Share

บทที่ 3

Author: เอคโค่
“มายา...” ฉันสะอื้นไห้ กอดเธอไว้แน่น

ในครอบครัวที่เย็นชาและบ้าคลั่งแห่งนี้ เธอคือความอบอุ่นเพียงหนึ่งเดียวที่ฉันเหลืออยู่

“ไม่ต้องกลัวนะเนสซ่า คืนนี้พวกการ์ดจะเปลี่ยนเวรกัน นมจะพาหนูหนีออกทางช่องกรงหมาเก่าตรงรั้วหลังบ้าน แม่นมมีเงินเก็บอยู่บ้าง เราจะไปเมืองอื่นกัน แล้วจะไม่กลับมาที่นี่อีกเลย”

ฉันพยักหน้า พยายามกล้ำกลืนก้อนสะอื้นลงคอ

ยามราตรีมาเยือน คฤหาสน์ทั้งหลังเงียบสงบราวกับไร้ผู้คน

ฉันเดินตามแม่นมมายา แอบชิดไปตามมุมมืดของกำแพง ก้าวไปข้างหน้าทีละก้าวเพื่อตรงไปยังหลังบ้าน

อิสรภาพอยู่อีกแค่นิดเดียว... แค่ฟากฝั่งของรั้วกั้นนั่นเท่านั้น

แต่ในตอนที่เรากำลังจะถึงช่องว่างตรงรั้ว สปอตไลต์แสงจ้าก็สว่างวาบขึ้นมาทันที!

ลำแสงสีขาวส่องจับร่างของพวกเราจนขยับไปไหนไม่ได้

วิกเตอร์ยืนอยู่เบื้องหน้าเราพร้อมกับบอดี้การ์ดนับสิบคน เขายืนตระหง่านอยู่ตรงนั้นราวกับภูตผีในเงามืด

“อรุณสวัสดิ์ มายา, เนสซ่า” วิกเตอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

สมองของฉันว่างเปล่าไปหมด ฉันกลัวเสียจนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ

มันจบแล้ว... ทุกอย่างจบสิ้นแล้ว

แต่วิกเตอร์ไม่ได้แสดงความโกรธเกรี้ยว เขาไม่ได้สั่งให้ใครเข้ามาทำร้ายฉัน

เขาเพียงแค่เดินตรงเข้ามาหานมมายา แล้วจ้องมองเธอด้วยสายตาว่างเปล่า

“เธออยากพาตัวมันไปงั้นเหรอ? ได้สิ” วิกเตอร์พูดอย่างสงบ “แค่เธอเดินเข้าไปในห้องมืดของฉัน พอก้าวกลับออกมา ประตูทางออกจะเปิดกว้างให้ทันที ฉันจะไม่ขัดขวางเลยสักนิด”

ห้องมืด... อีกแล้วเหรอ!

“ไม่! ไม่ได้เด็ดขาด!” ฉันกรีดร้อง กระชากแขนนมมายาไว้ “แม่นมคะ ได้โปรดอย่าไปนะ! มันเป็นกับดัก! เขาจะเปลี่ยนนมให้กลายเป็นอสูรกาย!”

ฉันไม่อยากได้อิสรภาพอะไรอีกแล้ว... ฉันเสียคนสุดท้ายในโลกที่ยังรักและห่วงใยฉันไปไม่ได้อีกแล้ว

มายาหันกลับมา คุมมืออันเย็นเชียบของฉันไว้ในมือของเธอ

ดวงตาของเธอนุ่มนวล ทว่าแฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยวอย่างถึงที่สุด

“เนสซ่า ฟังฉันนะ” เธอช่วยจัดทรงผมที่ยุ่งเหยิงของฉันอย่างเบามือ “นมเห็นหนูเติบโตมาตั้งแต่เด็ก แม่นมรู้นะว่าหนูเป็นคนยังไง ฉันไม่สนใจหรอกว่าในห้องนั้นจะมีความลับอะไรซ่อนอยู่ ฉันสนใจแค่หนูคนเดียวเท่านั้น”

“แต่แม่นมคะ ทุกคนพอก้าวเข้าไป—”

“เชื่อใจฉันนะ” มายาพูดขัดขึ้น “ฉันจะเดินกลับออกมา แล้วนมจะพาหนูออกไปจากที่นี่ให้ได้”

เธอปล่อยมือฉัน แล้วเดินตามวิกเตอร์ตรงไปยังประตูขุมนรกบานนั้นโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่วินาทีเดียว

คืนนั้น... ฉันนั่งรออยู่ในห้องพักจนกระทั่งรุ่งอรุณมาเยือน

แสงอาทิตย์แรกของวันสาดกระทบตาฉันในยามที่ประตูห้องถูกผลักเปิดออก

แต่คนที่เดินเข้ามากลับไม่ใช่คนนมมายา... หากแต่เป็นสาวใช้หน้าตาเย็นชาคนหนึ่ง

เธอยื่นซองจดหมายซองหนึ่งทิ้งลงตรงหน้าเท้าของฉัน แล้วเดินสะบัดหน้าออกไป

มือของฉันสั่นเทาราวกับจับไข้ยามเปิดซองนั้นออก

ข้างในมีเพียงกระดาษแผ่นเดียว... ลายมืออันคุ้นตาของนมมายาตวัดเขียนคำสองคำสั้นๆ ที่กรีดลึกยิ่งกว่าบั้นมีดเล่มใดในโลก: ไปตายซะ

ฉันจ้องมองแผ่นกระดาษนั้น น้ำตาแห้งเหือดไปจนหมดสิ้น

ฉันได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองดับสูญลงไปในวินาทีนั้นเอง

ความหวังทั้งหมดพังทลายลง ไม่เหลือแม้แต่เถ้าถ่าน

สองชั่วโมงต่อมา ประตูก็ถูกถีบออกอีกครั้ง

วิกเตอร์เดินย่างสามก้าวเข้ามา ยืนตระหง่านอยู่เหนือร่างของฉันที่คุดคู้อยู่บนพื้น

“นี่คือราคาของการคิดจะหนี” เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ดวงตาเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม

ยามที่ฉันมองเขา... ชายผู้สูงส่งและเปี่ยมด้วยอำนาจ ฉันก็เริ่มหัวเราะออกมา

เสียงหัวเราะเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ มันบ้าคลั่งและหลุดการควบคุม เสียงของฉันราวกับคนสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

ฉันกระเสือกกระสายยันตัวลุกขึ้นยืน ผมผ้าระเซอะกระเซิง เลือดแห้งกรังเกรอะกรังตามผิวหนัง แล้วจ้องหน้าเขาตาไม่ปีก

“สาแก่ใจแกหรือยัง?!” ฉันกรีดร้อง “เห็นฉันในสภาพนี้แล้วพอใจหรือยัง?! ฉันจะไม่หนีอีกแล้ว! แต่ถ้าฉันจะต้องตาย ฉันก็ต้องรู้ให้ได้ว่าทำไม!”

“พาฉันเข้าไปในห้องมืดนั่นสิ! ฉันอยากจะเห็นมัน! เดี๋ยวนี้เลย!”

วิกเตอร์มองฉัน ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างพาดผ่านดวงตาของเขา

เขาลดไม้แส้ในมือลง แล้วเงียบเสียงไปนานแสนนาน

“ก็ได้” ในที่สุดเขาก็ตอบรับ

พลบค่ำมาเยือน แสงอาทิตย์อัสดงสาดแสงสีแดงฉานราวกับหยดเลือด

ฉันเดินตามวิกเตอร์ลงบันไดไปยังห้องใต้ดิน

อากาศเย็นเยือกขึ้นเรื่อยๆ แรงกดดันอันน่าอึดอัดโอบล้อมเข้ามาทุกขณะ

ตึง—!

ประตูเหล็กหนาหนักค่อยๆ เปิดออกต่อหน้าฉัน

ไม่มีเครื่องมือทรมาน ไร้ซึ่งอสูรร้าย... มีเพียงแสงไฟสีขาวจ้าชวนแสบตา และหน้าจอขนาดมหึมาที่ครอบคลุมผนังด้านหนึ่งไว้ทั้งหมด

ฉันจ้องมองมัน ม่านตาทวิกขยายกว้าง เลือดในกายเย็นชืดกลายเป็นน้ำแข็งทันที

ความสับสนทั้งหมด ความทรยศหักหลังทั้งมวล จู่ๆ ก็พลันสว่างวาบ... มันเป็นเหตุผลที่งี่เง่าไร้สาระที่สุด ทว่ากลับสมเหตุสมผลอย่างน่าประหลาด

มิน่าล่ะ...

“มิน่าล่ะถึงไม่มีใครยอมแต่งงานกับฉันสักคน... เพราะว่า...”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เกมของพ่อ เปลี่ยนคู่รักให้เป็นฆาตกร   บทที่ 7

    โรงพยาบาลจิตเวชเอกชน ‘อีเดน’ หรูหราไม่ต่างจากโรงแรมห้าดาว... ทว่ากลับน่าอึดอัดและชวนอึดอัดไม่แพ้กันทุกๆ วัน ฉันถูกบังคับให้กลืนยาคลายเครียดและยาสดักประสาทเข้าไปกำมือใหญ่ตัวยาทำให้ความรู้สึกนึกคิดของฉันด้านชาฉันเริ่มสับสนเรื่องเวลา จนเกือบจะลืมไปแล้วว่าตัวเองเป็นใคร สิ่งเดียวที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในสมองคือภาพวิดีโอกล้องวงจรปิดอันนองเลือดแผ่นนั้นจนกระทั่งวันหนึ่ง ในอีกสามเดือนต่อมา...ระหว่างที่ฉันอยู่ในพื้นที่สันทนาการของแดนควบคุมพิเศษ สายตาของฉันมองผ่านกระจกกันกระสุนหนาตับ ไปเห็นใครบางคนที่ ‘ไม่มีทางเป็นไปได้’ ที่จะมาอยู่ที่นี่จูเลียน...ชายหนุ่มในวิดีโอ... รักแรกของฉัน คนที่ฉันเข้าใจว่าตัวเองเป็นคนลงมือสังหารเขาไปแล้วเขาสวมชุดป่วยลายทาง นั่งอยู่บนรถเข็น พลางจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างสมองอันพร่ามัวเพราะฤทธิ์ยาของฉันทำงานอย่างหนักทันที ความรู้สึกผิดปกติอย่างรุนแรงทำให้ฉันเวียนหัวปั่นป่วน... จูเลียนยังไม่ตายงั้นเหรอ?!ถ้าอย่างนั้น... คนที่อยู่ในวิดีโอนั่นคือใครกันล่ะ?คืนนั้น ฉันใช้กิ๊บติดผมที่แอบซ่อนไว้สะเดาะกลอนประตูห้องพักฉันแอบย่องเข้าไปในแดนกักกันโรค จนกระทั่งพบห้องขอ

  • เกมของพ่อ เปลี่ยนคู่รักให้เป็นฆาตกร   บทที่ 6

    เช้าวันนั้น ฉันเพิ่งจะเอาขยะของโมเต็ลไปทิ้งลงในถังขยะด้านนอก ยามที่ฉันหันหลังกลับมา ฉันก็เห็นวิกเตอร์“อรุณสวัสดิ์ ลูกสาวของฉัน” เขาเอ่ยขึ้นขณะก้าวลงมาจากรถก่อนที่ฉันทันจะได้กรีดร้อง บอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนก็พุ่งเข้ามาตรอกร่างฉันกระแทกกับฝากระโปรงรถ เสียงล็อกดังแกรกของกุญแจมืออันเย็นเชียบพันธนาการข้อมือทั้งสองข้างของฉันไว้ทันที“พวกคุณทำบ้าอะไรกันน่ะ?! ปล่อยเธอนะ!” เจ้าของโมเต็ลร่างอ้วนตะโกนลั่น วิ่งพรวดพราดออกมาพร้อมโทรศัพท์ในมือ “ผมจะแจ้งตำรวจ!”“ต้องขออภัยจริงๆ ครับที่ทำให้คุณต้องตกใจ” วิกเตอร์เอ่ยขึ้นอย่างมีมารยาท พลางเดินเข้ามาหาด้วยท่าทางสง่างามเขาหยิบเอกสารสำคัญหลายฉบับออกจากกระเป๋าหิ้วแล้วยื่นให้เจ้าของโมเต็ล “ผมเป็นพ่อของเธอครับ ลูกสาวของผมป่วยเป็นโรคจิตเภทขั้นรุนแรงที่มีพฤติกรรมก้าวร้าวชอบใช้วิธีรุนแรง เธอเพิ่งจะแหกการควบคุมหนีออกมาเมื่อสองสัปดาห์ก่อนหลังจากไปทำร้ายร่างกายคนอื่น”เพื่อเพิ่มน้ำหนักให้คำพูด วิกเตอร์ถึงขั้นเปิดวิดีโอในแท็บเล็ตให้ดู—มันคือภาพจากกล้องวงจรปิดตอนที่ฉันคุ้มคลั่ง อาละวาดพังข้าวของโบราณ และใช้เศษกระจกบาดหน้าผู้อาวุโสในวิดีโอนั้น ฉันดูเหมือนห

  • เกมของพ่อ เปลี่ยนคู่รักให้เป็นฆาตกร   บทที่ 5

    “ออกไป! ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น!”ฉันใช้แขนข้างที่ดีเพียงข้างเดียวพยุงตัวขึ้น พยายามที่จะหยุดคำถามของนายตำรวจสายสืบ“สมองฉันมันไม่ปกติ! ฉันเสพยาผิดกฎหมาย ฉันเป็นโรคจิต! แผลทั้งหมดนี่ฉันทำตัวเองทั้งนั้น!” ฉันใช้มือตะกุยผมตัวเองอย่างคลั่งไคล้ เพื่อแลกกับการทำให้พวกเขายอมเชื่อในคำโกหกของฉันแต่ตำรวจทั้งสองนายกลับจ้องมองอาการสติแตกของฉันด้วยสีหน้าเรียบเฉย“คงจะไม่ใช่แบบนั้นหรอกครับ คุณเนสซ่า” เขาชูรายงานฉบับหนึ่งขึ้นมา “ผลการตรวจสารพิษในเลือดของคุณออกมาสะอาดสะอ้าน คุณไม่ได้เมาหรือใช้ยาใดๆ ทั้งนั้น และร่องรอยบาดแผลบนร่างกายของคุณมันสอดคล้องกับการถูกทำร้ายทารุณกรรมระยะยาวอย่างแน่นอน”เขาวางแฟ้มเอกสารที่มีตราประทับอย่างเป็นทางการลงบนโต๊ะข้างเตียงดัง แป๊บ!“นี่คือหมายค้น ทางเราประสานงานกับ วิกเตอร์ คาสซาโน ที่ยืนอยู่ตรงโถงทางเดินเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้เขากำลังพาพวกเราตรงไปที่คฤหาสน์”“ไม่นะ—!” ฉันร้องอ้อนวอน น้ำตาและเหงื่อสาดเปียกโชกไปทั่วผืนผ้าห่มสายสืบไม่สนใจอาการสติแตกของฉันเลยแม้แต่น้อย เขาเดินสะบัดหน้าออกจากห้องไปฉันจะปล่อยให้พวกเขาย่างก้าวเข้าไปในห้องนั้นไม่ได้เด็ดขาด!ฉันลากร่างก

  • เกมของพ่อ เปลี่ยนคู่รักให้เป็นฆาตกร   บทที่ 4

    ฉันขยี้ตาตัวเอง พยายามภาวนาให้ภาพตรงหน้าหายไปภาพที่เล่นอยู่บนหน้าจอนั้นไม่ต่างอะไรจากมีดพิษที่กรีดซ้ำๆ ลงบนสมองของฉันเป็นไปไม่ได้... เรื่องแบบนี้มันเป็นไปไม่ได้!“เห็นชัดเจนแล้วใช่ไหม?” เสียงอันเย็นเชียบของวิกเตอร์ดังสะท้อนไปทั่วห้อง “ยอมแพ้แล้วหรือยัง?”เขากระชากคอเสื้อฉันขึ้นมา แล้วตบหน้าฉันฉาดใหญ่เข้าเต็มรัก“แกควรจะลงนรกไปตั้งนานแล้ว เนสซ่า” เขาคำรามสบถ น้ำเสียงแฝงไว้ด้วยความหนาวเย็นแทรกซึมถึงกระดูกคราวนี้ฉันไม่แม้แต่จะขยับตัวโหนกแก้มของฉันบวมปูด เลือดไหลซึมออกจากมุมปาก แต่ฉันกลับไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิดหัวใจของฉันถูก ‘ความจริง’ อันน่าสะอิดสะเอียนและโสโครกบนหน้าจอนั่นบดขยี้จนแหลกสลายไปหมดแล้วฉันหลับตาลงด้วยความสิ้นหวังถ้าเรื่องทั้งหมดนี้เป็นความจริง... ฉันก็ไม่สมควรจะมีชีวิตอยู่อีกต่อไปทุกคนที่เคยรักฉันต่างถูกความลับนี้เปลี่ยนให้กลายเป็นอสูรกายฉันนี่แหละ... คือตัวอสูรกายฉันค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่งจากพื้นเย็นเยือก ดวงตาไร้ซึ่งแววแห่งชีวิต“ฉันเข้าใจแล้วค่ะ” ฉันพูดกับวิกเตอร์ น้ำเสียงเรียบเฉยจนน่ากลัว “ฉันจะจบมันด้วยตัวเอง”วิกเตอร์หรี่ตาลงพร้อมแค่นยิ้ม “คิดจะหล

  • เกมของพ่อ เปลี่ยนคู่รักให้เป็นฆาตกร   บทที่ 3

    “มายา...” ฉันสะอื้นไห้ กอดเธอไว้แน่นในครอบครัวที่เย็นชาและบ้าคลั่งแห่งนี้ เธอคือความอบอุ่นเพียงหนึ่งเดียวที่ฉันเหลืออยู่“ไม่ต้องกลัวนะเนสซ่า คืนนี้พวกการ์ดจะเปลี่ยนเวรกัน นมจะพาหนูหนีออกทางช่องกรงหมาเก่าตรงรั้วหลังบ้าน แม่นมมีเงินเก็บอยู่บ้าง เราจะไปเมืองอื่นกัน แล้วจะไม่กลับมาที่นี่อีกเลย”ฉันพยักหน้า พยายามกล้ำกลืนก้อนสะอื้นลงคอยามราตรีมาเยือน คฤหาสน์ทั้งหลังเงียบสงบราวกับไร้ผู้คนฉันเดินตามแม่นมมายา แอบชิดไปตามมุมมืดของกำแพง ก้าวไปข้างหน้าทีละก้าวเพื่อตรงไปยังหลังบ้านอิสรภาพอยู่อีกแค่นิดเดียว... แค่ฟากฝั่งของรั้วกั้นนั่นเท่านั้นแต่ในตอนที่เรากำลังจะถึงช่องว่างตรงรั้ว สปอตไลต์แสงจ้าก็สว่างวาบขึ้นมาทันที!ลำแสงสีขาวส่องจับร่างของพวกเราจนขยับไปไหนไม่ได้วิกเตอร์ยืนอยู่เบื้องหน้าเราพร้อมกับบอดี้การ์ดนับสิบคน เขายืนตระหง่านอยู่ตรงนั้นราวกับภูตผีในเงามืด“อรุณสวัสดิ์ มายา, เนสซ่า” วิกเตอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยสมองของฉันว่างเปล่าไปหมด ฉันกลัวเสียจนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจมันจบแล้ว... ทุกอย่างจบสิ้นแล้วแต่วิกเตอร์ไม่ได้แสดงความโกรธเกรี้ยว เขาไม่ได้สั่งให้ใครเข้ามาทำร้ายฉ

  • เกมของพ่อ เปลี่ยนคู่รักให้เป็นฆาตกร   บทที่ 2

    ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจนทำให้ฉันได้สติคืนมาจากความสลบสไลฉันนอนอยู่บนลานหญ้าหลังคฤหาสน์ ลมยามค่ำคืนเย็นเยือกบาดลึกถึงกระดูก ฝูงกาใกล้ๆ น้ำพุรุมจิกแผลเหวอะหวะของฉันเพราะนึกว่าเป็นศพฉันต้องสู้กับอาการหน้ามืดคลื่นไส้ แล้วก้าวขาซวนเซกลับขึ้นห้องอย่างระมัดระวังที่สุดเพื่อไม่ให้เกิดเสียงฉันพอแล้วกับการถูกทารุณกรรมไม่มีสิ้นสุดนี้... ฉันจะนอนรอความตายเฉยๆ ไม่ได้อีกแล้ว ฉันต้องหาทางรอดให้ตัวเองหลังจากหมั้นหมายล้มเหลวเป็นครั้งที่สาม ฉันเคยโทรแจ้งตำรวจ เพราะสงสัยว่าพวกผู้ชายโดนล้างสมองหรือสะกดจิตในห้องนั้นหรือเปล่า แต่ตำรวจกลับส่งหมอมาตรวจ แล้วก็ไม่พบร่องรอยการถูกสะกดจิตเลยสักนิดพวกคู่หมั้นของฉัน... พวกเขารู้สึกเกลียดชังฉันจากก้นบึ้งของหัวใจจริงๆยิ่งไปกว่านั้น ทั้งผู้อาวุโสในตระกูลและพวกคนรับใช้ต่างก็พร้อมใจกันบอกตำรวจว่าฉันเกิดอาการประสาทหลอนเพราะเสพยาสุดท้าย ตำรวจตะคอกใส่หน้าฉันว่าเสียเวลา แล้วก็เดินสะบัดหน้ากลับไปเพื่อเป็นการลงโทษ วิกเตอร์จับฉันขังไว้ในห้องเก็บไวน์ที่ไร้ความอบอุ่นนานถึงหนึ่งสัปดาห์ไม่มีอาหาร มีเพียงน้ำใส่น้ำแข็งฉันเคยคิดจะหนี...แต่ไม่ว่าจะหนีไปไกลแค่ไหน

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status