All Chapters of เดิมพันรัก ทายาทพันล้าน: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 12: ผืนดินแห่งความทรงจำพิมพ์เขียวแผ่นใหญ่กางแผ่อยู่เต็มโต๊ะทำงานไม้สักทองบนชั้นสามสิบห้าภีมยืนเท้าแขนทั้งสองข้างลงกับขอบโต๊ะ ก้มมองผังโครงการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ขนาดยักษ์ที่ธีรเดชเคยว่าจ้างบริษัทสถาปนิกต่างชาติตัดเย็บขึ้นมา ตัวหนังสือสลักชื่อโครงการเด่นหรา ‘The Grand Riverside Mega-Complex’ โครงการศูนย์การค้าหรูหรา โรงแรมระดับหกดาว และอาคารชุดพักอาศัยริมน้ำที่เน้นการสร้างผลกำไรสูงสุดทุกตารางนิ้ว กำแพงคอนกรีตสูงตระหง่านและท่าจอดเรือยอชต์ส่วนตัวถูกออกแบบให้ปิดกั้นทัศนียภาพของแม่น้ำเจ้าพระยา ตัดขาดชุมชนดั้งเดิมโดยรอบอย่างสิ้นเชิงหัวคิ้วเรียวขมวดมุ่นเข้าหากัน ปลายนิ้วลูบผ่านแนวกระดาษพิมพ์เขียวช้าๆธีรเดชคิดเพียงเรื่องการปั่นมูลค่าที่ดินเพื่อระดมทุนและผันเงินเข้ากระเป๋าตัวเอง ไม่เคยสนใจเลยว่าที่ดินผืนนี้มีความหมายต่อแม่ของเขาอย่างไรเสียงฝีเท้าก้าวเข้ามาในห้องทำงานอย่างคุ้นเคย อคินเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะ ชายหนุ่มถอดเสื้อสูทพาดไว้บนเก้าอี้ พับแขนเสื้อเชิ้ตสีขาวขึ้นมาถึงข้อศอกอย่างทะมัดทะแมง ในมือถือแฟ้มเอกสารปกหนังสีน้ำตาลเข้มอีกเล่มหนึ่ง“กำลังดูผังเก่าอยู่เหรอครับ”อคินเอ่ย

บทที่ 14: ตีตราจองในวิลลาริมหาด [20+++ ตอนที่ 2]เสียงดนตรีบีตหนักแน่นจากเวทีกิจกรรมริมหาดดังก้องเคล้าคลอไปกับเสียงคลื่นซัดสาด ลมทะเลยามค่ำคืนพัดพากลิ่นไอเค็มและไอความร้อนจากกองไฟขนาดใหญ่ที่ลุกโชนอยู่กลางลานทราย โต๊ะบุฟเฟต์บาร์บีคิวและซุ้มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เนืองแน่นไปด้วยเหล่านักศึกษาที่กำลังปลดปล่อยความสนุกสนานกันอย่างเต็มที่ภีมนั่งอยู่บนเบาะบีนแบ็กตรงมุมหนึ่งของซุ้มไม้ไผ่ ในมือถือแก้วน้ำอัดลมผสมโซดา ร่างโปร่งเปลี่ยนมาสวมเสื้อเชิ้ตผ้าลินินสีขาวโปร่งตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นสีดำ เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนละเอียดและลำคอระหง แสงไฟสีส้มจากคบเพลิงส่องกระทบดวงหน้าหวานจนดูผุดผ่องจับตา ดึงดูดสายตาของคนรอบข้างให้เหลียวมองไม่ขาดสาย“น้องภีม ชนแก้วกับพี่หน่อยสิครับ”รุ่นพี่ปีสองสองคนถือแก้วค็อกเทลสีเข้มเดินเข้ามาทรุดตัวลงนั่งขนาบข้าง หนึ่งในนั้นวางมือพาดลงบนพนักพิงด้านหลัง แขนแทบจะโอบรอบไหล่บางของภีม “มาค่ายทั้งทีจะนั่งดื่มแต่น้ำอัดลมได้ยังไง ลองแก้วนี้หน่อย วอดก้าผสมน้ำผลไม้นิดเดียว หวาน ดื่มง่าย ไม่เมาหรอก”“ผมดื่มแอลกอฮอล์ไม่ค่อยเก่งครับ ขอผ่านดีกว่า” ภีมเอ่ยปฏิเสธด้วยน้ำเสียงสุภาพ ยกแก้วน้ำ

บทที่ 16: ร่องรอยของหมออดิศักดิ์ค่ำคืนอันเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นบนสุดของเพนต์เฮาส์แสงไฟวอร์มไวท์จากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดส่องลงบนเอกสารงบดุลและรายการปรับโครงสร้างหนี้ของรัตนเดชากรุ๊ปที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะไม้โอ๊กตัวกว้าง อุณหภูมิภายในห้องเย็นสบาย มีเพียงเสียงพิมพ์แป้นคีย์บอร์ดเป็นจังหวะสม่ำเสมอและเสียงคลิกเมาส์แผ่วเบาภีมนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังตัวนุ่ม เสื้อเชิ้ตนักศึกษาสีขาวถูกปลดกระดุมคอออกสองเม็ดเพื่อความผ่อนคลาย ปลายแขนเสื้อพับขึ้นมาถึงข้อศอก แว่นสายตากรอบบางที่สวมอยู่สะท้อนแสงสีฟ้าจากหน้าจอมอนิเตอร์คู่ ชายหนุ่มกำลังไล่ตรวจสอบบัญชีจัดซื้อจัดจ้างย้อนหลังอย่างละเอียด ท่าทางสุขุมและมีสมาธิแน่วแน่ ไร้ร่องรอยของความหวั่นไหวจากเหตุการณ์เผชิญหน้ากับภวัตเมื่อช่วงเย็นแก้วชาร้อนกลิ่นคาโมมายล์ถูกวางลงข้างมืออย่างเงียบเชียบภีมเงยหน้าขึ้นมอง อคินในชุดเสื้อยืดแขนยาวสีเทาเข้มกับกางเกงผ้าเนื้อนิ่มยืนซ้อนอยู่ข้างตัว ชายหนุ่มโน้มตัวลงมา วางมือข้างหนึ่งลงบนพนักพิงเก้าอี้ อีกมือหนึ่งเอื้อมไปแตะไหล่บางเบาๆ“พักสายตาสักสิบนาทีเถอะครับ ตรวจตัวเลขติดกันมาสามชั่วโมงแล้ว” น้ำเสียงทุ้มต่ำอบอวล

บทที่ 18: พยัคฆ์คืนรังกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อผสมไอฝนจางๆ ลอยอบอวลอยู่ภายในห้องนอนใหญ่ของเพนต์เฮาส์เสียงโลหะกระทบกันดังแกร๊กแผ่วเบา เมื่อแพทย์ประจำตระกูลวรโชติเมธาวางปากคีบสแตนเลสลงในถาดหลุม บนผ้ากอซสีขาวมีเศษกระจกนิรภัยสองชิ้นเล็กที่เพิ่งคีบออกจากรอยแผลสดกองอยู่ ต้นแขนขวาของอคินมีรอยเย็บหกเข็มตามแนวคมกระสุนที่เฉี่ยวลึกเข้าไปในกล้ามเนื้อ เลือดที่เคยไหลทะลักหยุดสนิทแล้ว เหลือเพียงรอยซึมแดงจางๆ ใต้ผ้าพันแผลสะอาดที่พันทบไว้อย่างแน่นหนาอคินนั่งพิงพนักหัวเตียง แผ่นอกกว้างเปลือยเปล่าท้าทายไอเย็นของเครื่องปรับอากาศ แม้ใบหน้าคมคายจะซีดลงเล็กน้อยจากการเสียเลือด แววตาคมกริบคู่นั้นกลับนิ่งสนิทดุจผิวน้ำก่อนเกิดพายุใหญ่“แผลไม่โดนเส้นเลือดใหญ่ครับคุณอคิน” แพทย์วัยกลางคนเอ่ยรายงานพลางค้อมศีรษะลงอย่างนอบน้อม “แต่มีอาการฟกช้ำของกล้ามเนื้อรอบข้าง คืนนี้อาจมีไข้ต่ำๆ ผมจัดยาแก้อักเสบกับยาแก้ปวดชนิดแรงไว้ให้แล้ว ช่วงสามวันนี้ห้ามลงน้ำหนักและห้ามให้แผลโดนน้ำเด็ดขาดครับ”“ขอบคุณมากครับหมอ”เสียงที่เอ่ยตอบกลับไม่ใช่เสียงของอคิน หากแต่เป็นเสียงของภีมภีมยืนกอดอกอยู่ข้างเตียง ร่างโปร่งเปลี่ยนมาสวมเสื้อไหมพรมคอเต

บทที่ 20: เยียวยาบาดแผลแห่งความภักดี [20+++]บานประตูกระจกระเบียงเลื่อนปิดลงอย่างเงียบเชียบ ตัดขาดสายลมราตรีและไอเย็นจากภายนอกแสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟหัวเตียงอาบไล้ห้องนอนใหญ่ให้ตกอยู่ในบรรยากาศอันอบอุ่นและเป็นส่วนตัว กลิ่นหอมระเหยของน้ำมันหอมกลิ่นแซนดัลวูดผสมผสานกับไออุ่นในห้อง ขับเน้นให้ความเงียบสงบในยามนี้ดูเย้ายวนและลึกซึ้งยิ่งขึ้นอคินทิ้งตัวลงนั่งพิงหัวเตียง ขายาวเหยียดออกอย่างผ่อนคลาย แขนเสื้อฝั่งขวายังคงพับขึ้นสูง เผยให้เห็นผ้าพันแผลสีขาวที่พันกระชับรอยเย็บหกเข็มไว้แน่นหนาเสียงฝีเท้าก้าวออกมาจากห้องน้ำ ภีมเดินประคองอ่างกระเบื้องเคลือบใบย่อมที่มีควันน้ำอุ่นลอยกรุ่นออกมา พร้อมผ้าขนหนูเนื้อนุ่มสีขาวสะอาดสองผืน ร่างโปร่งวางอ่างน้ำลงบนโต๊ะข้างเตียง ทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าบนฟูกหนาข้างกายคนรัก“ถอดเสื้อออกนะครับ” ภีมเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอคินมองใบหน้าหวานที่ปราศจากแววตื่นตระหนก ชายหนุ่มยอมยกแขนซ้ายขึ้น ปล่อยให้ภีมช่วยจับชายเสื้อยืดคอกลมดึงถอดออกทางศีรษะอย่างระมัดระวัง เผยให้เห็นแผงอกกว้างกำยำ กล้ามท้องขึ้นลอนแน่นขนัด และรอยฟกช้ำสีม่วงจางๆ รอบต้นแขนขวาที่ถูกกระสุนเฉี่ยวภีมจุ่มผ้าขน