คราแรกอยากมาเก็บผักป่า ตอนนี้ผักป่าสักต้นก็มองไม่เห็น ไม่มีร่องรอยของคนเดินผ่าน ไม่มีสิ่งมีชีวิต ยิ่งเดินก็ยิ่งรกร้างราวกับที่นี่ชาวบ้านไม่เคยผ่านมา ช่องแคบยิ่งเดินก็เล็กลงเรื่อยๆ คล้ายทางตัน ตอนนี้เข้าใจแล้วว่าเพราะอะไรไม่มีร่องรอยชาวบ้านเข้ามาในนี้ เงยหน้าขึ้นมองช่องเขาสูงชัน อยู่ๆ สายตาก็สะดุดเข้ากับ...“ไม่มั้ง?!” หญิงสาวเบิกตาหัวเราะกับตัวเองเสียงดังลั่น “โชคดี! ฮ่าๆ ขอบคุณไป๋อู๋ฉาง!” หลินจือถึงกับเป็นเห็นหลินจือดอกโต!!ปัญหาก็คือนางจะปีนขึ้นไปยังไงไม่ให้ตก เสิ่นจือในตอนนี้น้ำหนักอย่างไรก็ต้องมากกว่าสองร้อยจิน[1]แน่ๆ พลาดพลั้งตกลงมาไม่แค่เจ็บตัวอาจพิการเลยกระมัง??...ครุ่นคิดวางแผนอยู่นานมากก่อนจะสูดลมหายใจฮึดสู้ “เอาน่า ตายก็กลับไปหาไป๋อู๋ฉางอีกรอบจะไปยากอะไร หลินจือดอกขนาดนั้นอย่างน้อยก็ต้องห้าสิบตำลึงเงินละ ห้าสิบตำลึงนั่นไม่ต้องซ่อมแล้วบ้านนางให้พี่ชายสร้างใหม่ไปเลยดีกว่าดีดลูกคิดในใจไปแล้วก็เริ่มมองหาชะง่อนหินที่มั่นคงจากนั้นค่อยๆ ปีน เท้าเหยียบมั่นคง “ข้าโชคดี...ข้าโชคดี” นางท่องแบบนั้นเบาๆ ทุกย่างก้าวที่เหยียบลงไปบนชะง่อนหิน พยายามไม่มองลงไป สายตาจดจ่ออยู่กับมือและเท้า สม
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-18
เข้าสู่ระบบ
