All Chapters of The Disguised Billionaire : Chapter 31 - Chapter 40

Halos malaglag ang panga ni Rina sa sobrang pagkagulat. Napatingin siya kay Mara na para bang may natuklasan siyang hindi kapani-paniwala.“Sandali lang! Paano mo nalaman ang susunod niyang sasabihin? Huwag mong sabihing marunong kang magbasa ng isip!”Bahagyang napangisi si Mara. Hindi niya inalis ang tingin kay Miguel at Isabella, na hanggang ngayon ay magkadikit pa rin sa gitna ng bulwagan.“Hindi ko kailangang basahin ang isip niya,” malamig niyang sagot. “Kabisado ko na ang mga salitang iyan.”Napakunot ang noo ni Rina. “Ano’ng ibig mong sabihin?”“Dati, sa akin niya sinasabi ang mga iyan.” Mapait na ngumiti si Mara. “Nagpalit lang siya ng kasintahan, pero hindi man lang nag-abala na palitan ang mga linyang ginagamit niya. Hindi ba katawa-tawa?”Napailing si Rina, hindi makapaniwala sa kaniyang narinig.Ngunit para kay Mara, wala nang nakakatawa sa lahat ng iyon.Ang mga salitang minsan niyang pinaniwalaang bukal sa puso ni Miguel ay isa lamang palang paulit-ulit na script. At ng

Mabilis na lumabas si Mara sa villa. Ngunit pagdating niya sa labas, bumungad sa kaniya ang mahinang ulan na unti-unting lumalakas kasabay ng ihip ng malamig na hangin.Huminto siya sa gilid ng daan, mag-isa sa ilalim ng ambon. Walang payong, walang masisilungan, at higit sa lahat, walang sinumang nais niyang lapitan sa sandaling iyon.Napayuko siya habang hinahayaang mabasa ng ulan ang kaniyang buhok at balikat.Napakasama ng panahon. Napakasama ng pakiramdam ko. Bakit parang lahat na lang ay mali?Wala siyang tiyak na pupuntahan. Naglakad lamang siya nang naglakad, tinatahak ang isang tahimik na eskinita bago tuluyang makarating sa isang mataong kalsada.Maingay ang paligid. Nag-uunahan ang mga sasakyan, nagmamadali ang mga tao, at patuloy na kumikislap ang mga ilaw ng mga establisimyento. Sa gitna ng lahat ng iyon, nanatiling tahimik si Mara habang naghihintay na magpalit ang ilaw-trapiko.Biglang tumunog ang cellphone niya.Inangat niya iyon sa tainga.“Alam kong hindi basta-basta

Tiningnan ni Rafael Villanueva si Mara at bahagyang kumunot ang noo. Mahina lamang siyang sumagot ng, “Hmm,” bago binuksan ang pinto at sumakay sa kotse.Naiwan si Mara sa kinatatayuan niya, halos kumulo ang dugo sa inis dahil sa sobrang taas ng tingin ng lalaki sa sarili nito.Hindi man lang makapagsalita nang maayos. Akala mo kung sino kung umasta!Napilitan siyang sumakay. Walang imik na pinaandar ni Rafael ang sasakyan at ibinalik siya sa apartment nito sa Roxas Boulevard.Pagkapasok na pagkapasok nila, agad siyang inutusan ng lalaki.“Maligo ka muna.”Napakunot ang noo ni Mara. Kakababad lamang niya sa ulan, kaya nanganganib siyang sipunin kapag hindi siya agad naglinis ng katawan at nagpalit ng tuyong damit.Gayunman, hindi niya nagustuhan ang tono ni Rafael. Para bang wala itong ibang alam kundi ang mag-utos.“Alam ko naman,” mahinang bulong niya, saka nagmamadaling pumasok sa banyo.Samantala, dumiretso si Rafael sa kaniyang study.Makalipas ang ilang sandali, paglabas nito, n

Walang kamalay-malay si Mara na sa kaguluhan kanina, ilang beses niyang nagalaw ang mga bahaging hindi niya dapat basta-basta nahahawakan. Hindi rin niya napansing paulit-ulit na dumampi ang malambot niyang mga labi sa mukha at leeg ni Rafael.“Sa susunod, huwag mo akong lalapitan habang natutulog ako,” malamig ngunit malalim na sabi ni Rafael.Inabot niya ang kaha ng sigarilyo sa mesa, kumuha ng isa, at sinindihan iyon. Unti-unting kumalat ang usok sa paligid, bahagyang nagkubli sa alanganing katahimikang namagitan sa kanilang dalawa.“Talaga namang walang magandang naidudulot ang pagiging mabait,” bulong ni Mara, halatang hindi nasisiyahan. “Tinulungan na nga kita, ako pa ang napagalitan.”Sa labas, walang tigil ang pagbuhos ng ulan. Biglang gumuhit ang isang nakakasilaw na kidlat sa madilim na kalangitan, kasunod ang dagundong ng kulog na tila yumanig sa buong paligid.Napapitlag si Mara at kusang napayuko, bahagyang inilubog ang ulo sa pagitan ng mga balikat.Napansin iyon ni Rafa

Pagdating sa usapan tungkol kay Enrique, hindi maikakailang isa siyang taong may sariling paninindigan. Noong kabataan niya, nagkaroon sila ng matinding alitan ni Lolo Ernesto dahil ipinilit niyang pakasalan ang isang babaeng diborsyada na may anak na mula sa unang asawa. Labis na tinutulan ng matanda ang desisyon niya, hanggang sa tuluyan silang magkasiraan. Sa huli, napunta kay Enrique ang pamamahala sa kompanya ng kanilang pamilya. Gayunman, hindi siya nanatili roon. Mag-isang nagtungo siya sa Maynila at nagsimulang bumuo ng sariling pangalan. Sa tulong ng pamilya ng kaniyang asawa, naging maayos ang takbo ng kaniyang karera sa gobyerno. Ngayon, may posibilidad na ilipat siya sa Kalakhang Maynila upang magsilbing deputy secretary ng provincial party committee. Kapag nangyari iyon, magiging makapangyarihang sandigan siya ni Elena at ng anak nitong si Mara. Hindi maikakailang nabahala si Roberto Santos sa balitang iyon. Matagal nang hindi maganda ang relasyon ng kaniyang pamilya k