ตอนที่ 12

“จือจือของที่บ้านก็ไม่ได้ขาดเหลือ เงินมีก็เก็บเอาไว้ใช้แต่ในยามจำเป็นไม่ดีกว่าหรือ อีกไม่กี่เดือนก็เก็บเกี่ยวแล้ว ข้าว่า...” หวังต้าดูเป็นกังวล

“ข้าตกลงกับพี่รองเอาไว้แล้ว อีกอย่างข้าจำเป็นต้องซื้อจริงๆ” นางพูดจบก็ลุกขึ้น “ข้าล้างส่วนของข้าเอง ล้างเสร็จจะรีบเข้านอนเพราะต้องตื่นแต่เช้า ข้าสัญญากับพี่รองว่าจะให้เขามากินมื้อเช้าที่นี่” หลินจือสามดอกนั่นนางซ่อนเอาไว้อย่างดีจะให้ใครรู้ไม่ได้...

ในหมู่บ้านจะมีเกวียนวัวของท่านลุงซูคอยรับส่งเข้าไปในตัวอำเภอ เสิ่นจือจ่ายเงินหกอีแปะเป็นค่าเดินทางของนางกับพี่ชาย จากนั้นสังเกตและจดจำเส้นทางเอาไว้

สายตาของชาวบ้านบนเกวียนวัวทำให้นางรู้สึกรำคาญอยู่บ้าง ทว่าก็เข้าใจคนเหล่านี้ได้เนื่องจากเมื่อก่อนเสิ่นจือเห็นคนด่าคนเห็นวัวด่าวัว ตอนนี้นางกลับไม่แม้แต่จะสนใจสายตาตกตะลึงของผู้อื่น จ่ายเงินเสร็จก็เรียกพี่ชายให้ขึ้นเกวียนวัว เมื่อก่อนหากเข้าไปในตัวอำเภอและบังคับพี่ชายมาช่วยถือของ นางจะไม่ยอมควักสักอีแปะแต่ปล่อยให้พี่ชายเดินขณะตัวเองนั่งเกวียนวัวสบายใจเฉิบ

“ท่านลุงซูตอนกลับข้าจะนั่งเกวียนวัวของท่านกลับนะเจ้าคะ ท่านลุงอย่าลืมรอข้ากับพี่รองด้วย”

“ดะ...ได้”

นางพูดสุภาพเกินไปหรือไม่ เห็นสีหน้าท่านลุงซูแล้วนางจึงเพิ่งนึกขึ้นได้ ทว่าพูดก็พูดไปแล้วจะด่าคนหรือหยาบคายตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว เช่นนี้เสิ่นจือจึงลูบจมูกแล้วแบกตะกร้าขึ้นหลังออกเดินนำหวังเอ้อร์เข้าไปในตลาด

เดินมองซ้ายมองขวาเข้าออกร้านนั้นร้านนี้สองสามร้าน กระทั่งในที่สุดก็เจอร้านยาที่ใหญ่ที่สุดในตัวอำเภอ “พี่รอง”

“จือจือเจ้าเจอร้านที่มองหาแล้ว?”

“อืม ท่านไปซื้อซาลาเปาไส้เนื้อให้ข้าที ซื้อสี่ลูกนะท่านสองลูกข้าสองลูก ท่านไปนั่งกินรอข้าตรงนั้นข้าเข้าไปครู่เดียว ข้าต้องซื้อยาให้พี่ใหญ่สักหน่อย”

“อ้อ เอ่อ ข้าไม่หิว”

“ข้าไม่ได้บอกให้ท่านกินตอนหิวนี่ ข้าให้ท่านกินท่านก็กิน หากไม่กินข้าจะไม่ซื้อกลับไปฝากหลานๆ”

“ซื้อฝาก....ได้ ข้ากิน กินแล้ว!” เขารับเงินไปในที่สุด

“ซื้อสี่ลูกก่อนนะ ก่อนข้ากลับมาท่านต้องกินสองลูกนั่นให้หมดก่อน หากท่านไม่ยอมกินข้าจะไม่ซื้อกลับไป”

“ได้ ข้ากิน กินจริงๆ นะ” หวังเอ้อร์รับปากอย่างมั่นเหมาะ

เสิ่นจือกำชับแล้วก็เดินเข้าไปในร้าน นางมองไปรอบๆ สังเกตท่าทีของเด็กรับใช้หน้าร้าน มีคนกล่าวว่าจะมองว่านิสัยใจคอของเจ้าของร้านให้กระจ่าง ต้องเริ่มมองจากการอบรมคนในร้าน วันนี้นางสวมชุดเก่าๆ มองอย่างไรก็เป็นชาวบ้านที่มาจากหมู่บ้านชาวนา หากโดนดูถูกนางยอมเดินออกไปหาร้านเล็กๆ ขายในราคาที่นางพอใจยังดีกว่า

“แม่นางท่านนี้มาซื้อยาหรือขอรับ”

ค่อยฟังเข้าหูหน่อย...ดูเหมือนนางหวาดระแวงมากเกินไป เด็กรับใช้ที่ดูแลหน้าร้านไม่ได้มีท่าทางดูแคลนนางสักนิด “ข้ามาเพื่อขายยาต่างหากไม่รู้ว่าเถ้าแก่เจ้าของร้านอยู่หรือไม่”

“รอสักครู่นะขอรับท่านหมออยู่หลังร้าน”

เจ้าของเป็นหมอ? เช่นนั้นก็เหมาะเลย! นางเดินดูของในร้านไม่นานเด็กรับใช้ก็พาท่านหมอออกมา “แม่นางท่านนี้เด็กรับใช้บอกว่าท่านมาขายยา ข้าแซ่ฟางเรียกข้าว่าหมอฟางก็ได้ ข้าขอถาม...เจ้าขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพร?”

“ท่านหมอฟาง ข้าแซ่เสิ่นมาจากหมู่บ้านตระกูลเสิ่นตะวันตก พอจะมีสถานที่ให้นั่งสนทนาหรือไม่”

เห็นเห็ดหลินจือของนางท่านหมอฟางถึงขั้นอ้าปากค้าง “หลินจือชั้นดีอายุอย่างน้อยห้าร้อยปี! แม่นางเสิ่นเจ้าไปได้มาจากที่ใด!”

“ข้าโชคดีแม้หลงป่าจนเกือบตกเขาแต่ดันไปเจอเข้า ท่านเสนอราคามาเถิดข้ามีเรื่องจำเป็นต้องใช้เงิน หาไม่คงอยากจะเก็บเอาไว้เพราะผู้อาวุโสที่บ้านเองก็ต้องการการบำรุง เพียงแต่ข้าคิดว่าของดีชั้นนี้ ให้ท่านหมอเป็นคนนำไปใช้ประโยชน์น่าจะดีกว่า ข้านำมาใช้เองโดยไม่มีความรู้”

ท่านหมอฟางครุ่นคิดอยู่นานมาก เขามองเห็ดหลินจือหลายรอบ จับด้วยความระมัดระวัง “ข้าให้ได้มากสุดแปดสิบตำลึง มากกว่านี้คงไม่ได้แล้วจริงๆ ร้านข้าแม้เป็นร้านที่ใหญ่ที่สุดในอำเภอทว่าคนที่จะซื้อหลินจือดอกนี้มีน้อยคนนัก”

เสิ่นจือถอนหายใจออกมาเสียงเบา “หนึ่งร้อยตำลึง หากน้อยกว่านี้ข้าก็ไม่ขายแล้ว”

ท่านหมอฟางเลิกคิ้ว “แม่นางเสิ่นราคานี้... ข้าเกรงว่าร้านของข้าคงยากจะขายออก”

“ข้าก็ไม่ได้บอกว่าให้ท่านนำไปวางขายให้คนทั่วไป ท่านเป็นหมอและมีร้านยาที่ใหญ่ที่สุดย่อมรู้จักคนมาก คนที่ท่านรู้จักเองก็คงไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดาสามัญเช่นข้า หากคนเหล่านั้นมองหาของขวัญนี่ย่อมเหมาะยิ่ง หนึ่งร้อยตำลึงนับว่าเป็นราคาที่เหมาะสม หากตกลงวันหน้าหากข้าขึ้นเขาอีกครั้งแล้วโชคดี แน่นอนข้าย่อมนึกถึงร้านของท่านเป็นร้านแรก”

ท่านหมอฟางลูบเคราครุ่นคิดอยู่นานมาก “ตกลง! แต่เจ้าต้องไม่ลืมหากเจ้ามีโชคเช่นนี้อีกครั้งต้องนึกถึงข้าเป็นคนแรก”

“ได้ ข้ายังต้องรบกวนท่านหมอฟาง ข้าต้องการยาสมานแผลชั้นดีกับยาห้ามเลือด คิดจากเงินหนึ่งร้อยตำลึงเลย แล้วก็เงินที่เหลือแบ่งเป็นสองส่วน แลกเป็นพวงให้ข้าสักสามพวง”

“ได้ แม่นางเสิ่นรอสักครู่”