Mag-log inตอนที่ 10: เงาข้างบัลลังก์
แสงอาทิตย์ยังไม่ทันพ้นขอบฟ้าดี หมอกจางๆ ยังคงปกคลุมเรือนพักหมอหลวงจนดูสลัวราง หลินเซวียนตื่นขึ้นมาด้วยสัญชาตญาณที่ว่องไวผิดปกติ เขายังไม่ทันได้ล้างหน้าหรือจัดระเบียบเครื่องแต่งกาย เสียงเคาะประตูที่สม่ำเสมอแต่หนักแน่นก็ดังขึ้นเสียก่อน เมื่อเปิดประตูออก เขาพบกับขันทีระดับสูงที่ยืนสงบนิ่งรออยู่แล้ว พร้อมกับเกี้ยวไม้แกะสลักที่ปกติมีไว้สำหรับขุนนางชั้นผู้ใหญ่เท่านั้น “ฝ่าบาททรงมีรับสั่งให้เข้าเฝ้าเดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ ท่านหมอหลิน” หลินเซวียนชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจกระตุกวูบด้วยความฉงน นี่มันเร็วเกินไป... เร็วเสียจนเหมือนว่าเจ้าของแผ่นดินผู้นั้นไม่ได้ ‘เรียกหา’ ตามเวลาปกติ แต่กำลัง ‘รอคอย’ การปรากฏตัวของเขาอยู่ก่อนแล้ว ภายในพระราชวังยามเช้าตรู่นั้นเงียบสงัด มีเพียงเสียงฝีเท้าของเหล่าข้าหลวงที่เดินสวนกันอย่างรีบเร่ง เมื่อหลินเซวียนก้าวเข้าสู่เขตตำหนักบรรทม ความรู้สึกกดดันที่เคยบีบคั้นจนหายใจไม่ออกในวันแรกกลับจางหายไป กลายเป็นความรู้สึก ‘คุ้นชิน’ อย่างประหลาด ทว่าสิ่งที่ยังคงเดิมคือสายตาของโจวเหวินตี้ ฮ่องเต้หนุ่มประทับนั่งอยู่บนตั่งไม้กลางห้อง ทรงฉลองพระองค์ชุดลำลองสีเข้มที่ขับให้ผิวพรรณซึ่งเริ่มมีเลือดฝาดดูโดดเด่นขึ้น พระเนตรคมปลาบคู่นั้นจับจ้องมาที่หลินเซวียนตั้งแต่เขาก้าวพ้นธรณีประตู ไม่ละสายตาไปแม้แต่วินาทีเดียว ราวกับกำลังประทับตราจองจำเขาไว้ด้วยสายตา หลินเซวียนทรุดกายลงคุกเข่าก่อนจะขยับเข้าไปใกล้เพื่อตรวจชีพจรตามหน้าที่ ระยะห่างระหว่างหมอกับคนไข้ในวันนี้ดูจะใกล้ชิดกันยิ่งกว่าวันไหนๆ จนเขาได้ยินเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอของอีกฝ่าย กลิ่นอายของสมุนไพรขับพิษผสมกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านของมังกรหนุ่มทำให้อากาศรอบตัวคล้ายจะร้อนขึ้นมาดื้อๆ ปลายนิ้วเรียวบางของหลินเซวียนแตะลงบนผิวสัมผัสที่ข้อมือ ความอบอุ่นจากร่างกายของฮ่องเต้ซึมซาบผ่านปลายนิ้วเข้าสู่หัวใจ เขารู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของชีพจรที่นิ่งและหนักแน่นขึ้นกว่าเดิม ในความเงียบนั้น ไม่มีใครเอ่ยคำพูดใด มีเพียงดวงตาสองคู่ที่เผลอสบประสานกันในระยะประชิด... เป็นความใกล้ชิดที่อันตรายเกินกว่าจะพรรณนา เมื่อการตรวจสิ้นสุดลง หลินเซวียนเตรียมจะถอยห่างออกมาเพื่อทูลรายงาน ทว่าสุรเสียงทุ้มต่ำกลับดังขึ้น ขัดขวางจังหวะการถอยของเขาไว้ “นับตั้งแต่นี้เป็นต้นไป...” โจวเหวินตี้เว้นจังหวะ สายตาที่เคยมองผ่านๆ บัดนี้กลับฉายชัดถึงความต้องการบางอย่างที่เหนือกว่าการเป็นคนไข้ “...เจ้าไม่ต้องกลับไปพักที่เรือนหมอหลวงอีก ข้าจะให้คนจัดเตรียมที่พักข้างตำหนักนี้ให้เจ้า” หลินเซวียนใจหายวูบ “แต่ฝ่าบาท... มันไม่ผิดธรรมเนียมหรือพ่ะย่ะค่ะ?” “ธรรมเนียมคือสิ่งที่ข้าสร้างขึ้น” ฮ่องเต้ทรงลุกขึ้นยืนช้าๆ จนเงาของพระองค์ทาบทับลงบนร่างของหมอหนุ่ม “เจ้าบอกเองว่าต้องอยู่ใกล้ชิดข้าเพื่อดูอาการ... เช่นนั้น ข้าก็จะให้เจ้าอยู่ใกล้... ชนิดที่ข้าเรียกหาเพียงคำเดียว เจ้าต้องมาปรากฏกายตรงหน้าข้าทันที” สิ้นคำสั่งนั้น ทั้งห้องพลันตกอยู่ในความตกตะลึง เหล่าขันทีและนางกำนัลที่ยืนก้มหน้าต่างลอบมองกันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความนัย ขุนนางบางคนที่เพิ่งมาถึงหน้าตำหนักถึงกับหน้าซีดเผือด นี่ไม่ใช่เพียงการให้สิทธิ์ในการรักษา แต่มันคือการ ‘ยกสถานะ’ และ ‘การกักขัง’ ในคราเดียวกัน การถูกดึงมาไว้ข้างกายฮ่องเต้หมายถึงอำนาจที่ล้นพ้น แต่มันก็หมายถึงการกลายเป็นเป้านิ่งท่ามกลางสนามอารมณ์และแผนซ้อนแผนที่รายล้อมอยู่ทุกทิศทาง หลินเซวียนเงยหน้ามองบุรุษที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า เขารู้สึกเหมือนกำลังถูกเงามังกรโอบล้อมไว้จนไม่มีทางหนี “น้อมรับพระบัญชาพ่ะย่ะค่ะ” เขาตอบเสียงแผ่ว ทว่าในใจกลับเตือนตัวเองว่า... กรงทองแห่งนี้สวยงามนัก แต่มันก็พร้อมจะขยี้เขาให้แหลกลาญได้ทุกเมื่อ หลินเซวียนเดินตามขบวนขันทีไปตามระเบียงคดเคี้ยวที่ทอดยาวลึกเข้าไปในเขตพระราชฐานชั้นใน ยิ่งเดินลึกเข้าไป เสียงอึกทึกจากภายนอกก็ยิ่งเลือนหายไป แทนที่ด้วยความเงียบเชียบที่ชวนให้ขนลุก สองข้างทางประดับด้วยโคมไฟลวดลายวิจิตร ทว่าทหารมหาดเล็กที่ยืนเฝ้าทุกระยะสิบก้าวนั้นกลับทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าสู่ส่วนลึกของถ้ำมังกร ประตูไม้สีแดงชาดบานแล้วบานเล่าถูกเปิดออกและปิดลงตามหลังเขา เสียงลงกลอนหนักแน่นย้ำเตือนสติหลินเซวียนเสมอว่า ‘ยิ่งเดินเข้าไปลึกเท่าไหร่... ทางกลับโลกใบเดิมของเขาก็ยิ่งเลือนลางลงเท่านั้น’ ห้องพักใหม่ที่ถูกจัดเตรียมไว้นั้นโอ่อ่าผิดจากห้องพักเดิมราวฟ้ากับดิน เครื่องเรือนไม้จันทน์หอมโชยกลิ่นอ่อนๆ ตลอดเวลา แจกันลายครามประดับดอกไม้สด และเตียงนอนที่ปูด้วยผ้าไหมเนื้อละเอียด ทว่าความหรูหราเหล่านี้ไม่ได้ทำให้หลินเซวียนรู้สึกผ่อนคลายแม้แต่น้อย เพราะหน้าต่างห้องนี้มองเห็นยอดหลังคาของตำหนักฮ่องเต้ได้อย่างชัดเจน... และในขณะเดียวกัน คนจากตำหนักนั้นก็มองเห็นเขาได้เช่นกัน “ที่นี่หรูหราและพรั่งพร้อมกว่าเรือนเดิมนัก ท่านหมอหลินจะได้รับความสะดวกทุกประการในการ ‘รอเรียกใช้’ ” ขันทีเฒ่าเอ่ยพร้อมยิ้มที่มุมปาก แววตานั้นดูคล้ายจะแสดงความยินดี ทว่าแฝงคำเตือนชัดเจนว่าเขาถูก ‘ล้อม’ ไว้หมดแล้วทุกทิศทาง ข่าวการย้ายที่อยู่ของหลินเซวียนสั่นสะเทือนไปทั้งวังหลัง ระหว่างที่เขากลับไปเก็บข้าวของจำเป็น เขาสัมผัสได้ถึงกระแสความเกลียดชังและริษยาที่พุ่งเป้ามาที่เขาโดยตรง ขุนนางบางกลุ่มหยุดพูดคุยและจ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นชา หมอหลวงกู้เหวินจื้อยืนมองเขาจากระยะไกลด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยทว่าแววตานั้นกลับดุดันดุจงูพิษที่กำลังรอเวลาฉก หลินเซวียนกลายเป็น ‘เป้าล่อ’ ขนาดใหญ่ที่ฮ่องเต้จงใจวางเอาไว้กลางกระดานอำนาจอย่างไม่ต้องสงสัย ยังไม่ทันที่หลินเซวียนจะได้เอนกายลงบนเตียงใหม่ ความเงียบของรัตติกาลก็ถูกทำลายลง ขันทีหนุ่มก้มหน้าก้มตามาเคาะประตูด้วยท่าทางรีบร้อน “ฝ่าบาท... ทรงเรียกพบท่านหมอหลินเดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ” หลินเซวียนขมวดคิ้ว นี่มันยามวิกาลแล้ว ไม่ใช่เวลาตรวจชีพจรตามปกติ หัวใจของเขาเต้นระรัวอย่างคุมไม่อยู่ ความกังวลเริ่มจู่โจมจิตใจ หรือว่าอาการประชวรจะกำเริบ? หรือว่ามีแผนการร้ายเกิดขึ้น? ทว่าเมื่อเขาไปถึง เขากลับพบว่าภายในตำหนักนั้นเงียบสงบ มีเพียงแสงเทียนที่ไหววูบและร่างสูงสง่าที่ประทับอยู่ลำพัง โจวเหวินตี้ไม่ได้มีท่าทีเจ็บปวดแต่อย่างใด พระองค์เพียงแค่นั่งนิ่ง ทอดพระเนตรมาที่เขาด้วยแววตาที่ลุ่มลึกและหนักแน่นกว่าทุกครั้ง หลินเซวียนเดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้า สัมผัสได้ถึงกระแสอารมณ์บางอย่างที่พุ่งพล่านอยู่ในอากาศ “ฝ่าบาท... ทรงมีอาการผิดปกติที่ใดพ่ะย่ะค่ะ?” หลินเซวียนถามเสียงแผ่ว โจวเหวินตี้ขยับวรกายเข้าหาเล็กน้อย จนหลินเซวียนสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมจางๆ และรัศมีอำนาจที่กดทับ “ไม่มี...” พระองค์ตรัสช้าๆ ทว่าเน้นย้ำทุกคำ “แต่ตั้งแต่วันนี้... เจ้าห้ามหายไปจากสายตาข้าแม้แต่ก้าวเดียว หากข้าตื่น ข้าต้องเห็นเจ้า หากข้าหลับ... เจ้าต้องอยู่ตรงนี้” หลินเซวียนนิ่งงันไปครู่ใหญ่ เขาไม่ได้ตอบรับในทันที ดวงตาของหมอหนุ่มสบเข้ากับเนตรมังกรที่เต็มไปด้วยความยึดครองอย่างชัดแจ้ง ความรู้สึกกลัว ความสับสน และความดึงดูดใจที่อันตรายตีรวนอยู่ในอก เขารู้ตัวแล้วว่า... ชีวิตที่เหลือต่อจากนี้ ไม่ได้ถูกจ้างมาเพื่อ ‘รักษา’ ร่างกายที่เจ็บป่วยเท่านั้น แต่เขาถูก ‘เก็บไว้’ เพื่อเป็นสมบัติส่วนพระองค์ที่ไม่อาจหลบหนีไปไหนได้อีกตลอดกาลตอนที่ 24: ลมหายใจก่อนดาบตกแสงอรุณของเช้าวันใหม่หาได้นำมาซึ่งความหวัง แต่มันกลับแผดเผาจนผิวชื่นเหงื่อ ลานกว้างหน้าพระราชวังชั้นนอกถูกจัดเตรียมเป็นลานประหารอีกครั้ง ภาพเหตุการณ์นี้ช่างละม้ายคล้ายคลึงกับวันแรกที่ หลินเซวียน ลืมตาตื่นขึ้นมาในร่างนี้ ทว่าความรู้สึกในใจกลับต่างออกไปอย่างสิ้นเชิงเสียงลมหวีดหวิวพัดผ่านยอดชายคาพระตำหนัก ราวกับเสียงคร่ำครวญของดวงวิญญาณที่ถูกลบเลือน พื้นหินสีเทาเข้มยังคงมีรอยคราบจางๆ ของโลหิตจากนักโทษคนก่อนหน้า กลิ่นคาวสนิมเหล็กเจือปนมากับอากาศชวนให้คลื่นเหียนฝูงชนที่ยืนล้อมรอบประกอบด้วยเหล่าทหาร ขันที และนางกำนัล หากแต่ครั้งนี้ไม่มีเสียงอื้ออึงถามหาความยุติธรรม ไม่มีสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย มีเพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัด และสายตาที่ตัดสินไปแล้วว่า 'เขาคือผู้ผิด'“ครั้งก่อน... ข้าขอเวลาเพื่อพิสูจน์ตน” หลินเซวียนหลับตาลงนึกถึงอดีต “แต่ครั้งนี้... แม้แต่เวลาหายใจ พวกเขายังแทบไม่เหลือให้ข้า”ครืด... ครืด...เสียงโลหะหนักๆ ลากครูดไปกับพื้นหินขรุขระดังสะท้อนก้องในโสตประสาท หลินเซวียนถูกคุมตัวออกมาจากคุกหลวง ร่างกายที่เคยสง่างามบัดนี้ซูบผอมลงไปบ้าง เสื้อผ้าชุด
ตอนที่ 23: กลิ่นอายมรณะและการตื่นรู้บรรยากาศภายในคุกหลวงช่างแตกต่างจากความหรูหราโอ่อ่าของตำหนักเฉินกงราวฟ้ากับเหว กลิ่นอายดินชื้นแฉะคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นสนิมเหล็กและกลิ่นอับของฟางที่เน่าเปื่อย แสงจันทร์รำไรที่ลอดผ่านช่องลมแคบ ๆ ด้านบนไม่ได้ช่วยให้ความมืดมิดจางหายไป แต่มันกลับขับเน้นให้เห็นฝุ่นละอองที่ลอยคว้างในอากาศ ราวกับวิญญาณที่ถูกกักขังหลินเซวียน นั่งพิงผนังหินที่เย็นเยียบจนเสียดแทงไปถึงกระดูก ข้อมือทั้งสองข้างถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนเหล็กกล้า เสียงกระทบกันของข้อโซ่ดังกังวานใสในความเงียบสงัด ทุกครั้งที่เขาขยับกาย ความเจ็บปวดจากการถูกคุมขังจะแล่นพล่านไปทั่วร่าง แต่นั่นไม่อาจเทียบได้กับความเหน็บหนาวในใจจากศัลยแพทย์ผู้กุมชีวิตคนในโลกกว้าง สู่หมอหลวงผู้กุมชะตาฮ่องเต้... และบัดนี้ กลายเป็นเพียงนักโทษรอประหารที่ถูกลืมเลือนเขามองดูเงาของตัวเองที่ทอดเหยียดบนพื้นปูน ไม่มีความโอหัง ไม่มีการโต้แย้ง มีเพียงความเงียบที่กดทับลงมาจนแทบหายใจไม่ออกหากเป็นผู้อื่นคงร่ำไห้ตีโพยตีพายหรือร้องขอความเมตตา ทว่าหลินเซวียนกลับนิ่งสนิท ดวงตาที่เคยสุกใสดั่งดวงดาวบัดนี้กลับลุ่มลึกและสงบดุจผิวน้ำในบ่อโบราณ เข
ตอนที่ 22: หลักฐานที่สมบูรณ์แบบภายในห้องคุมขังใต้ดินของกรมอาญา บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นของดินและคาวเลือดที่ฝังลึกอยู่ในผนังหินมานานนับปี แสงตะเกียงน้ำมันริบหรี่สั่นไหววูบวาบตามแรงลมที่ลอดผ่านช่องแคบ ๆ เพียงน้อยนิด ยิ่งขับเน้นให้เงาของเครื่องทัณฑ์บนผนังดูราวกับอสุรกายที่กำลังแยกเขี้ยวรอขย้ำเหยื่อ เสียงหยดน้ำที่ตกลงกระทบพื้นหิน ติ๋ง... ติ๋ง... ดังก้องในความเงียบงัน ราวกับเสียงกลองมรณะที่เคาะจังหวะรอเวลาประหารหลินเซวียน นั่งอยู่บนพื้นศิลาที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็ง ร่างกายของเขาสั่นสะท้านเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะพิษไข้ที่เริ่มรุมเร้าจากบาดแผลซ้ำเติม ข้อมือทั้งสองข้างถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนเหล็กกล้า ทุกครั้งที่เขาขยับกาย เสียงโลหะกระทบกันจะบาดลึกเข้าไปในโสตประสาท เสื้อคลุมสีขาวสะอาดของหมอหลวงบัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบฝุ่นและรอยโลหิตจาง ๆ ดวงตาคู่คมที่เคยส่องประกายปัญญา บัดนี้หม่นแสงลงทว่ายังคงความนิ่งสงบอย่างน่าประหลาด"นี่ไม่ใช่สถานที่สำหรับการทวงถามความยุติธรรม..." หลินเซวียนรำพึงในใจพลางกวาดสายตามองไปรอบห้องที่มืดมิด "แต่มันคือแท่นประหารที่ถูกตระเตรียมไว้เพื่อบีบให้
ตอนที่ 21: คืนที่ทุกอย่างเริ่มพังท่ามกลางความมืดมิดของราตรีที่ปกคลุมวังหลวง แสงจันทรสาดส่องลงกระทบหลังคากระเบื้องเคลือบจนดูราวกับเกล็ดมังกรสีเงิน ตำหนักคุนหนิงในค่ำคืนนี้เงียบสงบผิดปกติ มีเพียงเสียงลมพัดผ่านกิ่งเหมยที่ส่งกลิ่นหอมจาง ๆ อบอวลไปทั่วบริเวณหลินเซวียน ยืนสงบนิ่งอยู่มุมหนึ่งของห้องโถง สายตาของเขาจับจ้องไปยังแผ่นหลังอันกว้างขวางของ เซียวจวิ้น ฮ่องเต้ผู้ครองแผ่นดินที่บัดนี้ดูมีสง่าราศีและดูแข็งแรงขึ้นกว่าเมื่อหลายเดือนก่อนมากนัก ผิวพรรณที่เคยซีดเซียวเริ่มมีเลือดฝาดด้วยสรรพคุณของยาสมุนไพรและการดูแลอย่างใกล้ชิดด้วยวิทยาการที่หลินเซวียนนำติดตัวมาจากโลกอนาคต“เหตุใดข้าจึงรู้สึกกระวนกระวายใจเช่นนี้...” หลินเซวียนลอบผ่อนลมหายใจ ลมหนาวที่ลอดผ่านบานหน้าต่างเข้ามาปะทะผิวหน้ากลับทำให้เขารู้สึกเย็นยะเยือกไปถึงขั้วหัวใจ มันไม่ใช่ความหนาวจากอากาศ แต่มันคือสัญชาตญาณของหมอที่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งความตายที่ซ่อนตัวอยู่ในความเงียบบนโต๊ะเสวยที่ประดับประดาด้วยเครื่องหยกและทองคำ อาหารเลิศรสถูกจัดวางอย่างวิจิตรบรรจง กลิ่นหอมของซุปไก่ตุ๋นยาจีนและเป็ดอบน้ำผึ้งควรจะทำให้ผู้ที่ได้กลิ่นรู้สึกเจริญ
ตอนที่ 20: ราชโองการที่ไร้สุ้มเสียงท่ามกลางม่านหมอกสลัวยามเช้าที่ปกคลุมทั่วสำนักหมอหลวง กลิ่นอายของสมุนไพรแห้งที่คุ้นเคยดูจะจืดจางลงไป เมื่อถูกกลบด้วยกลิ่นกำยานอันสูงศักดิ์ที่โชยมาจากเบื้องหน้าเรือนพัก หลินเซวียน ขยับกายลุกขึ้นจากเตียงไม้ไผ่ เสียงนกร้องที่ควรจะแจ่มใสกลับดูแผ่วเบากว่าเสียงฝีเท้าที่ลงจังหวะอย่างเป็นระเบียบของเหล่าข้าราชบริพารเมื่อบานประตูไม้เปิดออก ภาพที่ปรากฏแก่สายตามิใช่เสี่ยวอิงที่ยกอ่างล้างหน้ามาให้เช่นทุกวัน แต่กลับเป็นคณะขันทีในชุดเต็มยศ นำโดยกงกงอาวุโสผู้หนึ่งซึ่งยืนประจงถือพานผ้าไหมสีเหลืองทอง"ใต้เท้าหลิน ตื่นแล้วหรือ" น้ำเสียงนั้นนิ่งเรียบ ทว่าทรงอำนาจอย่างประหลาดหลินเซวียนขมวดคิ้วเล็กน้อย ความรู้สึกสังหรณ์ใจบางอย่างแล่นพล่านไปตามไขสันหลัง "พวกท่านมาแต่เช้าตรู่เช่นนี้ มีราชโองการด่วนงั้นหรือ?""หามิได้... เพียงแต่ฝ่าบาทมีรับสั่ง 'ส่วนพระองค์' ให้ท่านเคลื่อนย้ายไปยังที่พำนักใหม่โดยทันที"คำว่า 'โดยทันที' ของขันทีผู้นั้น ไม่ใช่เพียงการแจ้งเพื่อทราบ แต่มันคือการประกาศเจตจำนงที่มิอาจโต้แย้ง หลินเซวียนมองไปยังกลุ่มองครักษ์ที่ยืนขนาบข้าง ราวกับคนเหล่านี้ไม่ได้มาร
ตอนที่ 19: ระยะห่างที่เลือนหายสายลมวสันตฤดูพัดผ่านระเบียงคดโค้งภายในวังหลวง กลิ่นอายของพายุที่เพิ่งสงบลงเมื่อคืนก่อนยังคงหลงเหลือเป็นความชื้นแฉะบนยอดหญ้า บรรยากาศภายในวังต้องห้ามวันนี้ดูแปลกไปกว่าทุกวัน แม้ภายนอกจะดูเงียบสงบเพียงใด แต่ในความเงียบนั้นกลับแฝงไปด้วยกระแสคลื่นใต้น้ำที่เชี่ยวกรากหลินเซวียน ในชุดหมอหลวงสีฟ้าครามสะอาดตา เดินทอดน่องไปตามทางเดินหินอ่อน เสียงฝีเท้าของเขาสม่ำเสมอและมั่นคง ทว่าสายตาของบรรดาเหล่านางกำนัลและขันทีที่เคยลอบมองเขาด้วยความเหยียดหยามหรือสงสัย บัดนี้กลับเปลี่ยนเป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความยำเกรงและขลาดกลัวเหตุการณ์ที่เขาช่วยชีวิต ฮ่องเต้เซียวจวิ้น จากวิกฤตการณ์พิษกำเริบเมื่อวันวาน กลายเป็นเรื่องเล่าขานที่แพร่กระจายไปทั่วราวกับไฟลามปุ่ง บัดนี้ฐานะของเขาในวังหลังมิใช่เพียง "หมอหลวงตกอับ" ผู้มาใหม่ แต่กลายเป็น "คนโปรด" ที่กุมพระทัยและพระชนมชีพของมังกรเหนือแผ่นดิน"ท่านหมอหลวงหลิน โปรดหยุดรอก่อน" เสียงแหลมเล็กทว่าสุภาพอย่างยิ่งดังก้องขึ้นจากเบื้องหลังหลินเซวียนหยุดชะงัก พลิกกายกลับไปมอง เห็นกงกงผู้หนึ่งเร่งฝีเท้าเข้ามาหาด้วยท่าทีนอบน้อมผิดปกติ "ฝ่าบาทมีรับส







