LOGINตระกูลคาสซาโนมีธรรมเนียมประหลาดอยู่อย่างหนึ่ง... ผู้ชายทุกคนที่ปรารถนาจะแต่งงานกับฉัน ต้องเข้าไปในห้องมืดกับพ่อเพื่อเข้ารับ “การทดสอบ” มีเพียงผู้ที่ผ่านมันไปได้เท่านั้นที่จะได้ครองคู่กับฉัน แต่หลายปีที่ผ่านมา ฉันคบหาแฟนหนุ่มมาแล้วหลายต่อหลายคน และทุกคนที่เดินออกจากห้องนั้นกลับกลายเป็นคนละคน... ดวงตาของพวกเขามีแต่รังสีฆาตกรรม โดมินิก แฟนคนที่ห้าของฉันหัวเราะเยาะความคิดนี้ "ก็แค่มุกขู่ให้กลัวแบบคนรุ่นเก่านั่นแหละ" "ผมรักคุณ และผมอยากแต่งงานกับคุณ" เขาให้คำมั่น "ไม่ต้องกังวลไปนะเบบ" แล้วเขา ก็เดินเข้าไป... ทว่ายามที่เขาเดินกลับออกมา เขามองฉันด้วยสายตาเหมือนฉันเป็นขยะกักขฬะที่เขาเพิ่งเหยียบมา "อีตัวสกปรกเอ๋ย... ฉันละไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าตระกูลคาสซาโนปล่อยให้แกมีชีวิตอยู่ได้ยังไง" เขากระโจนเข้าใส่ฉัน สองมือบีบเค้นรอบคออย่างแรง หวังจะเอาชีวิตให้ตายคามือ ฉันหลับตาลงด้วยความสิ้นหวัง... ฉันไม่เข้าใจเลยสักนิด ในห้องนั้นมีอะไรกันแน่? ทำไมทุกคนที่เข้าไป ถึงได้กลับออกมาพร้อมความแค้นที่อยากให้ฉันตายไปพ้นๆ ทุกคนเลย?
View Moreโรงพยาบาลจิตเวชเอกชน ‘อีเดน’ หรูหราไม่ต่างจากโรงแรมห้าดาว... ทว่ากลับน่าอึดอัดและชวนอึดอัดไม่แพ้กันทุกๆ วัน ฉันถูกบังคับให้กลืนยาคลายเครียดและยาสดักประสาทเข้าไปกำมือใหญ่ตัวยาทำให้ความรู้สึกนึกคิดของฉันด้านชาฉันเริ่มสับสนเรื่องเวลา จนเกือบจะลืมไปแล้วว่าตัวเองเป็นใคร สิ่งเดียวที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในสมองคือภาพวิดีโอกล้องวงจรปิดอันนองเลือดแผ่นนั้นจนกระทั่งวันหนึ่ง ในอีกสามเดือนต่อมา...ระหว่างที่ฉันอยู่ในพื้นที่สันทนาการของแดนควบคุมพิเศษ สายตาของฉันมองผ่านกระจกกันกระสุนหนาตับ ไปเห็นใครบางคนที่ ‘ไม่มีทางเป็นไปได้’ ที่จะมาอยู่ที่นี่จูเลียน...ชายหนุ่มในวิดีโอ... รักแรกของฉัน คนที่ฉันเข้าใจว่าตัวเองเป็นคนลงมือสังหารเขาไปแล้วเขาสวมชุดป่วยลายทาง นั่งอยู่บนรถเข็น พลางจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างสมองอันพร่ามัวเพราะฤทธิ์ยาของฉันทำงานอย่างหนักทันที ความรู้สึกผิดปกติอย่างรุนแรงทำให้ฉันเวียนหัวปั่นป่วน... จูเลียนยังไม่ตายงั้นเหรอ?!ถ้าอย่างนั้น... คนที่อยู่ในวิดีโอนั่นคือใครกันล่ะ?คืนนั้น ฉันใช้กิ๊บติดผมที่แอบซ่อนไว้สะเดาะกลอนประตูห้องพักฉันแอบย่องเข้าไปในแดนกักกันโรค จนกระทั่งพบห้องขอ
เช้าวันนั้น ฉันเพิ่งจะเอาขยะของโมเต็ลไปทิ้งลงในถังขยะด้านนอก ยามที่ฉันหันหลังกลับมา ฉันก็เห็นวิกเตอร์“อรุณสวัสดิ์ ลูกสาวของฉัน” เขาเอ่ยขึ้นขณะก้าวลงมาจากรถก่อนที่ฉันทันจะได้กรีดร้อง บอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนก็พุ่งเข้ามาตรอกร่างฉันกระแทกกับฝากระโปรงรถ เสียงล็อกดังแกรกของกุญแจมืออันเย็นเชียบพันธนาการข้อมือทั้งสองข้างของฉันไว้ทันที“พวกคุณทำบ้าอะไรกันน่ะ?! ปล่อยเธอนะ!” เจ้าของโมเต็ลร่างอ้วนตะโกนลั่น วิ่งพรวดพราดออกมาพร้อมโทรศัพท์ในมือ “ผมจะแจ้งตำรวจ!”“ต้องขออภัยจริงๆ ครับที่ทำให้คุณต้องตกใจ” วิกเตอร์เอ่ยขึ้นอย่างมีมารยาท พลางเดินเข้ามาหาด้วยท่าทางสง่างามเขาหยิบเอกสารสำคัญหลายฉบับออกจากกระเป๋าหิ้วแล้วยื่นให้เจ้าของโมเต็ล “ผมเป็นพ่อของเธอครับ ลูกสาวของผมป่วยเป็นโรคจิตเภทขั้นรุนแรงที่มีพฤติกรรมก้าวร้าวชอบใช้วิธีรุนแรง เธอเพิ่งจะแหกการควบคุมหนีออกมาเมื่อสองสัปดาห์ก่อนหลังจากไปทำร้ายร่างกายคนอื่น”เพื่อเพิ่มน้ำหนักให้คำพูด วิกเตอร์ถึงขั้นเปิดวิดีโอในแท็บเล็ตให้ดู—มันคือภาพจากกล้องวงจรปิดตอนที่ฉันคุ้มคลั่ง อาละวาดพังข้าวของโบราณ และใช้เศษกระจกบาดหน้าผู้อาวุโสในวิดีโอนั้น ฉันดูเหมือนห
“ออกไป! ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น!”ฉันใช้แขนข้างที่ดีเพียงข้างเดียวพยุงตัวขึ้น พยายามที่จะหยุดคำถามของนายตำรวจสายสืบ“สมองฉันมันไม่ปกติ! ฉันเสพยาผิดกฎหมาย ฉันเป็นโรคจิต! แผลทั้งหมดนี่ฉันทำตัวเองทั้งนั้น!” ฉันใช้มือตะกุยผมตัวเองอย่างคลั่งไคล้ เพื่อแลกกับการทำให้พวกเขายอมเชื่อในคำโกหกของฉันแต่ตำรวจทั้งสองนายกลับจ้องมองอาการสติแตกของฉันด้วยสีหน้าเรียบเฉย“คงจะไม่ใช่แบบนั้นหรอกครับ คุณเนสซ่า” เขาชูรายงานฉบับหนึ่งขึ้นมา “ผลการตรวจสารพิษในเลือดของคุณออกมาสะอาดสะอ้าน คุณไม่ได้เมาหรือใช้ยาใดๆ ทั้งนั้น และร่องรอยบาดแผลบนร่างกายของคุณมันสอดคล้องกับการถูกทำร้ายทารุณกรรมระยะยาวอย่างแน่นอน”เขาวางแฟ้มเอกสารที่มีตราประทับอย่างเป็นทางการลงบนโต๊ะข้างเตียงดัง แป๊บ!“นี่คือหมายค้น ทางเราประสานงานกับ วิกเตอร์ คาสซาโน ที่ยืนอยู่ตรงโถงทางเดินเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้เขากำลังพาพวกเราตรงไปที่คฤหาสน์”“ไม่นะ—!” ฉันร้องอ้อนวอน น้ำตาและเหงื่อสาดเปียกโชกไปทั่วผืนผ้าห่มสายสืบไม่สนใจอาการสติแตกของฉันเลยแม้แต่น้อย เขาเดินสะบัดหน้าออกจากห้องไปฉันจะปล่อยให้พวกเขาย่างก้าวเข้าไปในห้องนั้นไม่ได้เด็ดขาด!ฉันลากร่างก
ฉันขยี้ตาตัวเอง พยายามภาวนาให้ภาพตรงหน้าหายไปภาพที่เล่นอยู่บนหน้าจอนั้นไม่ต่างอะไรจากมีดพิษที่กรีดซ้ำๆ ลงบนสมองของฉันเป็นไปไม่ได้... เรื่องแบบนี้มันเป็นไปไม่ได้!“เห็นชัดเจนแล้วใช่ไหม?” เสียงอันเย็นเชียบของวิกเตอร์ดังสะท้อนไปทั่วห้อง “ยอมแพ้แล้วหรือยัง?”เขากระชากคอเสื้อฉันขึ้นมา แล้วตบหน้าฉันฉาดใหญ่เข้าเต็มรัก“แกควรจะลงนรกไปตั้งนานแล้ว เนสซ่า” เขาคำรามสบถ น้ำเสียงแฝงไว้ด้วยความหนาวเย็นแทรกซึมถึงกระดูกคราวนี้ฉันไม่แม้แต่จะขยับตัวโหนกแก้มของฉันบวมปูด เลือดไหลซึมออกจากมุมปาก แต่ฉันกลับไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิดหัวใจของฉันถูก ‘ความจริง’ อันน่าสะอิดสะเอียนและโสโครกบนหน้าจอนั่นบดขยี้จนแหลกสลายไปหมดแล้วฉันหลับตาลงด้วยความสิ้นหวังถ้าเรื่องทั้งหมดนี้เป็นความจริง... ฉันก็ไม่สมควรจะมีชีวิตอยู่อีกต่อไปทุกคนที่เคยรักฉันต่างถูกความลับนี้เปลี่ยนให้กลายเป็นอสูรกายฉันนี่แหละ... คือตัวอสูรกายฉันค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่งจากพื้นเย็นเยือก ดวงตาไร้ซึ่งแววแห่งชีวิต“ฉันเข้าใจแล้วค่ะ” ฉันพูดกับวิกเตอร์ น้ำเสียงเรียบเฉยจนน่ากลัว “ฉันจะจบมันด้วยตัวเอง”วิกเตอร์หรี่ตาลงพร้อมแค่นยิ้ม “คิดจะหล











