All Chapters of เดิมพันรัก ทายาทพันล้าน: Chapter 1 - Chapter 10

บทที่ 2: ดวงตาของผู้ล่าห้องบรรยายรวมขนาดใหญ่ของคณะบริหารธุรกิจถูกออกแบบให้ลาดต่ำเป็นขั้นบันได เสียงอื้ออึงของนักศึกษาใหม่นับร้อยชีวิตดังสะท้อนก้องไปทั่วทั้งพื้นที่ กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศผสมปนเปกับความคึกคักของคนวัยเดียวกันที่เพิ่งก้าวเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย แต่ละคนขะมักเขม้นกับการจับกลุ่ม แลกเปลี่ยนช่องทางติดต่อ และถ่ายรูปเช็กอินลงโซเชียลมีเดีย แถวที่นั่งช่วงกลางลงไปจนถึงหน้าเวทีถูกรุ่นพี่ฝ่ายสันทนาการจัดสรรจนแน่นขนัดมีเพียงแถวบนสุดริมหน้าต่างกระจกบานยาวเท่านั้นที่เงียบสนิทภีมเลือกนั่งตรงมุมอับสายตานั้น กระเป๋าเป้ใบเก่าถูกวางลงบนเก้าอี้พับตัวข้างๆ เพื่อสร้างแนวเขตตัดขาดตัวเองจากคนอื่น ร่างโปร่งเอนแผ่นหลังพิงพนัก เสื้อเชิ้ตนักศึกษาแขนยาวสีขาวสะอาดสะท้อนแสงแดดยามสายที่ส่องลอดผ่านมู่ลี่ไม้ เขาไม่ได้สนใจสมุดคู่มือนักศึกษาใหม่หรือเสียงปรบมือเป็นจังหวะที่ดังมาจากเวทีเบื้องล่าง บนตักมีแท็บเล็ตส่วนตัววางราบอยู่ หน้าจอแสดงผังโครงสร้างของบริษัทลูกสามแห่งที่ธีรเดชเพิ่งจดทะเบียนขึ้นมาเพื่อรองรับเงินสดที่ผันออกจากระบบสี่ร้อยยี่สิบล้านบาท...ตัวเลขแปดหลักนี้วนเวียนอยู่ในหัวของเขาตั้งแต่ก้าวเท้าออก

บทที่ 4: รุกฆาตกลางห้องประชุมกระจกหน้ารถเก๋งสีดำสนิทสะท้อนภาพตึกสูงระฟ้าสี่สิบชั้นของอาคารสำนักงานใหญ่รัตนเดชากรุ๊ปที่ตั้งตระหง่านอยู่ริมถนนสายธุรกิจภีมนั่งเงียบอยู่เบาะหลัง สายตามองข้ามกระจกไปยังตัวอักษรโลหะสีทองที่สลักชื่อตระกูลของแม่อยู่บนยอดตึก สิบปีแล้วที่เขาไม่ได้ก้าวขาเข้ามาที่นี่ นับตั้งแต่วันที่แม่ต้องเข้าโรงพยาบาลและไม่มีโอกาสได้กลับออกมาอีกเลย สถานที่ที่เคยเต็มไปด้วยความทรงจำอันอบอุ่น บัดนี้กลายเป็นรังของคนที่ทรยศและเหยียบย่ำครอบครัวของเขา“เอกสารพร้อมทุกอย่างแล้วครับนาย”เสียงของหัวหน้าทีมทนายความประจำตระกูลวรโชติเมธาที่นั่งอยู่เบาะหน้าหันมารายงาน “คำสั่งเพิกถอนอำนาจบริหารตามเงื่อนไขทรัสต์สากลถูกยื่นเข้าระบบนายทะเบียนกลางและส่งตรงถึงฝ่ายตรวจสอบของสถาบันการเงินแล้ว เหลือแค่การประกาศต่อหน้าคณะกรรมการอย่างเป็นทางการครับ”“ดี” อคินที่นั่งอยู่ข้างภีมตอบสั้นๆ ชายหนุ่มไม่ได้ละสายตาไปจากแท็บเล็ตในมือ เขากำลังตรวจสอบคำสั่งระงับธุรกรรมทางการเงินของระบบธนาคารแบบเรียลไทม์เมื่อรถเลี้ยวเข้าสู่ลานจอดรถชั้นผู้บริหาร อคินหันมามองคนข้างตัวภีมนั่งนิ่ง แผ่นหลังตรง สองมือประสานอยู่บนตัก ปล

บทที่ 6: ทางเดินใต้ดินที่เปียกฝนสายฝนยามดึกโหมกระหน่ำซัดสาดกระจกเพนต์เฮาส์จนเกิดเสียงดังกึกก้อง แสงฟ้าแลบแปลบปลาบสะท้อนเข้ามาในห้องทำงาน ขับเน้นให้ใบหน้าของภีมที่นั่งนิ่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ดูขาวซีด คราบน้ำตาบนพวงแก้มแห้งสนิทไปแล้ว เหลือเพียงรอยแดงตรงขอบตาและความเยือกเย็นที่ทอประกายขึ้นมาแทนที่ความโศกเศร้า ภีมนั่งจ้องชื่อของ นพ.อดิศักดิ์ และรายการโอนเงินสิบห้าล้านบาทบนหน้าจอ นิ่งสนิทเหมือนแผ่นหินที่ไร้ความรู้สึกเสียงเคาะประตูดังขึ้นสองจังหวะ ดึงบรรยากาศในห้องทำงานให้ออกจากความเงียบงันหัวหน้าทีมสืบสวนส่วนตัวของตระกูลวรโชติเมธาก้าวเข้ามาในห้อง ชายร่างสูงใหญ่ในชุดแจ็กเก็ตสีเข้มค้อมศีรษะให้อคินเล็กน้อยแล้วยื่นแท็บเล็ตรายงานด่วนส่งให้“นายครับ สายข่าวของเราในเขตปริมณฑลเพิ่งตรวจจับสัญญาณโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าของเป้าหมายได้เมื่อสิบนาทีก่อน”อคินรับแท็บเล็ตมาดู แววตาคมกริบหรี่ลง “หมอกิตติพงศ์?”“ใช่ครับ นายแพทย์กิตติพงศ์ วัฒนกุล อดีตอายุรแพทย์ของโรงพยาบาลธนเวช คนที่ลงชื่อตรวจพบสารทัลเลียมเป็นคนแรก” หัวหน้าทีมรายงานด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด “หลังจากโรงพยาบาลธนเวชถูกสั่งปิดกิจการเมื่อห้าปี

บทที่ 8: วันพิพากษาบ้านใหญ่แสงเงินแสงทองยามเช้าตรู่สาดส่องผ่านม่านหมอกบางหลังค่ำคืนพายุฝน ยอดไม้ใบหญ้าตามแนวถนนใหญ่ยังคงชุ่มโชกไปด้วยหยาดน้ำค้างขบวนรถตู้สีดำตราโล่ของกองบังคับการปราบปรามสี่คัน และรถยนต์ของสำนักงานป้องกันและปราบปรามการฟอกเงิน เคลื่อนตัวเลี้ยวเข้าสู่ซอยส่วนบุคคลของตระกูลรัตนเดชาอย่างเงียบเชียบ โดยมีรถซีดานกันกระสุนคันหรูของอคินแล่นนำอยู่หัวขบวนภีมนั่งมองประตูรั้วอัลลอยด์สีดำขลิบทองบานยักษ์ที่ค่อยๆ ปรากฏสู่สายตาเมื่อวานนี้ในเวลาเดียวกัน เขาเพิ่งลากกระเป๋าเดินทางก้าวพ้นธรณีประตูบานนี้ออกไปด้วยสถานะลูกชังที่ถูกขับไล่ไสส่ง คนในบ้านคิดว่าเขาเป็นเพียงเด็กหัวอ่อนที่ยอมจำนนต่อโชคชะตา หากเพียงยี่สิบสี่ชั่วโมงผ่านไป เขากำลังจะก้าวกลับเข้าไปในฐานะเจ้าของที่แท้จริง พร้อมกับเพลิงพิพากษาที่จะเผาผลาญความอยุติธรรมให้มอดไหม้รถยนต์จอดสนิทลงหน้าบันไดหินอ่อนของคฤหาสน์ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของบ้านยืนตัวแข็งทื่อด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเห็นเจ้าหน้าที่ตำรวจนอกเครื่องแบบและคอมมานโดพร้อมอาวุธครบมือก้าวลงมากระจายกำลังปิดล้อมทางเข้าออกทุกจุดอคินก้าวลงจากรถก่อน ชายหนุ่มสวมเสื้อโค้ตตัวยา

บทที่ 10: ฟ้าหลังฝนและแสงแรกของวันม่านเมฆสีเทาหม่นที่เคยบดบังขอบฟ้าเมืองหลวงตลอดค่ำคืนพายุสลายตัวไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงผืนฟ้าสีครามกระจ่างตา แสงแดดยามเช้าทอดผ่านแนวกระจกบานยักษ์ของห้องนอนใหญ่ ไออุ่นแรกของวันสาดส่องลงมากระทบผืนผ้านวมเนื้อหนา ละอองน้ำที่ยังเกาะค้างอยู่ตามขอบระเบียงสะท้อนประกายวิบวับราวกับละอองแก้วภีมค่อยๆ ขยับเปลือกตาขึ้นช้าๆสิ่งแรกที่สัมผัสได้คือความอบอุ่นอันหนักแน่นที่โอบล้อมรอบกาย แผ่นอกกว้างเปลือยเปล่าของอคินแนบสนิทอยู่เบื้องหลัง ท่อนแขนแข็งแรงพาดรัดรอบเอวบางไว้หลวมๆ ดึงรั้งให้ร่างโปร่งจมอยู่ในอ้อมอกตลอดทั้งคืน กลิ่นหอมสะอาดของไม้สนซีดาร์เจือไอแดดอวลอยู่รอบตัว สร้างความรู้สึกปลอดภัยจนไม่อยากขยับเขยื้อนภีมพยายามจะยันตัวลุกขึ้น แต่ความเมื่อยล้าแล่นริ้วตั้งแต่สะโพกลงไปถึงเรียวขา อาการปวดหนึบตรงช่องทางด้านหลังย้ำเตือนถึงบทรักอันลึกซึ้งและเร่าร้อนเมื่อคืนวาน เสียงครางแผ่วเบาหลุดรอดออกมาจากลำคอ“อื้อ...”แรงขยับตัวเพียงเล็กน้อยทำให้คนที่นอนซ้อนอยู่ด้านหลังรู้สึกตัว ท่อนแขนหนากระชับแน่นขึ้นในทันที ดึงร่างของภีมให้ถอยกลับเข้าไปชิดแผงอกยิ่งกว่าเดิม ลมหายใจอุ่นเป่ารดลงบนซ