Short
เกมของพ่อ เปลี่ยนคู่รักให้เป็นฆาตกร

เกมของพ่อ เปลี่ยนคู่รักให้เป็นฆาตกร

By:  เอคโค่Completed
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
7Chapters
2views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ตระกูลคาสซาโนมีธรรมเนียมประหลาดอยู่อย่างหนึ่ง... ผู้ชายทุกคนที่ปรารถนาจะแต่งงานกับฉัน ต้องเข้าไปในห้องมืดกับพ่อเพื่อเข้ารับ “การทดสอบ” มีเพียงผู้ที่ผ่านมันไปได้เท่านั้นที่จะได้ครองคู่กับฉัน แต่หลายปีที่ผ่านมา ฉันคบหาแฟนหนุ่มมาแล้วหลายต่อหลายคน และทุกคนที่เดินออกจากห้องนั้นกลับกลายเป็นคนละคน... ดวงตาของพวกเขามีแต่รังสีฆาตกรรม โดมินิก แฟนคนที่ห้าของฉันหัวเราะเยาะความคิดนี้ "ก็แค่มุกขู่ให้กลัวแบบคนรุ่นเก่านั่นแหละ" "ผมรักคุณ และผมอยากแต่งงานกับคุณ" เขาให้คำมั่น "ไม่ต้องกังวลไปนะเบบ" แล้วเขา ก็เดินเข้าไป... ทว่ายามที่เขาเดินกลับออกมา เขามองฉันด้วยสายตาเหมือนฉันเป็นขยะกักขฬะที่เขาเพิ่งเหยียบมา "อีตัวสกปรกเอ๋ย... ฉันละไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าตระกูลคาสซาโนปล่อยให้แกมีชีวิตอยู่ได้ยังไง" เขากระโจนเข้าใส่ฉัน สองมือบีบเค้นรอบคออย่างแรง หวังจะเอาชีวิตให้ตายคามือ ฉันหลับตาลงด้วยความสิ้นหวัง... ฉันไม่เข้าใจเลยสักนิด ในห้องนั้นมีอะไรกันแน่? ทำไมทุกคนที่เข้าไป ถึงได้กลับออกมาพร้อมความแค้นที่อยากให้ฉันตายไปพ้นๆ ทุกคนเลย?

View More

Chapter 1

บทที่ 1

สิบนาทีก่อน หน้าร้านโดมินิกยังหัวเราะเยาะเรื่อง ‘การทดสอบในห้องมืด’ ของพ่อฉันอยู่เลย แถมยังบอกว่าเป็นแค่มุกตลกโบราณ

มาตอนนี้ สองมือของเขากลับบีบแน่นอยู่รอบคอฉัน กดร่างฉันจมลงกับพื้นพรม

ฉันหายใจไม่ออก โลกเริ่มมืดดับลงเรื่อยๆ

“โดมินิก! คุณบ้าไปแล้วเหรอ?! คุณไปเห็นอะไรในนั้นมา?!” ฉันตะเกียกตะกายตะกุยนิ้วมือเขาอย่างสิ้นหวัง เล็บของฉันขูดเข้าหลังมือเขาจนเป็นรอยแผลเลือดซึม

“หุบปาก! ฉันกำลังช่วยโลกกำจัดขยะต่างหาก!” เขาคำราม ดวงตาแดงก่ำด้วยความรังเกียจแค้นเคืองอย่างถึงที่สุด

เขาใช้เข่ากระทุ้งเข้าที่ท้องฉันอย่างแรง

ความเจ็บปวดแปลบปลาบราวกับไฟลวกระเบิดไปทั่วร่าง ดึงเอาลมหายใจสุดท้ายของฉันหายวับไป ฉันนอนงอตัวเป็นกุ้งจนไม่อาจส่งเสียงกรีดร้องได้เลยด้วยซ้ำ

เขาลุกขึ้นยืน แล้วเตะเข้าที่ชายโครงฉันเต็มรัก... สองครั้งติด

หัวรองเท้าหนังแหลมคมนั่นทำให้สติของฉันดับวูบไปชั่วขณะ

โดยไม่หันกลับมามองแม้แต่น้อย เขาหันหลังเดินสะบัดตูดออกจากคฤหาสน์ไป

ฉันนอนพะงาบๆ อยู่บนพื้น กระเสือกกระสายหาอากาศ หายใจเอากลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วลำคอ

นี่เป็นครั้งที่ห้าแล้ว...

ตั้งแต่ฉันอายุครบยี่สิบปี ผู้ชายทุกคนที่เคยสาบานว่ารักฉัน ต่างเดินเข้าไปในห้องใต้ดินนั่น แล้วกลับออกมาเป็นอสูรกายที่จ้องจะหักคอฉันทุกคน

ฉันเพิ่งจะพยุงร่างตัวเองลุกขึ้นโดยอาศัยโซฟาช่วยยึด แต่แล้วความเจ็บปวดปวดรวดเร็วก็แทรกผ่านอก

วิกเตอร์ พ่อของฉัน... เตะฉันซ้ำอย่างอำมหิตจนร่างลอยกระเด็น

ฉันถลาไปกระแทกกับโต๊ะกาแฟหินอ่อน จนท็อปกระจกแตกกระจายละเอียด

บรรดาบอดี้การ์ดในคฤหาสน์ยืนนิ่งเหมือนรูปปั้น ไม่มีใครกล้าขยับแม้แต่ปลายเล็บ

วิกเตอร์ถอดเสื้อสูทออกอย่างใจเย็น แล้วหยิบไม้กอล์ฟออกมาจากถุงใกล้ๆ

“เนสซ่า นี่เป็นครั้งที่ห้าแล้วนะ” น้ำเสียงของเขามันเย็นชาจับขั้วหัวใจ “แกทำให้อับอายขายหน้าตระกูลเราอีกแล้ว ฉันคงต้องสั่งสอนแกสักหน่อย”

ไม้กอล์ฟหวดลงมาครั้งแรกที่แขนซ้ายของฉัน

เสียงกระดูกหักดังกร๊อบน่าสยดสยองก้องไปทั่วห้องโถงกว้าง แขนของฉันหักสะบั้น

“พ่อ... ทำไม...” ฉันกัดริมฝีปากแน่น จ้องมองเขาด้วยสายตาเคียดแค้น

เขาไม่ตอบ... มีเพียงเสียงไม้กอล์ฟที่หวดลงมาระรอกแล้วระรอกเล่า

นานครึ่งชั่วโมงเต็ม

ไม้กอล์ฟนั่นทำชายโครงฉันหักไปสามซี่ พร้อมกับแขนอีกหนึ่งข้าง

เขายืนตระหง่านอยู่เหนือร่างที่ร่อแร่แทบสิ้นใจของฉัน

“ลากมันกลับห้อง” วิกเตอร์สั่งพลางรับผ้าขนหนูร้อนจากพ่อบ้านมาเช็ดมือด้วยท่าทีเชื่องช้าและประดิดประดอย

“แล้วเฝ้าไว้ให้ดี อย่าให้คลาดสายตา”

นั่นคือข้ออ้างของพวกมัน... หาว่าฉันสติไม่สมประกอบ

ดึกคืนนั้น ฉันนอนอยู่บนเตียง กัดผ้าพันแผลไว้แน่นขณะพยายามดัดกระดูกแขนตัวเองให้เข้าที่

ทุกครั้งที่ ‘การทดสอบ’ ล้มเหลว พ่อจะทำโทษฉันข้อหาทำให้ตระกูลอับอาย

ฉันเคยสงสัยว่าตัวเองไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของเขารึเปล่า แต่ผล DNA ที่ฉันแอบทำมันก็พิสูจน์ชัดเจนแล้ว... ฉันมีเลือดเนื้อเชื้อไขของคาสซาโนอยู่เต็มตัว

ฉันเคยคิดว่าเขาเกลียดฉันเพราะเขาเกลียดแม่

แต่หลังจากแม่เสียชีวิต เขากลับปฏิเสธคำขอแต่งงานจากตระกูลใหญ่ๆ ทั้งหมด แถมยังตั้งมูลนิธิขนาดใหญ่ในนามของแม่ขึ้นมาอีก

สำหรับแก๊งมาเฟียทั่วทั้งนิวยอร์ก เขาคือเจ้าพ่อผู้รักเดียวใจเดียวที่สุด

มีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้นที่รู้... ว่าเขาคือปีศาจร้าย

ความเจ็บปวดทำให้ฉันหายใจลำบาก ในช่วงเวลาที่สิ้นหวังสุดขีด ฉันตัดสินใจวิดีโอคอลหาคุณยาย

ทันทีที่สายติด ยายเห็นหน้าฉันก็อุทานด้วยความตกใจ น้ำตาไหลพรูออกมาทันที

“พระเจ้า! มันทำกับแกขนาดนี้ได้ยังไงกัน!”

ไม่ถึงยี่สิบนาทีหลังจากยายวางสาย เสียงเบรกดังสนั่นก็ก้องขึ้นหน้าคฤหาสน์

มาร์คัส น้าชายของฉัน... เจ้าพ่อมาเฟียอารมณ์ร้อน ถีบประตูหน้าจนหลุดออกจากบานพับ โดยมีบอดี้การ์ดอาวุธครบมือร่วมสิบคนขนาบข้าง

“วิกเตอร์! ไอ้ชาติหมา! วันนี้ฉันจะเป่าหัวแก!” มาร์คัสตะโกนลั่น ชักปืนเล็งตรงไปที่หน้าของวิกเตอร์

ฉันกัดฟันทนความเจ็บปวด ยึดราวบันไดไว้แน่น หวังว่าน้าจะช่วยพาฉันออกไปจากขุมนวยแห่งนี้เสียที

เมื่อเผชิญหน้ากับปากกระบอกปืน วิกเตอร์กลับเงียบกริบ

เขาเพียงแค่ปรายตามองมาร์คัสด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะหันหลังเดินตรงไปทางประตูเหล็กหนาหนักที่นำไปสู่ห้องใต้ดิน

“ถ้าแกมีใจ ก็ตามเข้ามา”

มาร์คัสแค่นยิ้ม ขึ้นนกปืนแล้วเดินตามเข้าไป “มาดูกันซิว่าแกเล่นเกมบ้าอะไรอยู่”

ประตูเหล็กปิดตูมลงสนั่น

ห้องโถงเงียบกริบราวกับสุสาน หัวใจของฉันเต้นระทึก ความรู้สึกรางร้ายอันน่ากลัวถาโถมเข้าใส่

สิบนาทีผ่านไป...

ประตูเปิดออกอีกครั้ง

มาร์คัสเดินออกมา... แต่สายตาของเขาเปลี่ยนไปแล้ว

ความโกรธแค้นและความห่วงใยหายวับไปสิ้น แทนที่ด้วยความรังเกียจเดียดหยามอย่างลึกซึ้งเย็นชา

เขายืนอยู่บนยอดบันได มองลงมาที่ฉัน ดวงตาคู่คุ้นเคยคู่นั้นเย็นชาประดุจน้ำแข็ง

“น้าคะ...” ฉันพึมพำ เบิ่งตากว้างด้วยความหวาดกลัว

คราวนี้ เขาไม่ได้ดึงฉันไปซ่อนไว้ข้างหลังเพื่อปกป้องเหมือนเคย... แต่มือของเขากลับยื่นออกมาแล้วกระชากสร้อยไพลินออกจากคอของฉันอย่างแรง

นั่นเป็นสร้อยของแม่... ของชิ้นสุดท้ายที่แม่เหลือไว้ให้ และสวมมันลงบนคอของฉันด้วยมือตัวเองก่อนตาย เป็นสิ่งเดียวในชีวิตแม่ที่ฉันเหลืออยู่

ตะขอสร้อยบาดผิวหนังจนฉันร้องออกมา สองมือรีบยกขึ้นไขว่คว้าเพื่อเอาคืน “ไม่นะ! คืนหนูมานะ!”

“แกไม่คู่ควรกับสิ่งนี้” มาร์คัสรามใส่ กำหมัดแน่นรอบสร้อยเส้นนั้น น้ำเสียงของเขาบาดลึกเหมือนเศษกระจก “แกไม่คู่ควรกับอะไรก็ตามที่เป็นของเธอทั้งนั้น!”

“มาร์คัส! แกทำอะไรน่ะ?!” ยายกรีดร้องพลางวิ่งพรวดพราดเข้ามา

เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้ๆ ยาย แล้วกระซิบอะไรบางอย่างที่ข้างหู

ฉันไม่ได้ยินว่าเขาพูดอะไร...

แต่ฉันเห็นสีหน้าของคุณยายถอดสีในทันตา ท่านทรุดตัวลงบนเก้าอี้ ใบหน้าที่เคยใจดีบิดเบี้ยวกลายเป็นความแค้นเคืองและเกลียดชังอย่างน่ากลัว

“เอาไปเลย!” ท่านสบถเสียงแหลม นิ้วมือชี้มาที่ฉัน ร่างกายสั่นสะท้านไปทั้งตัว “เอาของของแม่มันไปให้หมด! ฉันไม่มีหลานสาว! ไม่มีสิ่งปฏิกูลน่ารังเกียจแบบมัน!”

มาร์คัสปรายตามองฉันเป็นครั้งสุดท้ายด้วยสายตาเย็นชา เขายัดสร้อยใส่กระเป๋าแล้วเดินออกจากคฤหาสน์ไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย พร้อมกับบรรดาคนรับใช้ที่เดินตามหลังไป

ความเจ็บปวดจากการสูญเสียสิ่งสุดท้ายของแม่ บวกกับบาดแผลฉกรรจ์ที่พ่อฝากไว้ มันถาโถมใส่ฉันพร้อมกันจนทนไม่ไหว... ฉันไม่รู้ว่าตัวเองนอนจมกองน้ำตาอยู่บนพื้นเย็นเยือกนั่นนานแค่ไหน รู้ตัวอีกที ฉันก็ถูกลากไปเหมือนกระสอบขยะใบหนึ่ง... ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบไป

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
7 Chapters
บทที่ 1
สิบนาทีก่อน หน้าร้านโดมินิกยังหัวเราะเยาะเรื่อง ‘การทดสอบในห้องมืด’ ของพ่อฉันอยู่เลย แถมยังบอกว่าเป็นแค่มุกตลกโบราณมาตอนนี้ สองมือของเขากลับบีบแน่นอยู่รอบคอฉัน กดร่างฉันจมลงกับพื้นพรมฉันหายใจไม่ออก โลกเริ่มมืดดับลงเรื่อยๆ“โดมินิก! คุณบ้าไปแล้วเหรอ?! คุณไปเห็นอะไรในนั้นมา?!” ฉันตะเกียกตะกายตะกุยนิ้วมือเขาอย่างสิ้นหวัง เล็บของฉันขูดเข้าหลังมือเขาจนเป็นรอยแผลเลือดซึม“หุบปาก! ฉันกำลังช่วยโลกกำจัดขยะต่างหาก!” เขาคำราม ดวงตาแดงก่ำด้วยความรังเกียจแค้นเคืองอย่างถึงที่สุดเขาใช้เข่ากระทุ้งเข้าที่ท้องฉันอย่างแรงความเจ็บปวดแปลบปลาบราวกับไฟลวกระเบิดไปทั่วร่าง ดึงเอาลมหายใจสุดท้ายของฉันหายวับไป ฉันนอนงอตัวเป็นกุ้งจนไม่อาจส่งเสียงกรีดร้องได้เลยด้วยซ้ำเขาลุกขึ้นยืน แล้วเตะเข้าที่ชายโครงฉันเต็มรัก... สองครั้งติดหัวรองเท้าหนังแหลมคมนั่นทำให้สติของฉันดับวูบไปชั่วขณะโดยไม่หันกลับมามองแม้แต่น้อย เขาหันหลังเดินสะบัดตูดออกจากคฤหาสน์ไปฉันนอนพะงาบๆ อยู่บนพื้น กระเสือกกระสายหาอากาศ หายใจเอากลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วลำคอนี่เป็นครั้งที่ห้าแล้ว...ตั้งแต่ฉันอายุครบยี่สิบปี ผู้ชายทุกคนที่เคย
Read more
บทที่ 2
ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจนทำให้ฉันได้สติคืนมาจากความสลบสไลฉันนอนอยู่บนลานหญ้าหลังคฤหาสน์ ลมยามค่ำคืนเย็นเยือกบาดลึกถึงกระดูก ฝูงกาใกล้ๆ น้ำพุรุมจิกแผลเหวอะหวะของฉันเพราะนึกว่าเป็นศพฉันต้องสู้กับอาการหน้ามืดคลื่นไส้ แล้วก้าวขาซวนเซกลับขึ้นห้องอย่างระมัดระวังที่สุดเพื่อไม่ให้เกิดเสียงฉันพอแล้วกับการถูกทารุณกรรมไม่มีสิ้นสุดนี้... ฉันจะนอนรอความตายเฉยๆ ไม่ได้อีกแล้ว ฉันต้องหาทางรอดให้ตัวเองหลังจากหมั้นหมายล้มเหลวเป็นครั้งที่สาม ฉันเคยโทรแจ้งตำรวจ เพราะสงสัยว่าพวกผู้ชายโดนล้างสมองหรือสะกดจิตในห้องนั้นหรือเปล่า แต่ตำรวจกลับส่งหมอมาตรวจ แล้วก็ไม่พบร่องรอยการถูกสะกดจิตเลยสักนิดพวกคู่หมั้นของฉัน... พวกเขารู้สึกเกลียดชังฉันจากก้นบึ้งของหัวใจจริงๆยิ่งไปกว่านั้น ทั้งผู้อาวุโสในตระกูลและพวกคนรับใช้ต่างก็พร้อมใจกันบอกตำรวจว่าฉันเกิดอาการประสาทหลอนเพราะเสพยาสุดท้าย ตำรวจตะคอกใส่หน้าฉันว่าเสียเวลา แล้วก็เดินสะบัดหน้ากลับไปเพื่อเป็นการลงโทษ วิกเตอร์จับฉันขังไว้ในห้องเก็บไวน์ที่ไร้ความอบอุ่นนานถึงหนึ่งสัปดาห์ไม่มีอาหาร มีเพียงน้ำใส่น้ำแข็งฉันเคยคิดจะหนี...แต่ไม่ว่าจะหนีไปไกลแค่ไหน
Read more
บทที่ 3
“มายา...” ฉันสะอื้นไห้ กอดเธอไว้แน่นในครอบครัวที่เย็นชาและบ้าคลั่งแห่งนี้ เธอคือความอบอุ่นเพียงหนึ่งเดียวที่ฉันเหลืออยู่“ไม่ต้องกลัวนะเนสซ่า คืนนี้พวกการ์ดจะเปลี่ยนเวรกัน นมจะพาหนูหนีออกทางช่องกรงหมาเก่าตรงรั้วหลังบ้าน แม่นมมีเงินเก็บอยู่บ้าง เราจะไปเมืองอื่นกัน แล้วจะไม่กลับมาที่นี่อีกเลย”ฉันพยักหน้า พยายามกล้ำกลืนก้อนสะอื้นลงคอยามราตรีมาเยือน คฤหาสน์ทั้งหลังเงียบสงบราวกับไร้ผู้คนฉันเดินตามแม่นมมายา แอบชิดไปตามมุมมืดของกำแพง ก้าวไปข้างหน้าทีละก้าวเพื่อตรงไปยังหลังบ้านอิสรภาพอยู่อีกแค่นิดเดียว... แค่ฟากฝั่งของรั้วกั้นนั่นเท่านั้นแต่ในตอนที่เรากำลังจะถึงช่องว่างตรงรั้ว สปอตไลต์แสงจ้าก็สว่างวาบขึ้นมาทันที!ลำแสงสีขาวส่องจับร่างของพวกเราจนขยับไปไหนไม่ได้วิกเตอร์ยืนอยู่เบื้องหน้าเราพร้อมกับบอดี้การ์ดนับสิบคน เขายืนตระหง่านอยู่ตรงนั้นราวกับภูตผีในเงามืด“อรุณสวัสดิ์ มายา, เนสซ่า” วิกเตอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยสมองของฉันว่างเปล่าไปหมด ฉันกลัวเสียจนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจมันจบแล้ว... ทุกอย่างจบสิ้นแล้วแต่วิกเตอร์ไม่ได้แสดงความโกรธเกรี้ยว เขาไม่ได้สั่งให้ใครเข้ามาทำร้ายฉ
Read more
บทที่ 4
ฉันขยี้ตาตัวเอง พยายามภาวนาให้ภาพตรงหน้าหายไปภาพที่เล่นอยู่บนหน้าจอนั้นไม่ต่างอะไรจากมีดพิษที่กรีดซ้ำๆ ลงบนสมองของฉันเป็นไปไม่ได้... เรื่องแบบนี้มันเป็นไปไม่ได้!“เห็นชัดเจนแล้วใช่ไหม?” เสียงอันเย็นเชียบของวิกเตอร์ดังสะท้อนไปทั่วห้อง “ยอมแพ้แล้วหรือยัง?”เขากระชากคอเสื้อฉันขึ้นมา แล้วตบหน้าฉันฉาดใหญ่เข้าเต็มรัก“แกควรจะลงนรกไปตั้งนานแล้ว เนสซ่า” เขาคำรามสบถ น้ำเสียงแฝงไว้ด้วยความหนาวเย็นแทรกซึมถึงกระดูกคราวนี้ฉันไม่แม้แต่จะขยับตัวโหนกแก้มของฉันบวมปูด เลือดไหลซึมออกจากมุมปาก แต่ฉันกลับไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิดหัวใจของฉันถูก ‘ความจริง’ อันน่าสะอิดสะเอียนและโสโครกบนหน้าจอนั่นบดขยี้จนแหลกสลายไปหมดแล้วฉันหลับตาลงด้วยความสิ้นหวังถ้าเรื่องทั้งหมดนี้เป็นความจริง... ฉันก็ไม่สมควรจะมีชีวิตอยู่อีกต่อไปทุกคนที่เคยรักฉันต่างถูกความลับนี้เปลี่ยนให้กลายเป็นอสูรกายฉันนี่แหละ... คือตัวอสูรกายฉันค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่งจากพื้นเย็นเยือก ดวงตาไร้ซึ่งแววแห่งชีวิต“ฉันเข้าใจแล้วค่ะ” ฉันพูดกับวิกเตอร์ น้ำเสียงเรียบเฉยจนน่ากลัว “ฉันจะจบมันด้วยตัวเอง”วิกเตอร์หรี่ตาลงพร้อมแค่นยิ้ม “คิดจะหล
Read more
บทที่ 5
“ออกไป! ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น!”ฉันใช้แขนข้างที่ดีเพียงข้างเดียวพยุงตัวขึ้น พยายามที่จะหยุดคำถามของนายตำรวจสายสืบ“สมองฉันมันไม่ปกติ! ฉันเสพยาผิดกฎหมาย ฉันเป็นโรคจิต! แผลทั้งหมดนี่ฉันทำตัวเองทั้งนั้น!” ฉันใช้มือตะกุยผมตัวเองอย่างคลั่งไคล้ เพื่อแลกกับการทำให้พวกเขายอมเชื่อในคำโกหกของฉันแต่ตำรวจทั้งสองนายกลับจ้องมองอาการสติแตกของฉันด้วยสีหน้าเรียบเฉย“คงจะไม่ใช่แบบนั้นหรอกครับ คุณเนสซ่า” เขาชูรายงานฉบับหนึ่งขึ้นมา “ผลการตรวจสารพิษในเลือดของคุณออกมาสะอาดสะอ้าน คุณไม่ได้เมาหรือใช้ยาใดๆ ทั้งนั้น และร่องรอยบาดแผลบนร่างกายของคุณมันสอดคล้องกับการถูกทำร้ายทารุณกรรมระยะยาวอย่างแน่นอน”เขาวางแฟ้มเอกสารที่มีตราประทับอย่างเป็นทางการลงบนโต๊ะข้างเตียงดัง แป๊บ!“นี่คือหมายค้น ทางเราประสานงานกับ วิกเตอร์ คาสซาโน ที่ยืนอยู่ตรงโถงทางเดินเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้เขากำลังพาพวกเราตรงไปที่คฤหาสน์”“ไม่นะ—!” ฉันร้องอ้อนวอน น้ำตาและเหงื่อสาดเปียกโชกไปทั่วผืนผ้าห่มสายสืบไม่สนใจอาการสติแตกของฉันเลยแม้แต่น้อย เขาเดินสะบัดหน้าออกจากห้องไปฉันจะปล่อยให้พวกเขาย่างก้าวเข้าไปในห้องนั้นไม่ได้เด็ดขาด!ฉันลากร่างก
Read more
บทที่ 6
เช้าวันนั้น ฉันเพิ่งจะเอาขยะของโมเต็ลไปทิ้งลงในถังขยะด้านนอก ยามที่ฉันหันหลังกลับมา ฉันก็เห็นวิกเตอร์“อรุณสวัสดิ์ ลูกสาวของฉัน” เขาเอ่ยขึ้นขณะก้าวลงมาจากรถก่อนที่ฉันทันจะได้กรีดร้อง บอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนก็พุ่งเข้ามาตรอกร่างฉันกระแทกกับฝากระโปรงรถ เสียงล็อกดังแกรกของกุญแจมืออันเย็นเชียบพันธนาการข้อมือทั้งสองข้างของฉันไว้ทันที“พวกคุณทำบ้าอะไรกันน่ะ?! ปล่อยเธอนะ!” เจ้าของโมเต็ลร่างอ้วนตะโกนลั่น วิ่งพรวดพราดออกมาพร้อมโทรศัพท์ในมือ “ผมจะแจ้งตำรวจ!”“ต้องขออภัยจริงๆ ครับที่ทำให้คุณต้องตกใจ” วิกเตอร์เอ่ยขึ้นอย่างมีมารยาท พลางเดินเข้ามาหาด้วยท่าทางสง่างามเขาหยิบเอกสารสำคัญหลายฉบับออกจากกระเป๋าหิ้วแล้วยื่นให้เจ้าของโมเต็ล “ผมเป็นพ่อของเธอครับ ลูกสาวของผมป่วยเป็นโรคจิตเภทขั้นรุนแรงที่มีพฤติกรรมก้าวร้าวชอบใช้วิธีรุนแรง เธอเพิ่งจะแหกการควบคุมหนีออกมาเมื่อสองสัปดาห์ก่อนหลังจากไปทำร้ายร่างกายคนอื่น”เพื่อเพิ่มน้ำหนักให้คำพูด วิกเตอร์ถึงขั้นเปิดวิดีโอในแท็บเล็ตให้ดู—มันคือภาพจากกล้องวงจรปิดตอนที่ฉันคุ้มคลั่ง อาละวาดพังข้าวของโบราณ และใช้เศษกระจกบาดหน้าผู้อาวุโสในวิดีโอนั้น ฉันดูเหมือนห
Read more
บทที่ 7
โรงพยาบาลจิตเวชเอกชน ‘อีเดน’ หรูหราไม่ต่างจากโรงแรมห้าดาว... ทว่ากลับน่าอึดอัดและชวนอึดอัดไม่แพ้กันทุกๆ วัน ฉันถูกบังคับให้กลืนยาคลายเครียดและยาสดักประสาทเข้าไปกำมือใหญ่ตัวยาทำให้ความรู้สึกนึกคิดของฉันด้านชาฉันเริ่มสับสนเรื่องเวลา จนเกือบจะลืมไปแล้วว่าตัวเองเป็นใคร สิ่งเดียวที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในสมองคือภาพวิดีโอกล้องวงจรปิดอันนองเลือดแผ่นนั้นจนกระทั่งวันหนึ่ง ในอีกสามเดือนต่อมา...ระหว่างที่ฉันอยู่ในพื้นที่สันทนาการของแดนควบคุมพิเศษ สายตาของฉันมองผ่านกระจกกันกระสุนหนาตับ ไปเห็นใครบางคนที่ ‘ไม่มีทางเป็นไปได้’ ที่จะมาอยู่ที่นี่จูเลียน...ชายหนุ่มในวิดีโอ... รักแรกของฉัน คนที่ฉันเข้าใจว่าตัวเองเป็นคนลงมือสังหารเขาไปแล้วเขาสวมชุดป่วยลายทาง นั่งอยู่บนรถเข็น พลางจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างสมองอันพร่ามัวเพราะฤทธิ์ยาของฉันทำงานอย่างหนักทันที ความรู้สึกผิดปกติอย่างรุนแรงทำให้ฉันเวียนหัวปั่นป่วน... จูเลียนยังไม่ตายงั้นเหรอ?!ถ้าอย่างนั้น... คนที่อยู่ในวิดีโอนั่นคือใครกันล่ะ?คืนนั้น ฉันใช้กิ๊บติดผมที่แอบซ่อนไว้สะเดาะกลอนประตูห้องพักฉันแอบย่องเข้าไปในแดนกักกันโรค จนกระทั่งพบห้องขอ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status