“มะไข่! เอาน้ำอุ่นมาให้พี่พลอยแก้วหนึ่งเร็วเข้า!” อุสาหันไปสั่งสาวใช้ชาวพม่าที่ยืนทำหน้าเหลอหลาด้วยความตกใจ ก่อนจะหันกลับมาประคองลูกสาว “ค่อยๆ หายใจลูก เป็นอะไรไป อาหารเป็นพิษหรือเปล่า หน้าซีดเป็นไก่ต้มเลย” พลอยจันทร์รับแก้วน้ำอุ่นจากมะไข่มาบ้วนปากและจิบลงคอเล็กน้อย อาการพะอืดพะอมทุเลาลงบ้าง แต่ความวิงเวียนศีรษะยังคงอยู่ เธอส่ายหน้าช้าๆ พิงศีรษะซบไหล่มารดาอย่างหมดแรง“พลอย... พลอยเหม็นจ้ะแม่ ฮึก... เหม็นกลิ่นกระเทียมเจียว เหม็นจนทนไม่ไหว” เด็กสาวตอบเสียงสั่น อุสาชะงักไปชั่วครู่ นางมองหน้าบุตรสาวด้วยความตกตะลึง ประสบการณ์ของคนเป็นแม่ที่เคยผ่านการตั้งครรภ์มาแล้วทำให้สัญชาตญาณบางอย่างร้องเตือน อาการเหม็นกลิ่นอาหารที่เคยกิน คลื่นไส้อาเจียนในตอนเช้า และร่างกายที่ดูซูบซีดอ่อนเพลียตลอดเวลา...“พลอย... เดือนนี้... ประจำเดือนของลูกมาหรือยัง” อุสากระซิบถามเสียงแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าคำตอบนั้นจะเปลี่ยนชีวิตของพวกเธอไปตลอดกาล พลอยจันทร์เบิกตากว้าง ความง่วงงุนและอาการวิงเวียนหายเป็นปลิดทิ้ง หัวใจดวงน้อยหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อนึกขึ้นได้ว่า ประจำเดือนที่ควรจะมาตั้งแต่สองสัปดาห์ก่อน บัดนี้
Last Updated : 2026-10-19
LOGIN
