Todos os capítulos de The Disguised Billionaire : Capítulo 51 - Capítulo 60

Hindi maikakailang pinaghandaan na ni Mara ang lahat. Ang batang dating kilala ni Lucio ay hindi na ang musmos na madaling paniwalain at manipulahin. Ngayon, kaya na nitong baligtarin ang sitwasyon at gamitin ang sariling mga patakaran laban sa kaniya.“Ang iba pa nating pag-uusapan, kay Catherine mo na lang sabihin. May appointment ako sa beauty salon para magpa-spa, at nagmamadali na ako.”Pagkasabi niyon, tumayo si Mara at nakangiting naglakad patungo sa pinto. Walang bahid ng pag-aalinlangan sa kaniyang kilos, na para bang wala siyang pakialam kung sang-ayon ba si Lucio sa naging desisyon niya.Marahan ang indayog ng kaniyang balingkinitang baywang. Ang bawat paghakbang ng pulang high heels niya sa sahig ay lumilikha ng malinaw na tunog na lalong nagbigay-diin sa kaniyang kumpiyansa.Hindi naman talaga niya kailangang magtagal sa opisina. Kung hindi rin lamang magpapakita ng anumang pagtutol si Catherine sa harap ni Lucio, wala nang dahilan para manatili pa siya roon.Kaya sumunod

Dahan-dahang humigop si Mara ng sabaw na munggo na ipinadala ni Claudia. Ilang kutsara lamang ang kaniyang nakain bago niya ibinaba ang mangkok.Wala namang kakaibang lasa ang sabaw. Gayunman, hindi maalis sa isip niya ang babala ni Aling Rosa. Hindi niya alam kung bakit, pero may kung anong bumabagabag sa kaniya tuwing naaalala niya ang ginawa ng kaniyang madrasta.Talaga bang nag-aalala lang sa akin si Claudia, o may ibang dahilan kung bakit niya ako pinadalhan nito?Napatingin si Mara sa mangkok. Hindi niya gustong maghinala nang walang sapat na ebidensiya, ngunit hindi rin niya kayang ipagsapalaran ang kaniyang kaligtasan. Masyado nang maraming beses na ginamit ng mga tao sa paligid niya ang kabaitan bilang pantakip sa kanilang tunay na intensiyon.Kumuha siya ng maliit na lalagyan at maingat na inilagay roon ang kaunting sabaw. Pagkatapos, isinara niya ito nang mahigpit.Kinuha niya ang kaniyang cellphone at tinawagan si Rina.“Rina, may ipapakiusap ako sa iyo. Gusto kong ipasuri

Matagal nang hindi nakikita ni Mara ang kaniyang ina. Sa katunayan, ang huling pagbisita niya sa ospital ay noong apat na buwan pa lamang ang kaniyang ipinagbubuntis. Maluwag ang suot niyang damit noon kaya hindi gaanong halata ang umbok ng kaniyang tiyan. Sa kabila ng kaba, nagawa niyang lokohin si Elena.Ngunit habang lumalaki ang kaniyang tiyan, lalo siyang natakot na mabuking. Kaya hindi na siya muling nagpakita.Sa buong panahong nagdadalang-tao siya hanggang sa maisilang si Theo, paulit-ulit niyang sinabi sa kaniyang ina na isa siyang exchange student sa ibang bansa. Hanggang ngayon, hindi pa rin alam ni Elena na hiwalay na siya kay Miguel—ang lalaking matagal nitong itinuring na magiging manugang—at mayroon na siyang anak sa isang lalaking halos hindi niya kilala noon.Kapag nalaman ni Mama ang lahat, baka hindi kayanin ng puso niya ang pagkabigla.Sa pag-iisip pa lamang ni Mara sa posibilidad na iyon ay nanlamig na siya. Hindi niya kayang ilagay sa panganib ang buhay ng kaniya

Kahit nakalabas na sila sa silid-pulungan, hindi pa rin natatapos ang pag-uusap nina Rafael at Adrian tungkol sa negosyo.“Si Thomson, ang pinuno ng sangay natin sa Amerika, ay itinaas sa posisyon ng kuya mo,” reklamo ni Adrian. “Buong hapon siyang walang tigil sa pagsasalita at pakikipagtalo sa atin. Halatang naghahanap lang ng gulo. Akala ba niya, dahil malayo ang pangunahing pamunuan at hindi gaanong kalawak ang impluwensiya natin sa Amerika, puwede na siyang gumawa ng kahit ano nang walang pananagutan?”Hindi maitago ni Adrian ang kaniyang pagkainis. Para sa kaniya, isa itong tahasang paghamon sa kanilang awtoridad.Nanatiling malamig ang mukha ni Rafael. Walang bakas ng pagkayamot sa kaniyang mga mata, na para bang walang anumang makagagambala sa kaniya.“Kakasimula pa lamang ng proyekto sa Amerika. Huwag muna natin siyang galawin,” mahinahon ngunit mariin niyang sagot. “Alam ko ang ginagawa ko.”Pagkatapos ay itinaas niya ang braso at sinulyapan ang oras sa lumang relong bakal n

Hindi nagtagal, bumukas ang pinto ng silid ni Mara at pumasok sina Claudia at Isabella. Pareho silang may dalang mga pagkaing maingat na inihanda at nakabalot nang maayos. Sa unang tingin, mukha silang dalawang kapamilyang labis na nag-aalala sa kalagayan ng isang mahal sa buhay. Ngunit para kay Mara, hindi na sapat ang matatamis na ngiti at malumanay na pananalita upang makuha muli ang kaniyang tiwala.“Anak, nagdala kami ng mainit na sabaw ng manok. Kailangan mong kumain para mabilis kang lumakas,” malambing na sabi ni Claudia habang inilalapag ang lalagyan sa maliit na mesa sa tabi ng kama.Lumapit naman si Isabella, bahagyang nakakunot ang noo na para bang hindi siya mapalagay sa pagkakasakit ng kaniyang ate.“Ate, sana gumaling ka na agad. Nag-aalala talaga kami sa iyo. Kung may kailangan ka, sabihin mo lang sa amin.”Hindi agad sumagot si Mara. Tinitigan niya ang dalawang babae bago ibinaling ang kaniyang tingin sa sabaw. Ang amoy nito ay karaniwan lamang, at kung hindi niya ala