LOGIN
ในปีที่สอง ร้านถังจี้เปิดสาขาแห่งที่สองขึ้นอีกแห่งข้าพาสตรีไร้ที่พึ่งพิงสามคนกลับมาจากสำนักนายหน้าคนหนึ่งถูกสามีหย่าร้างและทอดทิ้ง อีกคนเกือบถูกขายเพราะบิดาติดหนี้สิน ส่วนอีกคนหลังจากสามีเสียชีวิต ก็ถูกญาติร่วมตระกูลยึดที่ดินไปแรกเริ่ม แม้แต่ดีดลูกคิดพวกนางก็ยังทำไม่เป็นข้าจึงเริ่มสอนจากการทำบัญชีอย่างง่ายที่สุด ให้พวกนางเรียนรู้การจำแนกชนิดชา คิดคำนวณเงิน และเจรจาต่อรองราคากับผู้มาติดต่อค้าขายมีคนเตือนข้าว่าอย่าให้เงินทองแก่สตรีมากเกินไป เกรงว่าพวกนางจะเกิดความคิดที่ไม่สมควรมีส่วนข้ากลับแบ่งเอกสารสิทธิในร้านค้าให้พวกนาง“เมื่อคนเรามีทางถอยให้ตนเองแล้ว จึงจะรู้ว่าตนอยากเลือกเดินไปบนเส้นทางสายใด”พอถึงปีที่ห้า เรือสินค้าของร้านถังจี้ก็สามารถแล่นจากเจียงหนานไปถึงชายแดนเหนือได้แล้วหลงจู๊คนใหม่นำรายการบัญชีจากเมืองหลวงมาให้ข้าตรวจดู พลางเอ่ยถึงจวนอ๋องผู้สำเร็จราชการขึ้นมาลอยๆตลอดหลายปีมานี้ เซียวฉือแทบไม่จัดงานเลี้ยง ทั้งยังเลิกฉลองวันเกิดไปแล้วจวนอ๋องที่แต่ก่อนเคยมีเหล่าขุนนางและผู้สูงศักดิ์มาเยือนกันเนืองแน่น ค่อยๆ เงียบสงบลงลุงโจวยังคงส่งจดหมายมาปีละฉบับบางครั้งก
สามวันต่อมา เจ้าหน้าที่จากที่ว่าการก็มาปิดผนึกประตูร้านถังจี้บนป้ายประกาศเขียนไว้อย่างชัดเจนว่า พระชายาของอ๋องผู้สำเร็จราชการออกจากเมืองหลวงโดยพลการ เอกสารรับรองสถานะบุคคลยังไม่กระจ่าง จึงให้โรงน้ำชาหยุดดำเนินกิจการเป็นการชั่วคราวข้าปลดประกาศนั้นลง แล้วนำหนังสือหย่าไปยังที่ว่าการหนังสือฉบับนั้นมีตราประทับของทางการเมืองหลวง แต่กลับไม่มีลายมือชื่อของเซียวฉือกำกับไว้เจ้าเมืองไม่กล้าล่วงเกินอ๋องผู้สำเร็จราชการ จึงได้แต่บอกให้ข้ากลับไปรอยามเย็น เซียวฉือยืนอยู่ภายในโรงน้ำชาที่ว่างเปล่าเขากลับมาสวมชุดพิธีการเข้าราชสำนักตามฐานะอ๋องอีกครั้ง ที่เอวห้อยป้ายคำสั่ง สีหน้าและแววตาก็กลับมาเย็นชาเคร่งขรึมอย่างในวันวานบนโต๊ะมีหนังสือผ่านทางสำหรับเดินทางกลับเมืองหลวงวางอยู่หนึ่งชุด“กลับไปกับข้า แล้วพรุ่งนี้โรงน้ำชาก็จะเปิดได้”ข้ามองหนังสือผ่านทางชุดนั้น“นี่เป็นการชดเชยจากท่านอ๋อง หรือเป็นเงื่อนไขแลกเปลี่ยนกันแน่?”เซียวฉือหลบสายตาข้า“เจียงหนานไม่ใช่ที่ที่เจ้าควรพำนักอยู่นานๆ”“บัญชีและกำลังคนของจวนอ๋องล้วนส่งมอบคืนให้เจ้าแล้ว ซ่งหว่านฉิงจะไม่มีวันปรากฏตัวอีก”เขายังคงจัดวางทุกอย
เซียวฉือพักอาศัยอยู่ฝั่งตรงข้ามมาได้หนึ่งเดือนแล้วเขาไม่ฝืนบุกเข้าโรงน้ำชาอีก ทั้งไม่มาวิงวอนให้ข้ากลับไปทุกวันอีกแล้วยามหลังคารั่วจนฝนไหลเข้ามา เขาก็ส่งคนให้นำกระเบื้องมุงหลังคามาให้คราวที่เจ้าหน้าที่ทางการมาตรวจเอกสารทะเบียนของผู้ค้าจากต่างถิ่น เขาได้ให้คนจากเมืองหลวงส่งหนังสือหย่าที่ประทับตราราชการแล้วมาไว้ล่วงหน้า ทว่ากลับปล่อยเวลาให้ผ่านไปเนิ่นนาน โดยยังไม่ยอมลงชื่อของตนเองเขาทำสิ่งต่างๆ มากมายทว่ากลับไม่ยอมปล่อยมืออย่างแท้จริงทุกเช้าตรู่ เขาจะนั่งตรงที่นั่งใกล้ประตูโรงน้ำชาที่สุด แล้วสั่งชาปี้หลัวชุนหนึ่งกาเมื่อก่อนเซียวฉือดื่มแต่ชารสเข้มบัดนี้เขากลับดื่มชาที่ข้าชอบ ข้าก็ไม่รู้ว่าเขากำลังลงโทษตนเอง หรือกำลังเตือนให้ข้ารู้ว่าเขายังคงจดจำอดีตได้วันนั้นหลังปิดร้าน เขามายืนดักอยู่ตรงประตูหลังในมือเขาไม่มีทั้งของขวัญและป้ายคำสั่งของอ๋องผู้สำเร็จราชการ“ชิงถัง เมื่อก่อนข้าเคยคิดว่าฉิงเอ๋อร์ต้องการคนปกป้อง ส่วนเจ้าจะไม่มีวันล้มลง”“ข้าเข้าใจว่าความเข้มแข็งอดทนของเจ้าหมายถึงเจ้าไม่รู้สึกเจ็บปวด และยังเข้าใจว่าความรักของเจ้าหมายถึงเจ้าจะไม่มีวันจากไป”คราวนี้เขาไม่ไ
ครึ่งปีต่อมา ร้านถังจี้ก็เริ่มมีชื่อเสียงอยู่บ้างในเจียงหนานโรงน้ำชาไม่ใหญ่โตนัก แต่โดดเด่นตรงที่ใช้ใบชาสดใหม่ ทั้งขนมก็ทำอย่างประณีตพิถีพิถันบรรดาพ่อค้าแม่ค้าในละแวกนั้นรู้ว่าข้าเป็นหญิงม่ายที่มาจากทางเหนือ ไม่มีผู้ใดซักไซ้เรื่องราวในอดีตของข้าข้าสวมเสื้อผ้าสีเรียบ จดบัญชีด้วยตนเอง บางครั้งก็นั่งต้มชาให้ลูกค้าอยู่ริมหน้าต่างวันที่ฝนฤดูใบไม้ผลิโปรยลงมา ข้ากำลังเตรียมจะปิดร้านมือข้างหนึ่งยื่นมายันบานประตูไว้มือข้างนั้นเรียวยาวทว่าแข็งแรง ตรงง่ามนิ้วหัวแม่มือกับนิ้วชี้มีรอยแผลเป็นเก่าอยู่รอยหนึ่งข้าจำได้เซียวฉือยืนอยู่หน้าประตู ไม่มีขบวนเกียรติยศตามฐานะอ๋อง สวมเพียงอาภรณ์สีดำที่เปียกชุ่มไปด้วยสายฝนเขาผอมลงมาก แนวกรามเด่นชัดกว่าแต่ก่อน ใต้ดวงตามีรอยคล้ำดำทว่าที่เอวของเขายังคงห้อยป้ายคำสั่งของอ๋องผู้สำเร็จราชการแผ่นนั้นอยู่ต่อให้คนผู้นี้อยู่ในสภาพกระเซอะกระเซิงเพียงใด ก็ยังทำให้ผู้คนไม่กล้ามองเขาตรงๆ เช่นเดิม“ชิงถัง”เมื่อชื่อสองอักษรที่ไม่ได้ยินมานานดังขึ้น มือข้าที่จับบานประตูอยู่ก็ชะงักไปชั่วขณะเซียวฉือสังเกตเห็นแล้วเขาก้าวมาข้างหน้าหนึ่งก้าว และได้ความกล้าก
ในเดือนแรกที่มาถึงเจียงหนาน ข้ายังไม่ได้เปิดโรงน้ำชาในทันทีแม้ห้างการค้าของท่านน้าชายจะให้ข้าพักพิงได้ชั่วคราว แต่ข้าก็ไม่อยากพึ่งพาญาติพี่น้องไปตลอดชีวิตข้านำเงินที่ได้จากการขายของมีค่าชิ้นเล็กๆ มาเช่าร้านเก่าแห่งหนึ่ง แล้วลงมือคัดเลือกใบชา คิดบัญชี และซ่อมแซมประตูหน้าต่างด้วยตนเองเมื่อก่อนเรื่องเหล่านี้ ข้าเพียงสั่งไปประโยคเดียว ก็ย่อมมีบ่าวไพร่ในจวนอ๋องจัดการให้เรียบร้อยแต่บัดนี้ แม้แต่ราคาป้ายร้านเพียงแผ่นเดียว ข้าก็ยังต้องคิดคำนวณและตกลงกับช่างไม้อยู่นานถึงครึ่งวันยามค่ำคืน เมื่อปวดเมื่อยนิ้วมือจนจับพู่กันไม่ไหว ข้าก็เคยเผลอมองออกไปนอกประตูโดยไม่รู้ตัวหากเซียวฉืออยู่ที่นี่ เพียงมีหนังสือคำสั่งจากเขาฉบับเดียว ปัญหาทุกอย่างก็คงได้รับการแก้ไขแต่เมื่อพึ่งพาใครคนหนึ่งมานานเกินไป แม้จะจากมาแล้ว ก็ยังต้องเลิกความเคยชินที่ฝังลึกจนกลายเป็นสัญชาตญาณเสียก่อนข้าไม่ได้เขียนจดหมายถึงเขาเมื่อถึงสิ้นเดือน จดหมายฉบับที่สองของลุงโจวก็ยังถูกส่งมาถึงมือท่านน้าชายท่านน้าชายไม่ได้ปิดบังข้าในจดหมายเขียนว่า เซียวฉือค้นหาจนทั่วเมืองหลวง แม้แต่ขบวนพ่อค้าที่ออกจากเมืองไปได้ครึ่งเดือนแล
วันที่เจ็ดนับจากออกจากเมืองหลวง เรือสินค้าแวะจอดที่สถานีพักหลินเจียงเพื่อเติมเสบียงหลงจู๊ยื่นจดหมายฉบับหนึ่งให้ข้าจดหมายฉบับนั้นลุงโจวผู้เป็นพ่อบ้านเก่าแก่ฝากส่งมาผ่านห้างการค้า บนหน้าซองเขียนไว้เพียงว่าคุณหนูเสิ่นเปิดอ่านด้วยตนเองลุงโจวดูแลข้ามาตั้งแต่ท่านแม่ยังมีชีวิตอยู่ ทั้งยังเป็นหนึ่งในคนไม่กี่คนของจวนอ๋องที่ยังยอมเรียกข้าว่าคุณหนูกระดาษจดหมายเนื้อหนา เขียนข้อความไว้ถึงหกหน้าเมื่อข้าแกะจดหมายออก จึงได้รู้ว่าในคืนที่ข้าจากมา เซียวฉือกลับไปที่เรือนหลักเวลานั้นเลยยามจื่อไปแล้วเขาผลักประตูห้องเปิดออก ก่อนสั่งให้คนเติมถ่านในเตา แล้วให้ทางครัวนำชาร้อนมาหนึ่งกาไม่มีผู้ใดขานรับเขาเดินเข้าไปในห้องชั้นใน เมื่อเห็นโต๊ะเครื่องแป้งที่ว่างลง จึงรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติลุงโจวเขียนไว้ว่า ท่านอ๋องยืนอยู่หน้าโต๊ะหนังสือเป็นเวลานานเขาหยิบป้ายคู่ขึ้นมา แล้วหยิบกุญแจคลังขึ้นมาอีก ก่อนจะเห็นหนังสือหย่าฉบับนั้นเป็นลำดับสุดท้ายคราวนี้ ในที่สุดเขาก็แกะเปิดมันในหนังสือฉบับนั้นไม่มีถ้อยคำกล่าวโทษ และไม่มีคำวิงวอนให้เหนี่ยวรั้งกันไว้มีเพียงถ้อยคำหนึ่งประโยคว่า เมื่อแยกทาง ต่างฝ่าย