Share

บทที่ 2

Author: เอคโค่
ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจนทำให้ฉันได้สติคืนมาจากความสลบสไล

ฉันนอนอยู่บนลานหญ้าหลังคฤหาสน์ ลมยามค่ำคืนเย็นเยือกบาดลึกถึงกระดูก ฝูงกาใกล้ๆ น้ำพุรุมจิกแผลเหวอะหวะของฉันเพราะนึกว่าเป็นศพ

ฉันต้องสู้กับอาการหน้ามืดคลื่นไส้ แล้วก้าวขาซวนเซกลับขึ้นห้องอย่างระมัดระวังที่สุดเพื่อไม่ให้เกิดเสียง

ฉันพอแล้วกับการถูกทารุณกรรมไม่มีสิ้นสุดนี้... ฉันจะนอนรอความตายเฉยๆ ไม่ได้อีกแล้ว ฉันต้องหาทางรอดให้ตัวเอง

หลังจากหมั้นหมายล้มเหลวเป็นครั้งที่สาม ฉันเคยโทรแจ้งตำรวจ เพราะสงสัยว่าพวกผู้ชายโดนล้างสมองหรือสะกดจิตในห้องนั้นหรือเปล่า แต่ตำรวจกลับส่งหมอมาตรวจ แล้วก็ไม่พบร่องรอยการถูกสะกดจิตเลยสักนิด

พวกคู่หมั้นของฉัน... พวกเขารู้สึกเกลียดชังฉันจากก้นบึ้งของหัวใจจริงๆ

ยิ่งไปกว่านั้น ทั้งผู้อาวุโสในตระกูลและพวกคนรับใช้ต่างก็พร้อมใจกันบอกตำรวจว่าฉันเกิดอาการประสาทหลอนเพราะเสพยา

สุดท้าย ตำรวจตะคอกใส่หน้าฉันว่าเสียเวลา แล้วก็เดินสะบัดหน้ากลับไป

เพื่อเป็นการลงโทษ วิกเตอร์จับฉันขังไว้ในห้องเก็บไวน์ที่ไร้ความอบอุ่นนานถึงหนึ่งสัปดาห์

ไม่มีอาหาร มีเพียงน้ำใส่น้ำแข็ง

ฉันเคยคิดจะหนี...

แต่ไม่ว่าจะหนีไปไกลแค่ไหน พวกบอดี้การ์ดของพ่อก็หาตัวฉันจนเจอเสมอ

ฉันรู้ทันทีว่าต้องมีเครื่องติดตามฝังอยู่ที่ไหนสักแห่งในร่างกายของฉันแน่ๆ

หลังจากแอบคลำหาอย่างละเอียดอยู่นานหลายสัปดาห์ ในที่สุดฉันก็พบมัน

ฉันลากสังขารเข้าไปในห้องน้ำ ล็อกประตูอย่างแน่นหนา สายตาจดจ้องไปที่กรรไกรปลายแหลมบนเคาน์เตอร์

ฉันกัดผ้าขนหนูไว้แน่น แทงกรรไกรลงไปที่แขนซ้าย แล้วคว้านเอาชิปชิ้นจิ๋วที่นูนขึ้นมาใต้ผิวหนังออกมา

เลือดสีแดงฉานไหลรินลงมาตามแขน

ก่อนที่ความเจ็บปวดจะทำให้ฉันสลบไป ฉันกัดฟันทนกดโทรหาซาร่า... เพื่อนสนิทที่สุดของฉัน

“ช่วยด้วย... พาตำรวจมาที...”

หนึ่งชั่วโมงต่อมา เสียงไซเรนก็แผดร้องแหวกความเงียบสงบของคฤหาสน์

ซาร่าพรวดพราดเข้ามาในห้องพร้อมกับตำรวจและเจ้าหน้าที่กู้ชีพ

“วิกเตอร์! ไอ้คนใจอำมหิต!” ซาร่ากรีดร้องทันทีที่เห็นฉันนอนจมกองเลือด เธอตรงเข้ากระชากคอเสื้อสูทของเขา

“คุณทำอะไรกับเนสซ่า?! เธอเป็นลูกสาวคุณนะ! คุณทำแบบนี้ได้ยังไง!”

พวกตำรวจขมวดคิ้วมองภาพตรงหน้าด้วยความเคลือบแคลง

“คุณคาสซาโน คุณคงต้องอธิบายเรื่องนี้หน่อยแล้ว”

“คุณตำรวจครับ” วิกเตอร์เอ่ยขึ้น ไม่มีท่าทีโกรธเกรี้ยวเลยสักนิด เขาจัดเนกไทให้เข้าที่พลางส่งยิ้มเสแสร้งอย่างไร้ที่ติ “นี่เป็นเรื่องเข้าใจผิดทั้งนั้นครับ ถ้าพวกคุณยอมตามผมไปที่ห้องมืดสักครู่ ทุกอย่างก็จะกระจ่างเอง”

ห้องมืด... อีกแล้วเหรอ

หัวใจของฉันหยุดเต้นไปชั่วขณะ ความสิ้นหวังรัดแน่นรอบคอราวกับงูพิษ

“อย่าไปนะ!” ฉันกรีดร้อง โผเข้ากอดขาตำรวจไว้แน่น ยึดไว้สุดชีวิต “ได้โปรดเถอะค่ะ... หนูขอร้อง อย่าเข้าไปในนั้นนะ!”

“คุณครับ กรุณาใจเย็นๆ ก่อน” ตำรวจหนุ่มแกะมือฉันออกจากขาเขา “พวกเราจะสืบหาความจริงเอง”

แล้วพวกเขาก็เดินเข้าไป...

ประตูเหล็กหนาหนักปิดลงอีกครั้ง

ฉันล้มพับอยู่บนพื้น ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้

สิบนาทีต่อมา...

ประตูเหล็กถูกผลักออกดังปัง!

ตำรวจหนุ่มเดินออกมาด้วยใบหน้าถมึงทึง

เพียะ! เพียะ!

เขาตบหน้าฉันฉาดใหญ่สองทีติดอย่างแรงโดยไม่ลังเลเลยสักนิด

ฉันล้มคว่ำลงกับพื้น หูดับอื้อไปข้างหนึ่ง

“ถ้าไม่มีกล้องติดตัวคอยบันทึกภาพอยู่นะ ฉันจะเป่าหัวแกด้วยตัวเองแน่!” เขาคำราม สายตาลุกโชนด้วยความรังเกียจขยะแขยงอย่างถึงที่สุด

ซาร่าตกใจแทบช็อก “คุณจะมาทำร้ายเธอแบบนี้ไม่ได้นะ! ฉันจะฟ้อง!”

ตำรวจหนุ่มหันไปหาซาร่า แล้วกระซิบอะไรบางอย่างที่ข้างหูเธอ

ร่างของซาร่าแข็งทื่อไปทันที

เธอค่อยๆ หันกลับมามองฉัน ดวงตาเบิ่งกว้างด้วยความหวาดกลัว... ราวกับกำลังมองดูอสูรกายน่ารังเกียจ

“เนสซ่า... แกมันน่าสะอิดสะเอียนที่สุด” เสียงของซาร่าสั่นระริก “แกมันขยะมนุษย์”

เธอไม่แม้แต่จะมองหน้าฉันซ้ำอีก ก่อนจะหันหลังวิ่งออกจากคฤหาสน์ไปทันที

“ฟังฉันไว้นะ” ตำรวจหนุ่มเตือนด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ถ้าแกกล้าใช้ทรัพยากรตำรวจมาเล่นละครบ้าๆ แบบนี้อีก ฉันจะลากแกเข้าคุกขังเดี่ยวด้วยตัวเอง”

“แต่เธอสู้ไม่ไหวแล้วนะ... สภาพเหมือนโดนซ้อมจนแทบตาย...” ตำรวจหญิงเอ่ยขึ้น มองฉันด้วยความสงสาร

แต่ตำรวจหนุ่มกลับดึงตัวเธอออกไป แล้วกระซิบอะไรบางอย่างระหว่างเดิน

ตำรวจหญิงคนที่เพิ่งจะสงสารฉัน เมื่อครู่นี้... บัดนี้กลับมองฉันด้วยสายตารังเกียจเดียดหยามไม่ต่างกันเลย

ความหวังทั้งหมดดับสูญลงทันที ฉันนอนนิ่งอยู่บนพื้นเย็นเยือกราวกับศพไร้วิญญาณ

ทำไม? ทำไมกัน?!

วิกเตอร์ก้มลงมองฉัน “ดูความวุ่นวายที่แกก่อขึ้นสิ”

“ทีนี้... ฉันควรจะลงโทษแกยังไงดี?”

“เอาตัวมันไปโยนไว้ที่กรงหมาเก่าข้างหลัง” เขาออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ปล่อยให้มันนอนคิดทบทวนสิ่งที่ตัวเองทำไปสักสามวัน”

ฉันถูกพวกบอดี้การ์ดลากตัวไปโยนไว้ในกรงเหล็กเหม็นอับและมืดมิด

ฝูงสุนัขดุร้ายที่หิวโซจ้องมองฉันด้วยสายตาตะกละตะกลาม

ฉันต้องฝืนสติไม่ให้หลับ ใช้แรงเฮือกสุดท้ายปัดป้องการโจมตีของพวกมัน

ไม่มีน้ำ ไม่มีอาหาร มีเพียงความมืดมิดไร้จุดสิ้นสุดและความหนาวเย็นที่บาดลึก

แค่วินาทีเดียวที่ฉันเผลอคลายความระวัง พวกมันก็จะสวบฟันลงบนเนื้อของฉันทันที

ตลอดสามวัน... ทุกวินาทีไม่ต่างอะไรกับนรกบนดิน

เมื่อครบกำหนดสามวัน ในที่สุดวิกเตอร์ก็ยอมเมตตาปล่อยฉันออกมา

พวกสาวใช้ที่เดินผ่านไปมาต่างจ้องมองฉันด้วยความรู้สึกผสมผสานระหว่างความรังเกียจสุดขีดและความหวาดกลัว

ฉันถูกโยนกลับเข้ามาในห้องพัก แล้วประตูก็ถูกลงกลอนแน่นหนา

ในตอนที่ฉันคิดว่าตัวเองคงต้องนอนเน่าตายอยู่ในห้องนี้แล้ว เสียงคลิกเบาๆ จากแม่กุญแจก็ดังขึ้น

มายา... แม่นมที่เลี้ยงดูฉันมาตั้งแต่เด็กนั่นเอง

เธอแอบย่องเข้ามาเงียบๆ พร้อมกับกะละมังน้ำร้อนและยารักษาแผล

เมื่อเห็นบาดแผลทั่วร่างของฉัน น้ำตาของมายาก็พรูไหลออกมาทันที

มือของเธอสั่นระริกขณะช่วยเช็ดทำความสะอาดบาดแผล น้ำเสียงของเธอเป็นเพียงเสียงกระซิบ แต่แฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยวอย่างที่สุด

“เราจะหนีกันค่ะ... ฉันจะพาคุณหนูออกไปจากนรกแห่งนี้เอง”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เกมของพ่อ เปลี่ยนคู่รักให้เป็นฆาตกร   บทที่ 7

    โรงพยาบาลจิตเวชเอกชน ‘อีเดน’ หรูหราไม่ต่างจากโรงแรมห้าดาว... ทว่ากลับน่าอึดอัดและชวนอึดอัดไม่แพ้กันทุกๆ วัน ฉันถูกบังคับให้กลืนยาคลายเครียดและยาสดักประสาทเข้าไปกำมือใหญ่ตัวยาทำให้ความรู้สึกนึกคิดของฉันด้านชาฉันเริ่มสับสนเรื่องเวลา จนเกือบจะลืมไปแล้วว่าตัวเองเป็นใคร สิ่งเดียวที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในสมองคือภาพวิดีโอกล้องวงจรปิดอันนองเลือดแผ่นนั้นจนกระทั่งวันหนึ่ง ในอีกสามเดือนต่อมา...ระหว่างที่ฉันอยู่ในพื้นที่สันทนาการของแดนควบคุมพิเศษ สายตาของฉันมองผ่านกระจกกันกระสุนหนาตับ ไปเห็นใครบางคนที่ ‘ไม่มีทางเป็นไปได้’ ที่จะมาอยู่ที่นี่จูเลียน...ชายหนุ่มในวิดีโอ... รักแรกของฉัน คนที่ฉันเข้าใจว่าตัวเองเป็นคนลงมือสังหารเขาไปแล้วเขาสวมชุดป่วยลายทาง นั่งอยู่บนรถเข็น พลางจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างสมองอันพร่ามัวเพราะฤทธิ์ยาของฉันทำงานอย่างหนักทันที ความรู้สึกผิดปกติอย่างรุนแรงทำให้ฉันเวียนหัวปั่นป่วน... จูเลียนยังไม่ตายงั้นเหรอ?!ถ้าอย่างนั้น... คนที่อยู่ในวิดีโอนั่นคือใครกันล่ะ?คืนนั้น ฉันใช้กิ๊บติดผมที่แอบซ่อนไว้สะเดาะกลอนประตูห้องพักฉันแอบย่องเข้าไปในแดนกักกันโรค จนกระทั่งพบห้องขอ

  • เกมของพ่อ เปลี่ยนคู่รักให้เป็นฆาตกร   บทที่ 6

    เช้าวันนั้น ฉันเพิ่งจะเอาขยะของโมเต็ลไปทิ้งลงในถังขยะด้านนอก ยามที่ฉันหันหลังกลับมา ฉันก็เห็นวิกเตอร์“อรุณสวัสดิ์ ลูกสาวของฉัน” เขาเอ่ยขึ้นขณะก้าวลงมาจากรถก่อนที่ฉันทันจะได้กรีดร้อง บอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนก็พุ่งเข้ามาตรอกร่างฉันกระแทกกับฝากระโปรงรถ เสียงล็อกดังแกรกของกุญแจมืออันเย็นเชียบพันธนาการข้อมือทั้งสองข้างของฉันไว้ทันที“พวกคุณทำบ้าอะไรกันน่ะ?! ปล่อยเธอนะ!” เจ้าของโมเต็ลร่างอ้วนตะโกนลั่น วิ่งพรวดพราดออกมาพร้อมโทรศัพท์ในมือ “ผมจะแจ้งตำรวจ!”“ต้องขออภัยจริงๆ ครับที่ทำให้คุณต้องตกใจ” วิกเตอร์เอ่ยขึ้นอย่างมีมารยาท พลางเดินเข้ามาหาด้วยท่าทางสง่างามเขาหยิบเอกสารสำคัญหลายฉบับออกจากกระเป๋าหิ้วแล้วยื่นให้เจ้าของโมเต็ล “ผมเป็นพ่อของเธอครับ ลูกสาวของผมป่วยเป็นโรคจิตเภทขั้นรุนแรงที่มีพฤติกรรมก้าวร้าวชอบใช้วิธีรุนแรง เธอเพิ่งจะแหกการควบคุมหนีออกมาเมื่อสองสัปดาห์ก่อนหลังจากไปทำร้ายร่างกายคนอื่น”เพื่อเพิ่มน้ำหนักให้คำพูด วิกเตอร์ถึงขั้นเปิดวิดีโอในแท็บเล็ตให้ดู—มันคือภาพจากกล้องวงจรปิดตอนที่ฉันคุ้มคลั่ง อาละวาดพังข้าวของโบราณ และใช้เศษกระจกบาดหน้าผู้อาวุโสในวิดีโอนั้น ฉันดูเหมือนห

  • เกมของพ่อ เปลี่ยนคู่รักให้เป็นฆาตกร   บทที่ 5

    “ออกไป! ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น!”ฉันใช้แขนข้างที่ดีเพียงข้างเดียวพยุงตัวขึ้น พยายามที่จะหยุดคำถามของนายตำรวจสายสืบ“สมองฉันมันไม่ปกติ! ฉันเสพยาผิดกฎหมาย ฉันเป็นโรคจิต! แผลทั้งหมดนี่ฉันทำตัวเองทั้งนั้น!” ฉันใช้มือตะกุยผมตัวเองอย่างคลั่งไคล้ เพื่อแลกกับการทำให้พวกเขายอมเชื่อในคำโกหกของฉันแต่ตำรวจทั้งสองนายกลับจ้องมองอาการสติแตกของฉันด้วยสีหน้าเรียบเฉย“คงจะไม่ใช่แบบนั้นหรอกครับ คุณเนสซ่า” เขาชูรายงานฉบับหนึ่งขึ้นมา “ผลการตรวจสารพิษในเลือดของคุณออกมาสะอาดสะอ้าน คุณไม่ได้เมาหรือใช้ยาใดๆ ทั้งนั้น และร่องรอยบาดแผลบนร่างกายของคุณมันสอดคล้องกับการถูกทำร้ายทารุณกรรมระยะยาวอย่างแน่นอน”เขาวางแฟ้มเอกสารที่มีตราประทับอย่างเป็นทางการลงบนโต๊ะข้างเตียงดัง แป๊บ!“นี่คือหมายค้น ทางเราประสานงานกับ วิกเตอร์ คาสซาโน ที่ยืนอยู่ตรงโถงทางเดินเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้เขากำลังพาพวกเราตรงไปที่คฤหาสน์”“ไม่นะ—!” ฉันร้องอ้อนวอน น้ำตาและเหงื่อสาดเปียกโชกไปทั่วผืนผ้าห่มสายสืบไม่สนใจอาการสติแตกของฉันเลยแม้แต่น้อย เขาเดินสะบัดหน้าออกจากห้องไปฉันจะปล่อยให้พวกเขาย่างก้าวเข้าไปในห้องนั้นไม่ได้เด็ดขาด!ฉันลากร่างก

  • เกมของพ่อ เปลี่ยนคู่รักให้เป็นฆาตกร   บทที่ 4

    ฉันขยี้ตาตัวเอง พยายามภาวนาให้ภาพตรงหน้าหายไปภาพที่เล่นอยู่บนหน้าจอนั้นไม่ต่างอะไรจากมีดพิษที่กรีดซ้ำๆ ลงบนสมองของฉันเป็นไปไม่ได้... เรื่องแบบนี้มันเป็นไปไม่ได้!“เห็นชัดเจนแล้วใช่ไหม?” เสียงอันเย็นเชียบของวิกเตอร์ดังสะท้อนไปทั่วห้อง “ยอมแพ้แล้วหรือยัง?”เขากระชากคอเสื้อฉันขึ้นมา แล้วตบหน้าฉันฉาดใหญ่เข้าเต็มรัก“แกควรจะลงนรกไปตั้งนานแล้ว เนสซ่า” เขาคำรามสบถ น้ำเสียงแฝงไว้ด้วยความหนาวเย็นแทรกซึมถึงกระดูกคราวนี้ฉันไม่แม้แต่จะขยับตัวโหนกแก้มของฉันบวมปูด เลือดไหลซึมออกจากมุมปาก แต่ฉันกลับไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิดหัวใจของฉันถูก ‘ความจริง’ อันน่าสะอิดสะเอียนและโสโครกบนหน้าจอนั่นบดขยี้จนแหลกสลายไปหมดแล้วฉันหลับตาลงด้วยความสิ้นหวังถ้าเรื่องทั้งหมดนี้เป็นความจริง... ฉันก็ไม่สมควรจะมีชีวิตอยู่อีกต่อไปทุกคนที่เคยรักฉันต่างถูกความลับนี้เปลี่ยนให้กลายเป็นอสูรกายฉันนี่แหละ... คือตัวอสูรกายฉันค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่งจากพื้นเย็นเยือก ดวงตาไร้ซึ่งแววแห่งชีวิต“ฉันเข้าใจแล้วค่ะ” ฉันพูดกับวิกเตอร์ น้ำเสียงเรียบเฉยจนน่ากลัว “ฉันจะจบมันด้วยตัวเอง”วิกเตอร์หรี่ตาลงพร้อมแค่นยิ้ม “คิดจะหล

  • เกมของพ่อ เปลี่ยนคู่รักให้เป็นฆาตกร   บทที่ 3

    “มายา...” ฉันสะอื้นไห้ กอดเธอไว้แน่นในครอบครัวที่เย็นชาและบ้าคลั่งแห่งนี้ เธอคือความอบอุ่นเพียงหนึ่งเดียวที่ฉันเหลืออยู่“ไม่ต้องกลัวนะเนสซ่า คืนนี้พวกการ์ดจะเปลี่ยนเวรกัน นมจะพาหนูหนีออกทางช่องกรงหมาเก่าตรงรั้วหลังบ้าน แม่นมมีเงินเก็บอยู่บ้าง เราจะไปเมืองอื่นกัน แล้วจะไม่กลับมาที่นี่อีกเลย”ฉันพยักหน้า พยายามกล้ำกลืนก้อนสะอื้นลงคอยามราตรีมาเยือน คฤหาสน์ทั้งหลังเงียบสงบราวกับไร้ผู้คนฉันเดินตามแม่นมมายา แอบชิดไปตามมุมมืดของกำแพง ก้าวไปข้างหน้าทีละก้าวเพื่อตรงไปยังหลังบ้านอิสรภาพอยู่อีกแค่นิดเดียว... แค่ฟากฝั่งของรั้วกั้นนั่นเท่านั้นแต่ในตอนที่เรากำลังจะถึงช่องว่างตรงรั้ว สปอตไลต์แสงจ้าก็สว่างวาบขึ้นมาทันที!ลำแสงสีขาวส่องจับร่างของพวกเราจนขยับไปไหนไม่ได้วิกเตอร์ยืนอยู่เบื้องหน้าเราพร้อมกับบอดี้การ์ดนับสิบคน เขายืนตระหง่านอยู่ตรงนั้นราวกับภูตผีในเงามืด“อรุณสวัสดิ์ มายา, เนสซ่า” วิกเตอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยสมองของฉันว่างเปล่าไปหมด ฉันกลัวเสียจนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจมันจบแล้ว... ทุกอย่างจบสิ้นแล้วแต่วิกเตอร์ไม่ได้แสดงความโกรธเกรี้ยว เขาไม่ได้สั่งให้ใครเข้ามาทำร้ายฉ

  • เกมของพ่อ เปลี่ยนคู่รักให้เป็นฆาตกร   บทที่ 2

    ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจนทำให้ฉันได้สติคืนมาจากความสลบสไลฉันนอนอยู่บนลานหญ้าหลังคฤหาสน์ ลมยามค่ำคืนเย็นเยือกบาดลึกถึงกระดูก ฝูงกาใกล้ๆ น้ำพุรุมจิกแผลเหวอะหวะของฉันเพราะนึกว่าเป็นศพฉันต้องสู้กับอาการหน้ามืดคลื่นไส้ แล้วก้าวขาซวนเซกลับขึ้นห้องอย่างระมัดระวังที่สุดเพื่อไม่ให้เกิดเสียงฉันพอแล้วกับการถูกทารุณกรรมไม่มีสิ้นสุดนี้... ฉันจะนอนรอความตายเฉยๆ ไม่ได้อีกแล้ว ฉันต้องหาทางรอดให้ตัวเองหลังจากหมั้นหมายล้มเหลวเป็นครั้งที่สาม ฉันเคยโทรแจ้งตำรวจ เพราะสงสัยว่าพวกผู้ชายโดนล้างสมองหรือสะกดจิตในห้องนั้นหรือเปล่า แต่ตำรวจกลับส่งหมอมาตรวจ แล้วก็ไม่พบร่องรอยการถูกสะกดจิตเลยสักนิดพวกคู่หมั้นของฉัน... พวกเขารู้สึกเกลียดชังฉันจากก้นบึ้งของหัวใจจริงๆยิ่งไปกว่านั้น ทั้งผู้อาวุโสในตระกูลและพวกคนรับใช้ต่างก็พร้อมใจกันบอกตำรวจว่าฉันเกิดอาการประสาทหลอนเพราะเสพยาสุดท้าย ตำรวจตะคอกใส่หน้าฉันว่าเสียเวลา แล้วก็เดินสะบัดหน้ากลับไปเพื่อเป็นการลงโทษ วิกเตอร์จับฉันขังไว้ในห้องเก็บไวน์ที่ไร้ความอบอุ่นนานถึงหนึ่งสัปดาห์ไม่มีอาหาร มีเพียงน้ำใส่น้ำแข็งฉันเคยคิดจะหนี...แต่ไม่ว่าจะหนีไปไกลแค่ไหน

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status