All Chapters of อุ้มท้องทายาทคุณหมอ: Chapter 11 - Chapter 20

แกร๊ก... บานประตูเปิดออก ปรากฏร่างสูงใหญ่ที่คุ้นตาของปฐวีเดินก้าวเข้ามาภายในห้องที่มืดสลัว ชายหนุ่มอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำสีเข้ม กลิ่นสบู่บุรุษเพศผสมผสานกับกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ โชยมากระทบจมูก ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยดูอบอุ่นบัดนี้เรียบตึงไร้ความรู้สึก ดวงตาคมกริบภายใต้คิ้วเข้มจ้องมองเด็กสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา เขาใช้เท้าเตะประตูให้ปิดลงดังปัง! พร้อมกับกดล็อกกลอนประตูอย่างแน่นหนา เสียงนั้นเปรียบเสมือนเสียงกริ่งที่บอกเวลาหมดอิสรภาพของเธอพลอยจันทร์ถอยร่นไปด้านหลังสัญชาตญาณ สองมือประสานกันแน่นอยู่ที่หน้าตัก ก้มหน้างุดไม่กล้าสบตาพญามัจจุราชตรงหน้า“เธอพร้อมหรือยัง” น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชาเอ่ยถามสั้นๆ ไม่มีคำหวานหู ไม่มีการปลอบประโลม ไม่มีแม้แต่ความอ่อนโยนใดๆ มันคือคำสั่งที่ต้องการเพียงแค่การตอบรับเท่านั้นน้ำตาหยดแรกกลิ้งหล่นลงมาเงียบๆ พลอยจันทร์หลับตาลง ยอมรับชะตากรรมที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ พลางตอบรับแผ่วเบาราวกับยุงปีกหัก...“ค่ะ...” คำตอบรับอันแผ่วเบาที่หลุดรอดออกมาจากริมฝีปากสีระเรื่อ ไม่ได้ทำให้ความคุกรุ่นในใจของปฐวีลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มจ้องมองร่างเล็กที่กำลังสั่นเทาเป

ทั้งๆที่เมื่อคืนนี้เธอถูกคนใจร้ายได้กระทำการที่โหดร้ายป่าเถื่อน... แต่กลับแสดงออกราวกับว่าหัวใจของเธอไม่ได้แหลกสลายไปพร้อมกับศักดิ์ศรีที่ถูกพรากไปโดยผู้ชายใจร้ายคนนั้น. แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานกว้างของห้องรับประทานอาหาร คฤหาสน์หลังใหญ่ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้างเมื่อรุ่งอรุณมาเยือน แต่สำหรับพลอยจันทร์แล้ว โลกทั้งใบของเธอยังคงอึมครึมและหนาวเหน็บ หญิงสาวในชุดเสื้อยืดสีอ่อนและกางเกงขายาวตัวหลวมกำลังสาละวนอยู่กับการจัดโต๊ะอาหาร แม้ว่าทุกการขยับตัวจะสร้างความร้าวระบมไปทั่วทั้งสะโพกและเรียวขา แต่เธอก็ต้องกัดฟันข่มความเจ็บปวดเอาไว้ ไม่ยอมแสดงอาการอ่อนแอออกมาให้มารดาต้องเป็นห่วงวันนี้เป็นวันที่หมอปัฐต้องกลับไปทำงานที่โรงพยาบาลเป็นวันแรก หลังจากที่ลางานเพื่อจัดการเรื่องงานศพของภรรยาและพักทำใจมาหลายวัน ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนพับแขนและกางเกงสแล็กสีเข้มก้าวเดินลงบันไดมาด้วยท่วงท่าสง่างาม ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยอิดโรยและเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง บัดนี้ถูกฉาบเคลือบไว้ด้วยความเรียบตึงและเย็นชา เขาก้าวเข้ามาในห้องอาหาร ที่ซึ่งคุณปภัสรากำลังนั่งจิบน้ำชาอยู่ที่หัวโต๊ะประจำของนาง

พลอยพาร่างกายที่เต็มไปด้วยรอยจ้ำสีแดงช้ำเข้าไปในห้องน้ำ เปิดสายน้ำอุ่นจัดให้ชำระล้างคาวโลกีย์และหยาดน้ำตา หวังเพียงให้มันช่วยบรรเทาความเจ็บปวดทางกายได้บ้าง แม้ความเจ็บปวดทางใจจะไม่มีวันลบเลือนก็ตาม วันนี้พลอยเลือกสวมเสื้อยืดแขนยาวตัวโคร่งและกางเกงวอร์มขายาวเพื่อปกปิดร่องรอยการถูกกระทำบนเรือนร่าง ก่อนจะฝืนเดินลากเท้าที่หนักอึ้งตรงไปยังห้องครัวด้านหลังคฤหาสน์ทันทีที่ก้าวพ้นขอบประตูครัว กลิ่นหอมของน้ำซุปกระดูกหมูก็ลอยมากระทบจมูก อุสากำลังยืนง่วนอยู่หน้าเตาไฟ เมื่อนางหันมาเห็นบุตรสาว รอยยิ้มที่กำลังจะจุดขึ้นบนริมฝีปากก็พลันชะงักค้าง แววตาของคนเป็นแม่เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าซีดเซียวราวกับกระดาษและขอบตาที่บวมเป่งของพลอยจันทร์ นางรีบปรี่เข้ามาประคองแขนบุตรสาวเอาไว้“โอ๊ย...”..... พลอยจันทร์เผลอหลุดเสียงครางออกมาเบาๆ เมื่อฝ่ามือของมารดาสัมผัสโดนรอยช้ำที่ต้นแขนภายใต้เสื้อแขนยาว เธอรีบชักแขนกลับด้วยสัญชาตญาณ ก่อนจะฝืนปั้นรอยยิ้มจางๆ ส่งให้มารดา“พะ... พลอยไม่เป็นไรจ้ะแม่ แค่ปวดหัวนิดหน่อย เมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับน่ะจ้ะ” อุสามองสบตาบุตรสาว แววตาสั่นระริกของพลอยจันทร์ปิดบังคนเ

“สำออยล่ะสิไม่ว่า... แค่ให้ทำหน้าที่นิดๆ หน่อยๆ ก็ถึงกับเป็นลมเป็นแล้ง อ่อนแอแบบนี้จะอุ้มท้องหลานให้คุณแม่ไหวหรือครับ”“ตาหมอ! พูดจาให้มันดีๆ หน่อยนะ” คุณปภัสราเอ็ดลูกชายเสียงเข้ม“หนูพลอยตัวแค่นั้น แกไปทำอีท่าไหนลูก เขาถึงได้จับไข้ฮึ แม่บอกให้ทำลูก ไม่ได้บอกให้แกไปทรมานเด็กมันนะ ถ้าเกิดหลานแม่ติดลูกยากขึ้นมา แกจะทำยังไง!”“ก็หาคนใหม่สิครับ ยากอะไร” ปฐวีตอบหน้าตาย ก่อนจะรวบช้อนส้อมทั้งที่เพิ่งทานไปได้เพียงไม่กี่คำ “ผมอิ่มแล้ว ขอตัวขึ้นห้องก่อนนะครับ” ชายหนุ่มลุกพรวดออกไปจากห้องอาหาร ทิ้งให้มารดาส่ายหน้าด้วยความระอาใจ อุสาที่ยืนฟังอยู่ตลอดบทสนทนาได้แต่ก้มหน้าซ่อนน้ำตา เจ็บปวดที่ลูกสาวถูกมองเป็นแค่เครื่องจักรผลิตเด็กที่ไร้หัวใจเมื่อกลับขึ้นมาถึงห้องนอนใหญ่ ปฐวีทิ้งตัวลงบนเตียงกว้าง พยายามข่มตาให้หลับ แต่ความมืดและความเงียบกลับยิ่งขับเน้นภาพใบหน้าซีดเซียวของพลอยจันทร์ให้ชัดเจนยิ่งขึ้น เสียงของมารดาที่บอกว่าเธอเป็นลมล้มพับดังก้องอยู่ในหัว ชายหนุ่มพลิกตัวไปมาด้วยความหงุดหงิด“โธ่เว้ย!”...เขาผุดลุกขึ้นนั่ง สบถด่าตัวเองอย่างหัวเสีย ก่อนจะตัดสินใจลุกไปคว้ากระเป๋าเวชภัณฑ์แพทย์ประจ

แกร๊ก...เสียงปลดล็อกประตูดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาในชุดคลุมอาบน้ำสีเข้ม ปฐวีเดินตรงดิ่งมาที่เตียงโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง ดวงตาคมกริบกวาดมองร่างบอบบางที่สั่นเทาเป็นลูกนกตกน้ำ คืนนี้เขาตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องพิสูจน์ให้ตัวเองเห็นให้ได้ว่า สิ่งที่เขารู้สึกต่อพลอยจันทร์มันก็แค่ความใคร่ แค่ความต้องการทางสรีระของผู้ชายที่เห็นสรีระของหญิงสาวบริสุทธิ์ เขาไม่ได้มีความห่วงใย ไม่ได้มีความผูกพัน และไม่ได้รักเธอ! เขาต้องตอกย้ำสถานะของเธอให้ชัดเจนที่สุด เพื่อกลบเกลื่อนความอ่อนแอที่เผลอไผลไปเช็ดตัวให้เธอในคืนนั้น“ถอดเสื้อผ้าออกสิ จะนั่งบื้ออยู่ทำไม หรือต้องให้ฉันเป็นคนลงมือฉีกมันอีก” ชายหนุ่มออกคำสั่งเสียงแข็ง พลอยจันทร์เม้มริมฝีปากแน่น มือเล็กสั่นเทาขณะที่ค่อยๆ เอื้อมไปถอดชุดนอนของตัวเองออกอย่างช้าๆ ความอับอายและหยาดน้ำตาแห่งความอดสูไหลรินลงมาอาบแก้ม เมื่อร่างเปลือยเปล่าขาวผ่องปรากฏสู่สายตาของชายหนุ่ม เธอรีบยกแขนขึ้นมาปิดบังหน้าอกอวบอิ่มของตนเองด้วยสัญชาตญาณ“เอามือออก” ปฐวีกดเสียงต่ำ “ ฉันบอกให้เอามือออก เธอไม่มีสิทธิ์มาหวงเนื้อหวงตัวกับฉัน ในเมื่อร่างกายนี้มันเป็นกรรมสิทธิ์ของฉั