ตอนที่ 6: ชีพจรซ่อนคม

ตอนที่ 6: ชีพจรซ่อนคม

บรรยากาศในห้องทรงอักษรตกอยู่ในความเงียบงันที่บีบคั้นเสียจนได้ยินเพียงเสียงพัดลมที่ไหวเบาๆ และเสียงลมหายใจที่พยายามสะกดกลั้นของเหล่าขุนนางที่คุกเข่าระเนระนาดอยู่บนพื้น ทุกคู่สายตาต่างจับจ้องมาที่ หลินเซวียน ราวกับเขากลายเป็นจุดศูนย์กลางของพายุที่พร้อมจะทำลายล้างทุกอย่าง

เบื้องหน้าของเขาคือ โจวเหวินตี้ โอรสสวรรค์ผู้มีสายตาคมดุจกระบี่ที่พร้อมจะปลิดชีพเขาได้ทุกเมื่อหากคำตอบไม่เป็นที่พอใจ หลินเซวียนรู้สึกได้ถึงเหงื่อเย็นๆ ที่ซึมชื้นตามแผ่นหลัง แม้ภายนอกเขาจะดูสงบนิ่ง แต่ในใจกลับเหมือนกำลังเดินอยู่บนเส้นเชือกที่ขึงตึงเหนือหุบเหว

‘ก้าวผิดเพียงนิด... หัวจะหลุดจากบ่า แต่ถ้าไม่เดินต่อ... ก็ไม่มีทางรอด’ เขาย้ำกับตัวเองในใจ

“ยื่นมือมาสิ” สุรเสียงเรียบต่ำทว่าทรงอำนาจสั่งการ

ฮ่องเต้โจวเหวินตี้ทรงวางพระหัตถ์ลงบนหมอนรองข้อพระหัตถ์ หลินเซวียนสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสงบจิตใจ เขาค่อยๆ ยื่นนิ้วมือเรียวบางของตนแตะลงบนจุดชีพจรอย่างแผ่วเบาแต่หนักแน่น

ครั้งนี้เขาไม่ได้รีบร้อนเหมือนคราวก่อน หลินเซวียนหลับตาลง ตัดเสียงรบกวนรอบข้างออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงเสียงหัวใจของคนตรงหน้า เขาย้ายตำแหน่งนิ้วจากจุด ชุ่น ไปยัง กวาน และ ฉื่อ อย่างละเอียดถี่ถ้วน

ผ่านไปอึดใจใหญ่... ความเงียบนั้นนานเสียจนขุนนางบางคนเริ่มสั่นเทาด้วยความกลัว

ภายใต้ความสงบนิ่งของชีพจรที่ดูเหมือนคนปกติ หลินเซวียนสัมผัสได้ถึง “คลื่นใต้น้ำ” จังหวะการเต้นของหัวใจฮ่องเต้มีความสม่ำเสมอเพียงเปลือกนอก แต่มันกลับมีช่วงที่ ‘ตกวูบ’ เล็กน้อยราวกับถูกแรงดึงดูดบางอย่างฉุดรั้งไว้ เป็นจังหวะที่เบาบางเสียจนหากไม่ใช้สมาธิขั้นสูงสุดย่อมไม่มีทางตรวจพบ

‘นี่มันไม่ใช่แค่อาการพักผ่อนน้อย...’ หลินเซวียนคิดด้วยใจที่เต้นรัว ‘แต่มันคือการสะสมของพิษเย็นที่ทำลายระบบเลือดอย่างช้าๆ มานานนับปี’

ความจริงที่ค้นพบทำเอาเขาชาวาบไปทั้งตัว พิษชนิดนี้ไม่ได้ฆ่าคนในทันที แต่มันจะค่อยๆ กัดกินจากภายใน ทำให้ร่างกายดูเหมือนเสื่อมถอยไปตามกาลเวลา... และที่น่ากลัวที่สุดคือ ‘คนวางยาต้องอยู่ใกล้ชิดจนเข้านอกออกในได้ตลอดเวลา’

หลินเซวียนลืมตาขึ้น สบพระเนตรกับฮ่องเต้ที่มองมาอย่างค้นหา ความจริงติดอยู่ที่ปลายลิ้น ถ้าเขาโพล่งออกไปว่า ‘ฝ่าบาททรงโดนวางยา’ เขาอาจถูกตราหน้าว่าจาบจ้วง หรืออาจถูกคนร้ายตัวจริงที่ซ่อนอยู่ในห้องนี้จัดการปิดปากทันทีที่ก้าวพ้นประตู

ดวงตาของหลินเซวียนสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่น เขาไม่ได้หลบสายตา แต่เลือกที่จะเผชิญหน้ากับความจริงในแบบที่ ‘นุ่มนวล’ ที่สุด

หลินเซวียนถอนมือออกช้าๆ ค้อมศีรษะลงต่ำอย่างนอบน้อม

“ทูลฝ่าบาท... พระวรกายของพระองค์ดั่งขุนเขาที่สง่างาม ทว่าภายใต้ขุนเขานั้น กลับมีกระแสน้ำเย็นเยียบที่กัดเซาะรากฐานมาช้านาน อาการประชวรของพระองค์ มิใช่ประชวรด้วยโรคภัยทั่วไป แต่มันคือ ‘ความผิดปกติที่สะสม’ มาเป็นเวลาหลายปีจนฝังรากลึกพ่ะย่ะค่ะ”

คำว่า ‘สะสมมานาน’ และ ‘กระแสน้ำเย็นเยียบ’ ทำให้ฮ่องเต้หรี่พระเนตรลงทันที ทรงเข้าใจความหมายแฝงที่หลินเซวียนพยายามสื่อโดยไม่ใช้คำว่า “พิษ” ให้ระคายเคืองหู

“เจ้าจะบอกว่า... มีสิ่งที่ ‘ไม่ควรมี’ อยู่ในกายข้าอย่างนั้นหรือ?” ฮ่องเต้ตรัสถาม เสียงนั้นเย็นเยียบจนคนฟังเสียวสันหลัง

“หมอหลวงทั่วไปอาจเห็นเพียงยอดภูเขาเขินน้ำ แต่กระหม่อมเห็นถึงความขุ่นมัวที่ก้นบึ้งพ่ะย่ะค่ะ หากปล่อยไว้... ขุนเขาอาจพังทลายลงในวันใดวันหนึ่ง”

ฮ่องเต้นิ่งเงียบไปนาน ทรงมองเด็กหนุ่มตรงหน้าที่กล้าเล่นเกมจิตวิญญาณกับพระองค์ ความกล้าหาญและความฉลาดเฉลียวในแววตาคู่นั้น ทำให้ฮ่องเต้ทรงรู้สึกถึงความแปลกใหม่... มันไม่ใช่แค่ความจงรักภักดี แต่มันคือความท้าทายที่น่าสนใจ

“ดี... ในเมื่อเจ้าเห็นสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น เช่นนั้นข้าจะให้โอกาสเจ้าพิสูจน์คำพูด แต่จำไว้ให้ดี... หากเจ้าพ่ายแพ้ต่อเกมนี้ สิ่งที่จะพังทลายไม่ใช่ขุนเขา แต่คือหัวของเจ้าเอง!”

หลินเซวียนก้มศีรษะลงแนบพื้น หัวใจเต้นรัวด้วยความรู้สึกที่ปนเปกันระหว่างความกลัวและชัยชนะขั้นแรก... เกมแห่งชีวิตนี้ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร...”

สุรเสียงนั้นเบาหวิวทว่าคมกริบดุจใบมีดที่จ่ออยู่ที่ลำคอ โจวเหวินตี้โน้มพระวรกายลงมาเล็กน้อย สายตาที่จ้องมองมานั้นเต็มไปด้วยรังสีอำนาจที่กดทับจนอากาศรอบกายหลินเซวียนคล้ายจะจับตัวเป็นน้ำแข็ง

หลินเซวียนไม่ได้หลบตา เขาประคองความนิ่งเฉยเอาไว้แม้ปลายนิ้วจะเริ่มเย็นจัด เขารู้ดีว่าหากพูดความจริงออกไปตรงๆ ในตอนนี้ ห้องทรงอักษรแห่งนี้จะนองไปด้วยเลือดทันที

“ทูลฝ่าบาท... บางความจริงนั้นแหลมคมเกินกว่าจะเอ่ยท่ามกลางหมู่มวลพ่ะย่ะค่ะ หากกระหม่อมเอ่ยออกมาในยามนี้ อาจมีบางคน ‘ไม่พอใจ’ และคนผู้นั้นอาจจะยินดีเห็นกระหม่อมไร้ลิ้นที่จะพูดต่อ”

สิ้นคำพูดของหลินเซวียน ความเงียบที่เปราะบางก็แตกกระจายลงทันที!

“บังอาจ! เจ้าหมอโอหัง เจ้ากำลังกล่าวหาว่าคนในที่นี้มีใจคิดคดหรือ!” ขุนนางผู้เฒ่าคนหนึ่งแผดเสียงขึ้นด้วยใบหน้าที่แดงก่ำด้วยความโกรธ (หรืออาจจะเป็นความกลัว)

“ทหาร! ลากมันออกไปตัดลิ้น!”

เสียงฝีเท้าของทหารรักษาการณ์ดังเกรียวเข้ามาใกล้ บรรยากาศพุ่งสูงขึ้นจนถึงจุดเดือด หลินเซวียนกำหมัดแน่นในแขนเสื้อ ทว่าโจวเหวินตี้กลับเพียงแค่ยกพระหัตถ์ขึ้นเล็กน้อย... เพียงปลายนิ้วขยับ ทุกสรรพเสียงก็พลันเงียบกริบราวกับถูดปิดสวิตช์ ทหารหยุดชะงักอยู่กับที่ ขุนนางที่กำลังจะอ้าปากค้างไว้กลางอากาศ

ฮ่องเต้ยังคงจ้องมองหลินเซวียนนิ่งลึก ทรงใช้สายตาที่ผ่านสมรภูมิมานับไม่ถ้วนพิจารณาเด็กหนุ่มตรงหน้า ราวกับจะกะเทาะเปลือกนอกที่ดูนิ่งสงบนั้นออกเพื่อดูเนื้อใน

หลินเซวียนรู้สึกเหมือนตนเองยืนเปลือยกายอยู่ท่ามกลางหิมะ ทุกความคิดถูกมองทะลุ ฮ่องเต้ทรงทราบดีว่าเขากำลัง ‘เลี่ยงคำ’ ทรงทราบว่าความผิดปกติในชีพจรนั้นคืออะไร... และทรงทราบว่าในห้องนี้มี ‘หนอน’

แต่ความน่าสนใจคือ หมอหนุ่มคนนี้กลับกล้าเล่นแง่กับพระองค์เพื่อรักษาชีวิต และเพื่อหยั่งเชิงอำนาจ

“เจ้าจะรักษาอย่างไร” โจวเหวินตี้ตรัสถามสั้นๆ ทว่าน้ำหนักของคำถามนั้นมหาศาล

หลินเซวียนสูดลมหายใจเข้าปอด รับรู้ได้ว่านี่คือโอกาสทองที่มาพร้อมหายนะ “ประการแรก... ต้องหยุด ‘สิ่งที่ทำให้ร่างกายทรุด’ จากภายนอกเสียก่อน อะไรที่พระองค์ทรงใช้ ทรงเสวย หรือแม้แต่ทรงสัมผัส ต้องผ่านการตรวจสอบจากกระหม่อมทั้งหมดพ่ะย่ะค่ะ”

เขานิ่งไปอึดใจ ก่อนจะทิ้งระเบิดลูกสุดท้าย

“และเพื่อให้การรักษาเห็นผล... กระหม่อมจำเป็นต้องอยู่ใกล้ชิดพระองค์ในระยะที่เอื้อมมือถึงตลอดเวลา”

เงียบ... ทั้งห้องทรงอักษรเงียบสนิทจนได้ยินเสียงหยดน้ำค้าง การขอเข้าใกล้โอรสสวรรค์ในยามที่มีข่าวลือเรื่องการลอบปลงพระชนม์ ไม่ต่างอะไรกับการยื่นคอเข้าไปในแท่นประหาร

ฮ่องเต้โจวเหวินตี้ทรงพระสรวลเบาๆ ในลำคอ แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มที่สื่อถึงความขบขัน มันคือรอยยิ้มของพยัคฆ์ที่เจอเหยื่อที่กล้าหาญผิดปกติ

“เจ้ากล้าขอมากเกินไป... เจ้าหมอหลวงตัวเล็กๆ อย่างเจ้า มีค่าคู่ควรให้ข้าเชื่อใจถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?”

หลินเซวียนไม่ได้ก้มหัวหลบอีกต่อไป เขาเงยหน้าขึ้นสบพระเนตรตรงๆ แววตาของเขาฉายชัดถึงความรู้ทางการแพทย์สมัยใหม่ที่ผสานกับความกล้าของคนที่เคยผ่านความตายมาแล้วครั้งหนึ่ง

“ฝ่าบาท... ท่านไม่จำเป็นต้องเชื่อใจกระหม่อมในตอนนี้” เขากล่าวเสียงเรียบ “แต่หากท่านไม่ลองเสี่ยงเชื่อกระหม่อมดูสักครั้ง... เกรงว่าในภายภาคหน้า ท่านอาจจะไม่มีโอกาสได้เชื่อใจใครอีกเลยตลอดกาล”

ความเงียบปกคลุมห้องอีกครั้ง เนิ่นนานจนดูเหมือนเวลาจะหยุดหมุน ก่อนที่โจวเหวินตี้จะตรัสประโยคที่เปลี่ยนชีวิตของหลินเซวียนไปตลอดกาล

“ดี... ตั้งแต่นาทีนี้เป็นต้นไป ชีวิตเจ้าเป็นของข้า และสายตาข้า... จะไม่ละไปจากเจ้าแม้แต่ก้าวเดียว”