All Chapters of The Disguised Billionaire : Chapter 41 - Chapter 50

Nasa timog ng lungsod ang tahanan ng pamilya De Vera, samantalang nasa hilaga ang mansiyon ng mga Santos. Dahil dito, kinailangan nilang tawirin ang halos kalahati ng lungsod upang makauwi.Tahimik ang loob ng sasakyan. Nakaupo si Mara sa tabi ng ama habang nakatanaw sa bintana. Sa kabila ng katahimikan, hindi niya maiwasang maalala ang mga panahong magkasama pa silang tatlo—siya, ang kaniyang ina, at si Roberto.Maya-maya, napadaan sila sa isang parke sa sentro ng lungsod. Agad na napansin ni Mara ang mga nagtitinda ng cotton candy sa may pasukan.“Kuya, sandali! Itabi mo muna ang sasakyan!” bigla niyang tawag sa driver.Nagulat ang drayber at mabilis na inapakan ang preno. Bahagyang umusog ang katawan ni Roberto dahil sa biglang paghinto.“Ano ba ang nangyayari?” kunot-noong tanong nito. “Bakit ka biglang nagpapahinto?”Itinuro ni Mara ang mga nagtitinda sa labas.“Dad, may cotton candy. Puwede mo ba akong bilhan ng isa?”Tiningnan siya ni Roberto mula ulo hanggang paa, tila hindi m

Napahawak si Isabella sa kaniyang pisngi habang nag-uunahan ang mga luha sa pag-agos sa kaniyang mga mata. Nanginginig ang kaniyang mga labi, at sa bawat hikbi ay tila ba lalo niyang gustong ipakitang siya ang api sa kanilang lahat.“Mom!” sigaw niya sa pagitan ng mga hikbi. “Ano ba ang sinabi kong mali? Hindi ba’t minahal mo si Dad at minahal ka rin niya? Nagkaroon pa nga kayo ng dalawang anak. Pero may isang taong gumamit ng kapangyarihan para paghiwalayin kayo! Bakit kami pa ang kailangang magdusa dahil doon?”Namula ang mga mata ni Claudia. Gayunman, pinilit niyang panatilihing matatag ang kaniyang tinig.“Isabella, huwag kang makialam sa mga problema ng matatanda. Hindi lahat ng bagay ay kailangan mong sabihin.”“Hindi mo ako pinapayagang magsalita, Mom!” lalong lumakas ang iyak ni Isabella. “Hanggang kailan ba kami magtitiis? Si Mara ang kumuha ng kuwintas ko! Nang hilingin kong ibalik niya iyon, hindi lang niya ako tinanggihan—sinampal pa niya ako! At inamin pa niyang ipinagbil

Inagaw ni Aling Rosa ang mangkok ng sabaw mula kay Mara at tiningnan ito nang may pag-aalala.“Mara, bakit ninyo pa kinakain iyan? Hindi ba kayo natatakot na baka nilagyan ng lason ni Claudia ang pagkain ninyo?”Napatawa si Mara sa pagkataranta ng matanda.“Aling Rosa, simula pagkabata, hindi mabilang na beses na akong kumain ng mga pagkaing niluto niya. Kung gusto niya talaga akong lasunin, hindi na niya kailangang maghintay hanggang ngayon.”Napabuntong-hininga si Aling Rosa. Umaasa siyang nag-iisip lamang siya nang kung anu-ano, ngunit hindi niya maiwasang mag-alala para sa dalaga.Matapos ubusin ang sabaw, nagpalit ng damit si Mara at kinuha ang kaniyang bag.“Mara, hindi na naman ba kayo mag-aalmusal? Huwag kayong gagaya sa mga babaeng nagugutom para lang pumayat. Payat na nga kayo!” saway ni Aling Rosa.Ngumiti si Mara habang inaayos ang kaniyang gamit.“May breakfast meeting ako sa labas, kaya hindi na ako kakain dito.”“Ang aga naman ninyong aalis. Saan kayo pupunta?”“May app

Nasa ikatlong palapag ng ospital ang departamento ng Pediatrics. Karga ni Rafael si Theo habang mabilis silang naglakad patungo sa opisina ng pinuno ng departamento, si Dr. Mateo Gomez.Kaedad lamang ni Rafael ang doktor. Suot ang puting gown at may nakasabit na stethoscope sa leeg, maingat nitong sinuri ang dibdib at paghinga ng sanggol.“Wala akong naririnig na kakaiba sa baga niya, kaya malamang hindi pneumonia ang sanhi ng mataas na lagnat,” paliwanag ni Dr. Mateo. Inilapag niya ang stethoscope at may isinulat sa computer. “Magpa-blood test muna tayo para malaman kung may impeksiyon o pamamaga.”Agad na kinuha ni Mara ang request form.“Babayaran ko muna,” mabilis niyang sabi bago nagmamadaling lumabas ng opisina.Naiwan si Rafael na karga si Theo habang naghihintay. Samantala, ipinagpatuloy ni Dr. Mateo ang pagsusulat sa medical record. Paminsan-minsan ay sinisilip niya ang lalaking tahimik na nakaupo sa harapan niya.“Your wife?” kaswal niyang tanong.“Nanay ni Theo,” maikling s

Gaya ng dati, nanatiling kalmado at matatag ang tinig ni Rafael. Sa bawat salitang binibitawan niya, dama ang awtoridad ng isang lalaking hindi sanay na kinokontra.Sa kusina, may malaking hapag-kainan na yari sa matibay na kahoy. Magkaharap na nakaupo sina Rafael at Mara habang kumakain ng almusal.Walang pasabi, kumuha si Rafael ng isang piraso ng pagkain gamit ang chopsticks at inilagay iyon sa mangkok ni Mara.“May gagawin ka ba ngayong araw?” kaswal niyang tanong.“Oo.” Tumango si Mara at tapat na sumagot. “Makikipagkita ako kay Lucio Villareal, pinsan ng madrasta ko.”Bahagyang natigil ang kamay ni Rafael. Halos hindi napansin ang bahagyang pagkilos ng kaniyang chopsticks, ngunit sapat iyon upang ipakitang hindi pangkaraniwan sa kaniya ang pangalang narinig.“Lucio Villareal? CEO ng Maharlika Media?”Napatingin si Mara sa kaniya, halatang nagulat.“Kilala mo siya? Mukhang marami kang alam tungkol sa kaniya.”Bahagya siyang ngumiti, may bahid ng panunukso sa mga mata.Para sa isa