ตอนที่ 11

คราแรกอยากมาเก็บผักป่า ตอนนี้ผักป่าสักต้นก็มองไม่เห็น ไม่มีร่องรอยของคนเดินผ่าน ไม่มีสิ่งมีชีวิต ยิ่งเดินก็ยิ่งรกร้างราวกับที่นี่ชาวบ้านไม่เคยผ่านมา ช่องแคบยิ่งเดินก็เล็กลงเรื่อยๆ คล้ายทางตัน ตอนนี้เข้าใจแล้วว่าเพราะอะไรไม่มีร่องรอยชาวบ้านเข้ามาในนี้ เงยหน้าขึ้นมองช่องเขาสูงชัน อยู่ๆ สายตาก็สะดุดเข้ากับ...

“ไม่มั้ง?!” หญิงสาวเบิกตาหัวเราะกับตัวเองเสียงดังลั่น “โชคดี! ฮ่าๆ ขอบคุณไป๋อู๋ฉาง!” หลินจือถึงกับเป็นเห็นหลินจือดอกโต!!

ปัญหาก็คือนางจะปีนขึ้นไปยังไงไม่ให้ตก เสิ่นจือในตอนนี้น้ำหนักอย่างไรก็ต้องมากกว่าสองร้อยจิน[1]แน่ๆ พลาดพลั้งตกลงมาไม่แค่เจ็บตัวอาจพิการเลยกระมัง??

...ครุ่นคิดวางแผนอยู่นานมากก่อนจะสูดลมหายใจฮึดสู้ “เอาน่า ตายก็กลับไปหาไป๋อู๋ฉางอีกรอบจะไปยากอะไร หลินจือดอกขนาดนั้นอย่างน้อยก็ต้องห้าสิบตำลึงเงินละ ห้าสิบตำลึงนั่นไม่ต้องซ่อมแล้วบ้านนางให้พี่ชายสร้างใหม่ไปเลยดีกว่า

ดีดลูกคิดในใจไปแล้วก็เริ่มมองหาชะง่อนหินที่มั่นคงจากนั้นค่อยๆ ปีน เท้าเหยียบมั่นคง “ข้าโชคดี...ข้าโชคดี” นางท่องแบบนั้นเบาๆ ทุกย่างก้าวที่เหยียบลงไปบนชะง่อนหิน พยายามไม่มองลงไป สายตาจดจ่ออยู่กับมือและเท้า สมาธิอยู่กับหลินจือกับเงินมากกว่าห้าสิบตำลึง

ตอนเข้าใกล้เห็ดหลินจือหัวใจของนางเต้นแรงมาก ตอนนี้ถึงพบว่าปีนขึ้นมาสูงขนาดนี้แต่กลับไม่รู้สึกเหนื่อยเลย เสิ่นจือเลิกคิดมากค่อยๆ แงะหลินจือดอกงามออกมาจากท่อนไม้ใต้ชะง่อนผา กระทั่งพบว่าด้านในยังมีอีกสองดอก!!

“สวรรค์! ไม่สิ ขอบคุณไป๋อู๋ฉาง!” นางหัวเราะฮิฮิด้วยความตื่นเต้น ค่อยๆ ล้วงมือเข้าไปแงะหลินจือดอกที่เล็กลงมาอีกสองดอกหมุนตะกร้าบนหลังเพื่อวางหลินจือทั้งสามดอกลงไปอย่างทะนุถนอม หญิงสาวไม่อาจบังคับตัวเองให้หยุดยิ้ม “ข้าคิดถูกจริงๆ ที่ขอให้ตัวเองโชคดี งานนี้ผ่านหน้าหนาวไปได้อย่างสบายแล้ว!”

ขากลับออกมาจากหุบผาสายตาก็ยังหันไปเห็น “เห็ดโคน!”

นางรีบนั่งลงและเก็บเห็ดโคนกลุ่มใหญ่ นึกถึงไข่ไก่ที่มีก็รู้สึกหิวแล้ว วันนี้นางจะกินเห็ดโคนผัดไข่ให้ได้ “เสียดายไม่รู้ว่าจะหาพริกได้หรือไม่ หากมีพริกก็คงดีสินะ” ตั้งแต่เข้ามาอยู่ในร่างนี้ที่เห็นส่วนใหญ่ก็มีแต่ฮวาเจียว คนที่นี่ไม่มีใครรู้จักพริก รสเผ็ดร้อนที่ได้มาจากฮวาเจียวทั้งนั้น นางสงสัยว่าพริกน่าจะยังไม่ถูกนำเข้าหรือคนที่นี่อาจจะยังไม่รู้จัก หากมีพริกเสียอย่าง เห็นเห็ดโคนเช่นนี้นางละอยากจะทำน้ำมันเห็ด[2]จริงๆ นอกจากเอาไว้กินกับข้าวสวยยังอาจจะขายให้เหลาอาหารได้อีกด้วย!!

“พี่รองท่านอยู่หรือไม่” นางยังกลับไม่ถึงบ้านก็แวะบ้านหวังเอ้อร์เสียก่อน ตอนนี้พี่ชายคนโตขายังเจ็บแม้ดีขึ้นมากแต่เดินทางคงไม่เหมาะ

“จือจือมีเรื่องอะไรหรือ”

“พรุ่งนี้ท่านเข้าไปในตัวอำเภอเป็นเพื่อนข้าหน่อยได้หรือไม่”

“เข้าไปในตัวอำเภอ? เจ้าจะไปทำไม”

“ข้ามีของที่ต้องซื้อแต่ไม่อยากไปคนเดียว”

“ได้สิได้ ข้าไปเป็นเพื่อนเจ้าเอง”

“เช่นนั้นตอนเช้าท่านไปกินมื้อเช้ากับข้าที่บ้าน”

“จะดีหรือ”

นางมองเขาด้วยสายตาเย็นชา “ข้าจะหุงข้าวขาว”

“ได้ข้าไป!”

นางจะเอาหลินจือไปขายแต่ไม่อยากพูดมาก คนรู้น้อยเท่าไหร่ก็ยิ่งดีหาไม่ภัยอาจมาถึงตัว ตอนลั่วซื่อเห็นนางกำลังล้างเห็ดโคนก็อุทานลั่น “อาจือเจ้ากำลังทำอะไร เห็ดนั่นมีพิษนะ มีคนเก็บเห็ดมาจากบนเขากินแล้วเกือบเอาชีวิตไม่รอดเลยนะ!”

เสิ่นจือมองเห็ดในมือจากนั้นมองสีหน้าของพี่สะใภ้ใหญ่ ในใจของนางคิดด้วยความประหลาดใจ ...ไม่มั้ง คนที่นี่ไม่รู้จักเห็ดโคน?! นี่ของอร่อยเลยนะ! “พี่สะใภ้ใหญ่วางใจเถิด เห็ดนี่กินได้แน่นอน ตอนเด็กๆ ท่านพ่อเคยพาข้าขึ้นเขา นี่เรียกว่าเห็ดโคนหายากมาก ข้าขึ้นเขาไปวันนี้โชคดีพบเข้า พวกเรามีลาภปากแล้ว เห็ดโคนผัดไข่น่ะอร่อยมากเลยนะ วันนี้ข้าจะให้พวกท่านได้ลองชิม” เห็นสีหน้าอีกฝ่ายไม่วางใจนางรับรองอีกรอบ “ข้าเคยกินจริงๆ เดี๋ยวท่านดูและจำเอาไว้ นี่เรียกเห็ดโคน ตรงนี้ยาวๆ คือรากของมัน รากจะค่อนข้างแตกต่างจากเห็ดอื่นๆ ดูง่าย นอกจากไม่มีพิษแล้วยังมีสรรพคุณช่วยเจริญอาหาร บำรุงกำลัง แก้บิด แก้คลื่นไส้ อาเจียน แก้ไอ ละลายเสมหะอีกด้วย”

นางค่อยๆ ล้างดินออกจนสะอาดจากนั้นฉีกเป็นริ้วเล็กๆ เมื่อเข้าครัวก่อไฟก็นำมาผัดกับไข่ไก่ กลิ่นหอมฟุ้งจนหวังต้าส่งเสียงมาแต่ไกล “ได้ยินพี่สะใภ้ใหญ่ของเจ้าบอกว่าเจ้าขึ้นเขาไปเก็บเห็ด”

“ใช่แล้ว นี่เรียกเห็ดโคน” นางตักเห็ดโคนผัดไข่ใส่จาน นอกจากนี้ยังมีน้ำแกงปลาเผ็ดที่ลั่วซื่อทำเอาไว้กับผัดผักป่าอีกจาน “กินข้าวได้แล้ว” นางตะโกนเรียกพี่สะใภ้ใหญ่กับหวังโต้ว หวังฮวา ทุกคนเดินเข้ามามองกับข้าวที่นางเพิ่งทำเสร็จด้วยสายตาหวาดระแวง

“ข้าวสวยร้อนๆ กับเห็ดโคนผัดไข่” นางกินเป็นคนแรกท่ามกลางสายตาของทุกคน “อร่อยเหลือเกิน รสชาติที่แสนคิดถึง” พูดจบก็คีบขึ้นมาอีกคำใหญ่ หวังต้าเห็นเช่นนั้นก็ทำตามเขาเคี้ยวสองสามคำก็ตาโต

“อร่อยจริงด้วย!”

พี่สะใภ้ใหญ่เห็นทั้งสองคนไม่เป็นอะไรก็คีบเข้าปากคำเล็กๆ “หอม...ข้าไม่เคยรู้เลยว่าเห็ดนี่มีรสชาติเช่นนี้”

“ท่านแม่ข้าจะกินบ้าง! /ข้าก็จะกิน”

เห็นทุกคนกินจนหมดจานเสิ่นจือยิ้มจากนั้นเริ่มสนทนา “พรุ่งนี้ข้าจะเข้าไปในตัวอำเภอ ข้าบอกพี่รองเอาไว้แล้วให้เขาไปเป็นเพื่อนข้า ข้าอยากไปซื้อของใช้จำเป็นเสียหน่อย”

[1] 1 กิโลกรัมเท่ากับ 2 จิน

[2] น้ำมันเห็ดเป็นวิธีที่สืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคนของจีน วิธีทำคือทอดช้า ๆ ด้วยน้ำมัน ใส่พริกเสฉวน พริกแห้ง เก็บในหม้อดินปิดผนึก เอามาคลุกข้าวหรือเส้นหมี่ เป็นรสชาติฤดูฝนที่กินได้ตลอดทั้งปี