Share

บทที่ 7

Author: เอคโค่
โรงพยาบาลจิตเวชเอกชน ‘อีเดน’ หรูหราไม่ต่างจากโรงแรมห้าดาว... ทว่ากลับน่าอึดอัดและชวนอึดอัดไม่แพ้กัน

Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • เกมของพ่อ เปลี่ยนคู่รักให้เป็นฆาตกร   บทที่ 7

    โรงพยาบาลจิตเวชเอกชน ‘อีเดน’ หรูหราไม่ต่างจากโรงแรมห้าดาว... ทว่ากลับน่าอึดอัดและชวนอึดอัดไม่แพ้กันทุกๆ วัน ฉันถูกบังคับให้กลืนยาคลายเครียดและยาสดักประสาทเข้าไปกำมือใหญ่ตัวยาทำให้ความรู้สึกนึกคิดของฉันด้านชาฉันเริ่มสับสนเรื่องเวลา จนเกือบจะลืมไปแล้วว่าตัวเองเป็นใคร สิ่งเดียวที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในสมองคือภาพวิดีโอกล้องวงจรปิดอันนองเลือดแผ่นนั้นจนกระทั่งวันหนึ่ง ในอีกสามเดือนต่อมา...ระหว่างที่ฉันอยู่ในพื้นที่สันทนาการของแดนควบคุมพิเศษ สายตาของฉันมองผ่านกระจกกันกระสุนหนาตับ ไปเห็นใครบางคนที่ ‘ไม่มีทางเป็นไปได้’ ที่จะมาอยู่ที่นี่จูเลียน...ชายหนุ่มในวิดีโอ... รักแรกของฉัน คนที่ฉันเข้าใจว่าตัวเองเป็นคนลงมือสังหารเขาไปแล้วเขาสวมชุดป่วยลายทาง นั่งอยู่บนรถเข็น พลางจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างสมองอันพร่ามัวเพราะฤทธิ์ยาของฉันทำงานอย่างหนักทันที ความรู้สึกผิดปกติอย่างรุนแรงทำให้ฉันเวียนหัวปั่นป่วน... จูเลียนยังไม่ตายงั้นเหรอ?!ถ้าอย่างนั้น... คนที่อยู่ในวิดีโอนั่นคือใครกันล่ะ?คืนนั้น ฉันใช้กิ๊บติดผมที่แอบซ่อนไว้สะเดาะกลอนประตูห้องพักฉันแอบย่องเข้าไปในแดนกักกันโรค จนกระทั่งพบห้องขอ

  • เกมของพ่อ เปลี่ยนคู่รักให้เป็นฆาตกร   บทที่ 6

    เช้าวันนั้น ฉันเพิ่งจะเอาขยะของโมเต็ลไปทิ้งลงในถังขยะด้านนอก ยามที่ฉันหันหลังกลับมา ฉันก็เห็นวิกเตอร์“อรุณสวัสดิ์ ลูกสาวของฉัน” เขาเอ่ยขึ้นขณะก้าวลงมาจากรถก่อนที่ฉันทันจะได้กรีดร้อง บอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนก็พุ่งเข้ามาตรอกร่างฉันกระแทกกับฝากระโปรงรถ เสียงล็อกดังแกรกของกุญแจมืออันเย็นเชียบพันธนาการข้อมือทั้งสองข้างของฉันไว้ทันที“พวกคุณทำบ้าอะไรกันน่ะ?! ปล่อยเธอนะ!” เจ้าของโมเต็ลร่างอ้วนตะโกนลั่น วิ่งพรวดพราดออกมาพร้อมโทรศัพท์ในมือ “ผมจะแจ้งตำรวจ!”“ต้องขออภัยจริงๆ ครับที่ทำให้คุณต้องตกใจ” วิกเตอร์เอ่ยขึ้นอย่างมีมารยาท พลางเดินเข้ามาหาด้วยท่าทางสง่างามเขาหยิบเอกสารสำคัญหลายฉบับออกจากกระเป๋าหิ้วแล้วยื่นให้เจ้าของโมเต็ล “ผมเป็นพ่อของเธอครับ ลูกสาวของผมป่วยเป็นโรคจิตเภทขั้นรุนแรงที่มีพฤติกรรมก้าวร้าวชอบใช้วิธีรุนแรง เธอเพิ่งจะแหกการควบคุมหนีออกมาเมื่อสองสัปดาห์ก่อนหลังจากไปทำร้ายร่างกายคนอื่น”เพื่อเพิ่มน้ำหนักให้คำพูด วิกเตอร์ถึงขั้นเปิดวิดีโอในแท็บเล็ตให้ดู—มันคือภาพจากกล้องวงจรปิดตอนที่ฉันคุ้มคลั่ง อาละวาดพังข้าวของโบราณ และใช้เศษกระจกบาดหน้าผู้อาวุโสในวิดีโอนั้น ฉันดูเหมือนห

  • เกมของพ่อ เปลี่ยนคู่รักให้เป็นฆาตกร   บทที่ 5

    “ออกไป! ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น!”ฉันใช้แขนข้างที่ดีเพียงข้างเดียวพยุงตัวขึ้น พยายามที่จะหยุดคำถามของนายตำรวจสายสืบ“สมองฉันมันไม่ปกติ! ฉันเสพยาผิดกฎหมาย ฉันเป็นโรคจิต! แผลทั้งหมดนี่ฉันทำตัวเองทั้งนั้น!” ฉันใช้มือตะกุยผมตัวเองอย่างคลั่งไคล้ เพื่อแลกกับการทำให้พวกเขายอมเชื่อในคำโกหกของฉันแต่ตำรวจทั้งสองนายกลับจ้องมองอาการสติแตกของฉันด้วยสีหน้าเรียบเฉย“คงจะไม่ใช่แบบนั้นหรอกครับ คุณเนสซ่า” เขาชูรายงานฉบับหนึ่งขึ้นมา “ผลการตรวจสารพิษในเลือดของคุณออกมาสะอาดสะอ้าน คุณไม่ได้เมาหรือใช้ยาใดๆ ทั้งนั้น และร่องรอยบาดแผลบนร่างกายของคุณมันสอดคล้องกับการถูกทำร้ายทารุณกรรมระยะยาวอย่างแน่นอน”เขาวางแฟ้มเอกสารที่มีตราประทับอย่างเป็นทางการลงบนโต๊ะข้างเตียงดัง แป๊บ!“นี่คือหมายค้น ทางเราประสานงานกับ วิกเตอร์ คาสซาโน ที่ยืนอยู่ตรงโถงทางเดินเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้เขากำลังพาพวกเราตรงไปที่คฤหาสน์”“ไม่นะ—!” ฉันร้องอ้อนวอน น้ำตาและเหงื่อสาดเปียกโชกไปทั่วผืนผ้าห่มสายสืบไม่สนใจอาการสติแตกของฉันเลยแม้แต่น้อย เขาเดินสะบัดหน้าออกจากห้องไปฉันจะปล่อยให้พวกเขาย่างก้าวเข้าไปในห้องนั้นไม่ได้เด็ดขาด!ฉันลากร่างก

  • เกมของพ่อ เปลี่ยนคู่รักให้เป็นฆาตกร   บทที่ 4

    ฉันขยี้ตาตัวเอง พยายามภาวนาให้ภาพตรงหน้าหายไปภาพที่เล่นอยู่บนหน้าจอนั้นไม่ต่างอะไรจากมีดพิษที่กรีดซ้ำๆ ลงบนสมองของฉันเป็นไปไม่ได้... เรื่องแบบนี้มันเป็นไปไม่ได้!“เห็นชัดเจนแล้วใช่ไหม?” เสียงอันเย็นเชียบของวิกเตอร์ดังสะท้อนไปทั่วห้อง “ยอมแพ้แล้วหรือยัง?”เขากระชากคอเสื้อฉันขึ้นมา แล้วตบหน้าฉันฉาดใหญ่เข้าเต็มรัก“แกควรจะลงนรกไปตั้งนานแล้ว เนสซ่า” เขาคำรามสบถ น้ำเสียงแฝงไว้ด้วยความหนาวเย็นแทรกซึมถึงกระดูกคราวนี้ฉันไม่แม้แต่จะขยับตัวโหนกแก้มของฉันบวมปูด เลือดไหลซึมออกจากมุมปาก แต่ฉันกลับไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิดหัวใจของฉันถูก ‘ความจริง’ อันน่าสะอิดสะเอียนและโสโครกบนหน้าจอนั่นบดขยี้จนแหลกสลายไปหมดแล้วฉันหลับตาลงด้วยความสิ้นหวังถ้าเรื่องทั้งหมดนี้เป็นความจริง... ฉันก็ไม่สมควรจะมีชีวิตอยู่อีกต่อไปทุกคนที่เคยรักฉันต่างถูกความลับนี้เปลี่ยนให้กลายเป็นอสูรกายฉันนี่แหละ... คือตัวอสูรกายฉันค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่งจากพื้นเย็นเยือก ดวงตาไร้ซึ่งแววแห่งชีวิต“ฉันเข้าใจแล้วค่ะ” ฉันพูดกับวิกเตอร์ น้ำเสียงเรียบเฉยจนน่ากลัว “ฉันจะจบมันด้วยตัวเอง”วิกเตอร์หรี่ตาลงพร้อมแค่นยิ้ม “คิดจะหล

  • เกมของพ่อ เปลี่ยนคู่รักให้เป็นฆาตกร   บทที่ 3

    “มายา...” ฉันสะอื้นไห้ กอดเธอไว้แน่นในครอบครัวที่เย็นชาและบ้าคลั่งแห่งนี้ เธอคือความอบอุ่นเพียงหนึ่งเดียวที่ฉันเหลืออยู่“ไม่ต้องกลัวนะเนสซ่า คืนนี้พวกการ์ดจะเปลี่ยนเวรกัน นมจะพาหนูหนีออกทางช่องกรงหมาเก่าตรงรั้วหลังบ้าน แม่นมมีเงินเก็บอยู่บ้าง เราจะไปเมืองอื่นกัน แล้วจะไม่กลับมาที่นี่อีกเลย”ฉันพยักหน้า พยายามกล้ำกลืนก้อนสะอื้นลงคอยามราตรีมาเยือน คฤหาสน์ทั้งหลังเงียบสงบราวกับไร้ผู้คนฉันเดินตามแม่นมมายา แอบชิดไปตามมุมมืดของกำแพง ก้าวไปข้างหน้าทีละก้าวเพื่อตรงไปยังหลังบ้านอิสรภาพอยู่อีกแค่นิดเดียว... แค่ฟากฝั่งของรั้วกั้นนั่นเท่านั้นแต่ในตอนที่เรากำลังจะถึงช่องว่างตรงรั้ว สปอตไลต์แสงจ้าก็สว่างวาบขึ้นมาทันที!ลำแสงสีขาวส่องจับร่างของพวกเราจนขยับไปไหนไม่ได้วิกเตอร์ยืนอยู่เบื้องหน้าเราพร้อมกับบอดี้การ์ดนับสิบคน เขายืนตระหง่านอยู่ตรงนั้นราวกับภูตผีในเงามืด“อรุณสวัสดิ์ มายา, เนสซ่า” วิกเตอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยสมองของฉันว่างเปล่าไปหมด ฉันกลัวเสียจนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจมันจบแล้ว... ทุกอย่างจบสิ้นแล้วแต่วิกเตอร์ไม่ได้แสดงความโกรธเกรี้ยว เขาไม่ได้สั่งให้ใครเข้ามาทำร้ายฉ

  • เกมของพ่อ เปลี่ยนคู่รักให้เป็นฆาตกร   บทที่ 2

    ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจนทำให้ฉันได้สติคืนมาจากความสลบสไลฉันนอนอยู่บนลานหญ้าหลังคฤหาสน์ ลมยามค่ำคืนเย็นเยือกบาดลึกถึงกระดูก ฝูงกาใกล้ๆ น้ำพุรุมจิกแผลเหวอะหวะของฉันเพราะนึกว่าเป็นศพฉันต้องสู้กับอาการหน้ามืดคลื่นไส้ แล้วก้าวขาซวนเซกลับขึ้นห้องอย่างระมัดระวังที่สุดเพื่อไม่ให้เกิดเสียงฉันพอแล้วกับการถูกทารุณกรรมไม่มีสิ้นสุดนี้... ฉันจะนอนรอความตายเฉยๆ ไม่ได้อีกแล้ว ฉันต้องหาทางรอดให้ตัวเองหลังจากหมั้นหมายล้มเหลวเป็นครั้งที่สาม ฉันเคยโทรแจ้งตำรวจ เพราะสงสัยว่าพวกผู้ชายโดนล้างสมองหรือสะกดจิตในห้องนั้นหรือเปล่า แต่ตำรวจกลับส่งหมอมาตรวจ แล้วก็ไม่พบร่องรอยการถูกสะกดจิตเลยสักนิดพวกคู่หมั้นของฉัน... พวกเขารู้สึกเกลียดชังฉันจากก้นบึ้งของหัวใจจริงๆยิ่งไปกว่านั้น ทั้งผู้อาวุโสในตระกูลและพวกคนรับใช้ต่างก็พร้อมใจกันบอกตำรวจว่าฉันเกิดอาการประสาทหลอนเพราะเสพยาสุดท้าย ตำรวจตะคอกใส่หน้าฉันว่าเสียเวลา แล้วก็เดินสะบัดหน้ากลับไปเพื่อเป็นการลงโทษ วิกเตอร์จับฉันขังไว้ในห้องเก็บไวน์ที่ไร้ความอบอุ่นนานถึงหนึ่งสัปดาห์ไม่มีอาหาร มีเพียงน้ำใส่น้ำแข็งฉันเคยคิดจะหนี...แต่ไม่ว่าจะหนีไปไกลแค่ไหน

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status