“มายา...” ฉันสะอื้นไห้ กอดเธอไว้แน่นในครอบครัวที่เย็นชาและบ้าคลั่งแห่งนี้ เธอคือความอบอุ่นเพียงหนึ่งเดียวที่ฉันเหลืออยู่“ไม่ต้องกลัวนะเนสซ่า คืนนี้พวกการ์ดจะเปลี่ยนเวรกัน นมจะพาหนูหนีออกทางช่องกรงหมาเก่าตรงรั้วหลังบ้าน แม่นมมีเงินเก็บอยู่บ้าง เราจะไปเมืองอื่นกัน แล้วจะไม่กลับมาที่นี่อีกเลย”ฉันพยักหน้า พยายามกล้ำกลืนก้อนสะอื้นลงคอยามราตรีมาเยือน คฤหาสน์ทั้งหลังเงียบสงบราวกับไร้ผู้คนฉันเดินตามแม่นมมายา แอบชิดไปตามมุมมืดของกำแพง ก้าวไปข้างหน้าทีละก้าวเพื่อตรงไปยังหลังบ้านอิสรภาพอยู่อีกแค่นิดเดียว... แค่ฟากฝั่งของรั้วกั้นนั่นเท่านั้นแต่ในตอนที่เรากำลังจะถึงช่องว่างตรงรั้ว สปอตไลต์แสงจ้าก็สว่างวาบขึ้นมาทันที!ลำแสงสีขาวส่องจับร่างของพวกเราจนขยับไปไหนไม่ได้วิกเตอร์ยืนอยู่เบื้องหน้าเราพร้อมกับบอดี้การ์ดนับสิบคน เขายืนตระหง่านอยู่ตรงนั้นราวกับภูตผีในเงามืด“อรุณสวัสดิ์ มายา, เนสซ่า” วิกเตอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยสมองของฉันว่างเปล่าไปหมด ฉันกลัวเสียจนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจมันจบแล้ว... ทุกอย่างจบสิ้นแล้วแต่วิกเตอร์ไม่ได้แสดงความโกรธเกรี้ยว เขาไม่ได้สั่งให้ใครเข้ามาทำร้ายฉ
Read more