด ปลายนิ้วหยาบกร้านที่มีรอยด้านจากการกรำศึก ยกขึ้นค้างอยู่เหนือพวงแก้มเนียนครู่หนึ่ง ก่อนจะค
ภรรยาตัวน้อยของท่านแม่ทัพผู้แกล้งตาย บทที่ 30: ซ้อมรบใต้ผ้าม่าน
บทที่ 30: ซ้อมรบใต้ผ้าม่านเงาร่างสูงใหญ่ของจ้าวเหยียนหลงทอดทับลงมาบดบังแสงสว่างจนห้องหอสลัวลงในพริบตากลิ่นอายไอแดดผสมผสานกลิ่นเหงื่อไคลและสมุนไพรอบร่ำของบุรุษชาตรีแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบเตียงร้อนผะผ่าว เซียวจิ่นเหยียนกอดหมอนข้างทรงกระบอกใบเขื่องไว้แนบอก สองขาคู้เข้าหาลำตัว แผ่นหลังบางแนบสนิทกับพนักหัวเตียงไม้แกะสลัก ดวงตาดอกท้อเบิกกว้าง ล่อกแล่กมองสำรวจท่อนแขนล่ำสันและลอนกล้ามเนื้อหน้าท้องแปดก้อนที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะหายใจอันหนักแน่นระยะห่างลดลงเหลือไม่ถึงสองคืบ สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดของอดีตเทรนเนอร์สั่งการให้สมองหมุนวนหาทางหนีทีไล่อย่างเร่งด่วน‘แรงสู้ไม่ได้ วรยุทธ์ไม่มี... ต้องใช้หลักวิชาการเข้าข่ม!’"ชะ... ช้าก่อนท่านพี่! หยุดอยู่ตรงนั้นก่อน!"จิ่นเหยียนยกหมอนข้างขึ้นดันแผงอกแกร่งไว้สุดแขน ละล่ำละลักพ่นหลักวิทยาศาสตร์การกีฬาออกมารัวเร็วปานปืนกล"ท่านแม่ทัพเพิ่งผ่านศึกใหญ่มา ร่างกายเพิ่งฟื้นตัวจากพิษร้าย ระบบภูมิคุ้มกันยังไม่เสถียร! ตามหลักสุขอนามัยการนอนหลับ (Sleep Hygiene) ร่างกายต้องการการพักผ่อนอย่างลึกซึ้ง (Non-REM Sleep) เพื่อหลั่งโกรทฮอร์โมน (Growth Hormone) ออกมาซ่อมแซมเส
You May Also Like
อย่าดื้อกับผมนะขอรับคุณสิงหล
One of สายหมอก2.1K viewsลมหนาว เหมันต์
น้ำหมึกใสใส1.8K viewsทรยศรักนายมาเฟีย
อินทิตา2.0K viewsเมียโหด
A'vigetor1.9K viewsThreesome Summer ร้อนรัก พักร้อน
A'vigetor2.8K viewsMy Ghost ผีในห้องนั้นของผม
Black Rose in the forest419 viewsวุ่นรัก วิวาห์อลวน
ลลินลัน717 viewsรักข้ามขั้น
THE FLYING CAT490 views
