Share

บทที่ 2

Author: ผีซิว
สิบวันก่อนออกเดินทาง ฝนฤดูใบไม้ร่วงตกลงมาในเมืองหลวง

ยามค่ำคืน โรคจากความเย็นของข้ากำเริบ เจ็บปวดจนแม้แต่นิ้วมือก็งอไม่ได้

เจ็ดปีก่อน เซียวฉือถูกดักซุ่มลอบสังหาร ต้องพิษและพลัดตกลงไปในแม่น้ำเย็นเยียบ

ข้ากระโดดลงไปลากเขาขึ้นฝั่ง แล้วช่วยสะกดฤทธิ์พิษในร่างเขาไว้

เขารอดชีวิตมาได้ แต่ข้ากลับเป็นโรคจากความเย็นติดตัวนับแต่นั้น

อาหลัวยกเตาต้มยามา ดวงตาแดงเรื่อ ขณะนางกำลังจะไปตามหมอประจำจวน ข้าก็รั้งตัวนางไว้

“ไปลานเรือนด้านหน้าก่อน นำเอกสารสิทธิร้านค้าสามแห่งที่คัดแยกออกมาวันนี้ไปส่งให้หลงจู๊ของห้างการค้า”

แผนออกจากเมืองหลวงจะหยุดชะงักมิได้

หลังอาหลัวออกไปได้ไม่นาน ประตูห้องก็ถูกใครบางคนผลักเปิด

เซียวฉือเดินเข้ามาพร้อมถ้วยยาต้มในมือ

เห็นได้ชัดว่าเขาเพิ่งกลับจากวัง กระบี่ที่เอวยังไม่ได้ปลดออก ปลายแขนเสื้อยังมีความเย็นจากน้ำฝนติดอยู่

“หมอประจำจวนบอกว่าโรคเก่าของเจ้ากำเริบ คืนนี้ข้าผู้เป็นอ๋องจะอยู่ที่เรือนหลัก”

เขาวางถ้วยยาไว้ข้างเตียง ก่อนโน้มตัวลงแตะหน้าผากข้าดู

มือนั้นยังคงแห้งและอบอุ่นเหมือนเดิม

เมื่อเจ็ดปีก่อน ตอนที่ข้าป่วยจนสติเลือนราง เขาก็เคยเฝ้าดูแลข้าเช่นนี้

ข้าเคยถามเขาว่าจะรำคาญที่ข้าเป็นภาระหรือไม่

เขาสอดชายผ้าห่มให้ข้าเรียบร้อย แล้วตอบเพียงประโยคเดียว

“เสิ่นชิงถัง เจ้าเป็นภรรยาของข้า หาใช่ภาระไม่”

บัดนี้เมื่อถ้อยคำนั้นหวนกลับมาหลังเวลาผ่านไปเจ็ดปี กลับยังทำให้เจ็บปวดได้

เซียวฉือเห็นข้าไม่ขยับ จึงยกถ้วยยาขึ้น

“เจ้ายังโกรธเรื่องจดหมายฉบับนั้นในวันชีซีอยู่อีกหรือ?”

ข้าไม่อ้าปาก

“หากท่านอ๋องคิดจะชดเชยให้ข้าจริงๆ คืนนี้ก็อย่าจากไปเลยเพคะ”

นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ข้าเอ่ยปากขอให้เขาอยู่ต่อ

เซียวฉือเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนวางช้อนยาลง

“ได้สิ”

เพียงคำเดียวก็ทำให้หัวใจที่ราวกับตายไปหลายวันของข้ากลับมีไออุ่นขึ้นมาเล็กน้อย

แต่ความอบอุ่นเพียงน้อยนิดนั้นยังไม่ทันแผ่ขยาย เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากนอกลานเรือน

สาวใช้ข้างกายซ่งหว่านฉิงคุกเข่าอยู่หน้าประตู ร้องไห้จนหอบหายใจไม่ทัน

“ท่านอ๋องเจ้าคะ คุณหนูซ่งตกใจกลัว เมื่อครู่พอเสียงฟ้าร้องดังขึ้น นางก็ขังตัวเองไว้ในห้อง ไม่ยอมพบผู้ใดเลยเจ้าค่ะ”

มือของเซียวฉือที่ถือถ้วยยาชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

นอกหน้าต่าง เสียงฟ้าร้องทุ้มต่ำดังครืนผ่านไปอีกระลอก

เขามองข้าแวบหนึ่ง ความลังเลปรากฏขึ้นระหว่างคิ้ว

“ปีนั้นบิดาของฉิงเอ๋อร์เสียชีวิตในการสู้รบเพื่อช่วยข้า นางเคยต้องอาศัยชายคาผู้อื่นและถูกปฏิบัติอย่างเลวร้าย นางกลัวฝนฟ้าคะนองที่สุด”

“ข้าเคยรับปากบิดาของนางไว้ว่า จะไม่มีวันปล่อยให้นางต้องเจ็บช้ำน้ำใจ”

“ท่านรับปากแล้วว่าจะอยู่ที่นี่ต่อ”

เซียวฉือไม่ได้ปฏิเสธ

เขาเพียงวางถ้วยยากลับลงบนโต๊ะ แล้วดึงผ้าห่มแพรขึ้นมาคลุมตัวข้าให้สูงกว่าเดิม

“เจ้าอดทนได้มาแต่ไหนแต่ไร แต่ฉิงเอ๋อร์ขาดข้าไม่ได้”

“ถ้ายาเย็นแล้วก็ให้คนอุ่นเสีย พรุ่งนี้ข้าค่อยมาหาเจ้าอีก”

เขาเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

ข้าไม่ได้เรียกเขาไว้อีก

คืนนั้นข้าส่งอาหลัวไปจัดการเอกสารสิทธิร้านค้า ภายในเรือนจึงเหลือเพียงหญิงรับใช้ที่ทำงานจิปาถะสองคน

ข้าฝืนทนอยู่เพียงลำพังจนฟ้าสาง เจ็บปวดจนกัดริมฝีปากแตกไปหลายครั้ง

ยาที่วางอยู่ข้างเตียงเย็นชืดไปนานแล้ว

ข้ายกถ้วยขึ้น เทน้ำยาลงในน้ำโคลนนอกหน้าต่าง

ความผูกพันตลอดเจ็ดปี ก็มีเพียงเท่านี้เอง

มิใช่ว่าเขาไม่รู้ว่าข้าเจ็บปวด

เพียงแต่เขามั่นใจว่าข้าเจ็บไม่ถึงตาย และไม่มีทางจากไปได้

หลังฟ้าสาง อาหลัวกลับมา เมื่อเห็นรอยเลือดจากเล็บที่จิกลงบนข้อมือข้า น้ำตาของนางก็ร่วงลงมาทันที

ข้าให้นางนำตะกร้าใส่อุปกรณ์เย็บปักออกมา แล้วยกกระถางไฟมาด้วย

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ข้าเคยตัดเย็บเสื้อผ้าสำหรับฤดูหนาวให้เซียวฉือเจ็ดตัว

เขาไม่ชอบลวดลายซับซ้อน ข้าจึงปักลายเมฆาไว้อย่างไม่สะดุดตาเพียงตรงปลายแขนเสื้อ

ปีนั้นที่เขาออกศึก ณ ชายแดนเหนือ ข้าอดหลับอดนอนถึงสามคืนเพื่อเร่งตัดเย็บเสื้อคลุมขนจิ้งจอกให้เสร็จ ด้วยเกรงว่าเขาจะต้องทนหนาวอยู่ทางนอกด่าน

เมื่อกรรไกรตัดลงไป เสียงผ้าฉีกขาดก็ดังขึ้น

อาหลัวคว้ามือข้าไว้

“คุณหนู เสื้อผ้าทั้งหมดนี้ท่านเย็บขึ้นเองทีละเข็มทีละเส้นด้ายนะเจ้าคะ”

“เพราะเช่นนั้น ข้าจึงควรเป็นคนทำลายมันด้วยมือตนเอง”

เสื้อผ้าสำหรับฤดูหนาวที่ถูกตัดจนขาดเป็นชิ้นๆ ถูกโยนลงในกระถางไฟ

ขณะที่ของชิ้นสุดท้ายถูกเผาจนมอดไหม้ พ่อบ้านก็นำคำฝากมาบอก

คืนนี้ท่านอ๋องจะพักค้างคืนที่หอาดับพิรุณ ไม่มาที่เรือนหลักแล้ว

ข้าขีดฆ่าหนังจิ้งจอกสำหรับกันหนาวชิ้นสุดท้ายออกจากบัญชีสินเดิม

เหลืออีกเก้าวันจึงจะถึงกำหนดออกเดินทาง

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ชาตินี้อย่ารอข้า   บทที่ 10

    ในปีที่สอง ร้านถังจี้เปิดสาขาแห่งที่สองขึ้นอีกแห่งข้าพาสตรีไร้ที่พึ่งพิงสามคนกลับมาจากสำนักนายหน้าคนหนึ่งถูกสามีหย่าร้างและทอดทิ้ง อีกคนเกือบถูกขายเพราะบิดาติดหนี้สิน ส่วนอีกคนหลังจากสามีเสียชีวิต ก็ถูกญาติร่วมตระกูลยึดที่ดินไปแรกเริ่ม แม้แต่ดีดลูกคิดพวกนางก็ยังทำไม่เป็นข้าจึงเริ่มสอนจากการทำบัญชีอย่างง่ายที่สุด ให้พวกนางเรียนรู้การจำแนกชนิดชา คิดคำนวณเงิน และเจรจาต่อรองราคากับผู้มาติดต่อค้าขายมีคนเตือนข้าว่าอย่าให้เงินทองแก่สตรีมากเกินไป เกรงว่าพวกนางจะเกิดความคิดที่ไม่สมควรมีส่วนข้ากลับแบ่งเอกสารสิทธิในร้านค้าให้พวกนาง“เมื่อคนเรามีทางถอยให้ตนเองแล้ว จึงจะรู้ว่าตนอยากเลือกเดินไปบนเส้นทางสายใด”พอถึงปีที่ห้า เรือสินค้าของร้านถังจี้ก็สามารถแล่นจากเจียงหนานไปถึงชายแดนเหนือได้แล้วหลงจู๊คนใหม่นำรายการบัญชีจากเมืองหลวงมาให้ข้าตรวจดู พลางเอ่ยถึงจวนอ๋องผู้สำเร็จราชการขึ้นมาลอยๆตลอดหลายปีมานี้ เซียวฉือแทบไม่จัดงานเลี้ยง ทั้งยังเลิกฉลองวันเกิดไปแล้วจวนอ๋องที่แต่ก่อนเคยมีเหล่าขุนนางและผู้สูงศักดิ์มาเยือนกันเนืองแน่น ค่อยๆ เงียบสงบลงลุงโจวยังคงส่งจดหมายมาปีละฉบับบางครั้งก

  • ชาตินี้อย่ารอข้า   บทที่ 9

    สามวันต่อมา เจ้าหน้าที่จากที่ว่าการก็มาปิดผนึกประตูร้านถังจี้บนป้ายประกาศเขียนไว้อย่างชัดเจนว่า พระชายาของอ๋องผู้สำเร็จราชการออกจากเมืองหลวงโดยพลการ เอกสารรับรองสถานะบุคคลยังไม่กระจ่าง จึงให้โรงน้ำชาหยุดดำเนินกิจการเป็นการชั่วคราวข้าปลดประกาศนั้นลง แล้วนำหนังสือหย่าไปยังที่ว่าการหนังสือฉบับนั้นมีตราประทับของทางการเมืองหลวง แต่กลับไม่มีลายมือชื่อของเซียวฉือกำกับไว้เจ้าเมืองไม่กล้าล่วงเกินอ๋องผู้สำเร็จราชการ จึงได้แต่บอกให้ข้ากลับไปรอยามเย็น เซียวฉือยืนอยู่ภายในโรงน้ำชาที่ว่างเปล่าเขากลับมาสวมชุดพิธีการเข้าราชสำนักตามฐานะอ๋องอีกครั้ง ที่เอวห้อยป้ายคำสั่ง สีหน้าและแววตาก็กลับมาเย็นชาเคร่งขรึมอย่างในวันวานบนโต๊ะมีหนังสือผ่านทางสำหรับเดินทางกลับเมืองหลวงวางอยู่หนึ่งชุด“กลับไปกับข้า แล้วพรุ่งนี้โรงน้ำชาก็จะเปิดได้”ข้ามองหนังสือผ่านทางชุดนั้น“นี่เป็นการชดเชยจากท่านอ๋อง หรือเป็นเงื่อนไขแลกเปลี่ยนกันแน่?”เซียวฉือหลบสายตาข้า“เจียงหนานไม่ใช่ที่ที่เจ้าควรพำนักอยู่นานๆ”“บัญชีและกำลังคนของจวนอ๋องล้วนส่งมอบคืนให้เจ้าแล้ว ซ่งหว่านฉิงจะไม่มีวันปรากฏตัวอีก”เขายังคงจัดวางทุกอย

  • ชาตินี้อย่ารอข้า   บทที่ 8

    เซียวฉือพักอาศัยอยู่ฝั่งตรงข้ามมาได้หนึ่งเดือนแล้วเขาไม่ฝืนบุกเข้าโรงน้ำชาอีก ทั้งไม่มาวิงวอนให้ข้ากลับไปทุกวันอีกแล้วยามหลังคารั่วจนฝนไหลเข้ามา เขาก็ส่งคนให้นำกระเบื้องมุงหลังคามาให้คราวที่เจ้าหน้าที่ทางการมาตรวจเอกสารทะเบียนของผู้ค้าจากต่างถิ่น เขาได้ให้คนจากเมืองหลวงส่งหนังสือหย่าที่ประทับตราราชการแล้วมาไว้ล่วงหน้า ทว่ากลับปล่อยเวลาให้ผ่านไปเนิ่นนาน โดยยังไม่ยอมลงชื่อของตนเองเขาทำสิ่งต่างๆ มากมายทว่ากลับไม่ยอมปล่อยมืออย่างแท้จริงทุกเช้าตรู่ เขาจะนั่งตรงที่นั่งใกล้ประตูโรงน้ำชาที่สุด แล้วสั่งชาปี้หลัวชุนหนึ่งกาเมื่อก่อนเซียวฉือดื่มแต่ชารสเข้มบัดนี้เขากลับดื่มชาที่ข้าชอบ ข้าก็ไม่รู้ว่าเขากำลังลงโทษตนเอง หรือกำลังเตือนให้ข้ารู้ว่าเขายังคงจดจำอดีตได้วันนั้นหลังปิดร้าน เขามายืนดักอยู่ตรงประตูหลังในมือเขาไม่มีทั้งของขวัญและป้ายคำสั่งของอ๋องผู้สำเร็จราชการ“ชิงถัง เมื่อก่อนข้าเคยคิดว่าฉิงเอ๋อร์ต้องการคนปกป้อง ส่วนเจ้าจะไม่มีวันล้มลง”“ข้าเข้าใจว่าความเข้มแข็งอดทนของเจ้าหมายถึงเจ้าไม่รู้สึกเจ็บปวด และยังเข้าใจว่าความรักของเจ้าหมายถึงเจ้าจะไม่มีวันจากไป”คราวนี้เขาไม่ไ

  • ชาตินี้อย่ารอข้า   บทที่ 7

    ครึ่งปีต่อมา ร้านถังจี้ก็เริ่มมีชื่อเสียงอยู่บ้างในเจียงหนานโรงน้ำชาไม่ใหญ่โตนัก แต่โดดเด่นตรงที่ใช้ใบชาสดใหม่ ทั้งขนมก็ทำอย่างประณีตพิถีพิถันบรรดาพ่อค้าแม่ค้าในละแวกนั้นรู้ว่าข้าเป็นหญิงม่ายที่มาจากทางเหนือ ไม่มีผู้ใดซักไซ้เรื่องราวในอดีตของข้าข้าสวมเสื้อผ้าสีเรียบ จดบัญชีด้วยตนเอง บางครั้งก็นั่งต้มชาให้ลูกค้าอยู่ริมหน้าต่างวันที่ฝนฤดูใบไม้ผลิโปรยลงมา ข้ากำลังเตรียมจะปิดร้านมือข้างหนึ่งยื่นมายันบานประตูไว้มือข้างนั้นเรียวยาวทว่าแข็งแรง ตรงง่ามนิ้วหัวแม่มือกับนิ้วชี้มีรอยแผลเป็นเก่าอยู่รอยหนึ่งข้าจำได้เซียวฉือยืนอยู่หน้าประตู ไม่มีขบวนเกียรติยศตามฐานะอ๋อง สวมเพียงอาภรณ์สีดำที่เปียกชุ่มไปด้วยสายฝนเขาผอมลงมาก แนวกรามเด่นชัดกว่าแต่ก่อน ใต้ดวงตามีรอยคล้ำดำทว่าที่เอวของเขายังคงห้อยป้ายคำสั่งของอ๋องผู้สำเร็จราชการแผ่นนั้นอยู่ต่อให้คนผู้นี้อยู่ในสภาพกระเซอะกระเซิงเพียงใด ก็ยังทำให้ผู้คนไม่กล้ามองเขาตรงๆ เช่นเดิม“ชิงถัง”เมื่อชื่อสองอักษรที่ไม่ได้ยินมานานดังขึ้น มือข้าที่จับบานประตูอยู่ก็ชะงักไปชั่วขณะเซียวฉือสังเกตเห็นแล้วเขาก้าวมาข้างหน้าหนึ่งก้าว และได้ความกล้าก

  • ชาตินี้อย่ารอข้า   บทที่ 6

    ในเดือนแรกที่มาถึงเจียงหนาน ข้ายังไม่ได้เปิดโรงน้ำชาในทันทีแม้ห้างการค้าของท่านน้าชายจะให้ข้าพักพิงได้ชั่วคราว แต่ข้าก็ไม่อยากพึ่งพาญาติพี่น้องไปตลอดชีวิตข้านำเงินที่ได้จากการขายของมีค่าชิ้นเล็กๆ มาเช่าร้านเก่าแห่งหนึ่ง แล้วลงมือคัดเลือกใบชา คิดบัญชี และซ่อมแซมประตูหน้าต่างด้วยตนเองเมื่อก่อนเรื่องเหล่านี้ ข้าเพียงสั่งไปประโยคเดียว ก็ย่อมมีบ่าวไพร่ในจวนอ๋องจัดการให้เรียบร้อยแต่บัดนี้ แม้แต่ราคาป้ายร้านเพียงแผ่นเดียว ข้าก็ยังต้องคิดคำนวณและตกลงกับช่างไม้อยู่นานถึงครึ่งวันยามค่ำคืน เมื่อปวดเมื่อยนิ้วมือจนจับพู่กันไม่ไหว ข้าก็เคยเผลอมองออกไปนอกประตูโดยไม่รู้ตัวหากเซียวฉืออยู่ที่นี่ เพียงมีหนังสือคำสั่งจากเขาฉบับเดียว ปัญหาทุกอย่างก็คงได้รับการแก้ไขแต่เมื่อพึ่งพาใครคนหนึ่งมานานเกินไป แม้จะจากมาแล้ว ก็ยังต้องเลิกความเคยชินที่ฝังลึกจนกลายเป็นสัญชาตญาณเสียก่อนข้าไม่ได้เขียนจดหมายถึงเขาเมื่อถึงสิ้นเดือน จดหมายฉบับที่สองของลุงโจวก็ยังถูกส่งมาถึงมือท่านน้าชายท่านน้าชายไม่ได้ปิดบังข้าในจดหมายเขียนว่า เซียวฉือค้นหาจนทั่วเมืองหลวง แม้แต่ขบวนพ่อค้าที่ออกจากเมืองไปได้ครึ่งเดือนแล

  • ชาตินี้อย่ารอข้า   บทที่ 5

    วันที่เจ็ดนับจากออกจากเมืองหลวง เรือสินค้าแวะจอดที่สถานีพักหลินเจียงเพื่อเติมเสบียงหลงจู๊ยื่นจดหมายฉบับหนึ่งให้ข้าจดหมายฉบับนั้นลุงโจวผู้เป็นพ่อบ้านเก่าแก่ฝากส่งมาผ่านห้างการค้า บนหน้าซองเขียนไว้เพียงว่าคุณหนูเสิ่นเปิดอ่านด้วยตนเองลุงโจวดูแลข้ามาตั้งแต่ท่านแม่ยังมีชีวิตอยู่ ทั้งยังเป็นหนึ่งในคนไม่กี่คนของจวนอ๋องที่ยังยอมเรียกข้าว่าคุณหนูกระดาษจดหมายเนื้อหนา เขียนข้อความไว้ถึงหกหน้าเมื่อข้าแกะจดหมายออก จึงได้รู้ว่าในคืนที่ข้าจากมา เซียวฉือกลับไปที่เรือนหลักเวลานั้นเลยยามจื่อไปแล้วเขาผลักประตูห้องเปิดออก ก่อนสั่งให้คนเติมถ่านในเตา แล้วให้ทางครัวนำชาร้อนมาหนึ่งกาไม่มีผู้ใดขานรับเขาเดินเข้าไปในห้องชั้นใน เมื่อเห็นโต๊ะเครื่องแป้งที่ว่างลง จึงรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติลุงโจวเขียนไว้ว่า ท่านอ๋องยืนอยู่หน้าโต๊ะหนังสือเป็นเวลานานเขาหยิบป้ายคู่ขึ้นมา แล้วหยิบกุญแจคลังขึ้นมาอีก ก่อนจะเห็นหนังสือหย่าฉบับนั้นเป็นลำดับสุดท้ายคราวนี้ ในที่สุดเขาก็แกะเปิดมันในหนังสือฉบับนั้นไม่มีถ้อยคำกล่าวโทษ และไม่มีคำวิงวอนให้เหนี่ยวรั้งกันไว้มีเพียงถ้อยคำหนึ่งประโยคว่า เมื่อแยกทาง ต่างฝ่าย

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status