LOGINตอนที่ 5: ภายใต้เงาแห่งมังกร
บานประตูไม้แกะสลักมหึมาของตำหนักเฉินซีเปิดออกอย่างเชื่องช้า เสียงครืดคราดของมันฟังดูคล้ายเสียงคำรามต่ำในลำคอของสัตว์ร้ายที่กำลังตื่นจากการหลับใหล หลินเซวียนสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นแรกที่ปะทะใบหน้าไม่ใช่กลิ่นหอมสดชื่นของดอกไม้ในอุทยาน แต่เป็นกลิ่นกำยานไม้กฤษณาที่เข้มข้นจนเกือบสำลัก ผสมกับกลิ่นอายเย็นเยียบของแผ่นหินที่ถูกขัดจนเงาวับ ทัศนียภาพเบื้องหน้ากว้างขวางจนชวนให้รู้สึกว่าตนเองช่างตัวเล็กจ้อย พื้นหินอ่อนสีดำสนิททอดยาวไปไกลสุดลูกหูลูกตา ไร้ซึ่งข้าราชบริพารยืนเรียงรายอย่างที่ควรจะเป็น ความว่างเปล่านั้นเองที่กลับกลายเป็นคมดาบที่มองไม่เห็น มันกวัดแกว่งตัดผ่านความมั่นใจของเขาทุกย่างก้าว ตึก... ตึก... เสียงฝีเท้าของหลินเซวียนดังก้องสะท้อนฝาผนัง มันชัดเจนเสียจนเขาเผลอเกร็งฝ่าเท้า ทุกจังหวะการเดินคล้ายกับการตอกย้ำว่าเขากำลังเดินลึกเข้าไปในกรงขังของมังกร แม้จะไร้ผู้คน แต่เขากลับรู้สึกได้ถึงสายตานับสิบที่จ้องมองลงมาจากมุมมืด เป็นความรู้สึกวูบวาบที่แผ่นหลังเหมือนมีปลายเข็มเย็น ๆ มาจ่อเอาไว้ตลอดเวลา ที่ปลายทางของความมืดมิดนั้น บัลลังก์มังกรตั้งตระหง่านอยู่บนฐานยกสูง แสงสว่างเพียงน้อยนิดที่ลอดผ่านหน้าต่างทิศตะวันตกตกลงมากระทบเพียงครึ่งซีกหน้าของบุรุษที่ประทับอยู่บนนั้น ฮ่องเต้หยางเฟยหลง ประทับนิ่งประดุจรูปสลักหิน ฉลองพระองค์สีดำปักดิ้นทองลายมังกรทะยานเมฆาดูเคร่งขรึมและทรงอำนาจเกินกว่าจะเอื้อมถึง แสงแดดรำไรจับที่ดวงพระเนตรเพียงข้างเดียว ส่วนอีกข้างจมดิ่งอยู่ในเงามืดที่ลึกลับ พระหัตถ์เรียวยาววางนิ่งอยู่บนพนักแกะสลัก ปลายนิ้วขยับเคาะเบา ๆ เป็นจังหวะที่เชื่องช้าแต่หนักแน่น แต่ละครั้งที่ปลายนิ้วกระทบเนื้อไม้ มันคล้ายกับจังหวะเครื่องประหารที่กำลังรอเวลาทำงาน หลินเซวียนลอบสังเกตเห็นประกายเย็นเยียบในดวงตาคู่นั้น มันไม่ใช่สายตาของคนที่กำลังโกรธเกรี้ยว แต่มันคือสายตาของผู้ที่มองเห็นทุกสรรพสิ่งเป็นเพียงเบี้ยล่าง... คนผู้นี้สามารถพรากชีวิตใครสักคนได้เพียงแค่การขยับริมฝีปาก โดยที่ไม่ต้องละสายตาจากพนักพิงเสียด้วยซ้ำ บรรยากาศรอบกายพลันหนักอึ้งเหมือนอากาศรอบตัวกลายเป็นน้ำขุ่นข้นที่บีบคั้นปอด หลินเซวียนทรุดกายลงถวายบังคมตามระเบียบ ทว่ากลับไร้เสียงตอบรับ ไร้คำอนุญาตให้เงยหน้า ความเงียบที่ยาวนานเริ่มทำงานของมัน ลมหายใจของหลินเซวียนเริ่มติดขัด เขาได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นรัวแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก หยาดเหงื่อเย็นเฉียบเม็ดหนึ่งไหลผ่านขมับช้า ๆ ก่อนจะหยดลงบนพื้นหิน เสียง ติ๋ง เล็ก ๆ นั้นดูจะดังเสียยิ่งกว่าเสียงตะโกนในห้องที่เงียบสงัดเช่นนี้ เขาขยับลำคอที่แห้งผาก พยายามกลืนน้ำลายที่ฝืดเคืองลงไป ฮ่องเต้ยังคงไม่ตรัสสิ่งใด ทรงเพียงแค่ 'มอง' สายตาคู่นั้นเหมือนเปลวไฟสีน้ำเงินที่เยือกเย็น มันไม่ได้เผาไหม้ผิวหนัง แต่ดูเหมือนกำลังกรีดลึกเข้าไปในทรวงอก เพื่ออ่านความลับที่ซ่อนอยู่ในเส้นเลือดและจิตวิญญาณของเขาจนทะลุปรุโปร่ง "เจ้าคือคนที่... บังอาจยื้อวิญญาณจากหัตถ์พญามัจจุราชงั้นหรือ?" น้ำเสียงนั้นเรียบต่ำ ไม่ได้ตวาดกระโชกโฮกฮาก แต่มันมีมวลความกดดันมหาศาลที่กดทับลงบนบ่าของคนฟังจนแทบจะแนบหน้าลงกับพื้น หลินเซวียนนิ่งไปชั่วอึดใจ เขาไม่ได้รีบร้อนทูลตอบเพื่อเอาตัวรอด แต่เขากำลังรวบรวมความสงบที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดเพื่อเผชิญหน้า เขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นสบสายตาที่ลุ่มลึกคู่นั้น "ทูลฝ่าบาท หม่อมฉันเพียงแค่ดึงรั้งคนที่ 'ยังไม่ตาย' ให้กลับมาอยู่ในที่ที่เขาควรอยู่พ่ะย่ะค่ะ" คำตอบนั้นชัดเจน ไม่สั่นเครือ และไม่มีแววของการโอ้อวด แต่มันคือความจริงที่หนักแน่นประดุจหินผา ฮ่องเต้หยางเฟยหลงหรี่พระเนตรลง มุมปากขยับยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา "เจ้ากำลังจะบอกว่า หมอหลวงนับสิบในวังนี้... ล้วนเป็นคนเขลาที่มองไม่ออกว่าใครตายใครเป็นอย่างนั้นหรือ?" บรรยากาศรอบกายตึงเครียดขึ้นทันควัน ขันทีที่ยืนหลบมุมอยู่ถึงกับก้มหน้าจนคางชิดอก กลัวว่ารัศมีโทสะจะพาดพิงมาถึงตน หลินเซวียนรู้ดีว่านี่คือกับดัก หากเขาถล่มตัวเกินไปก็ดูไร้ค่า หากเขายกตนข่มท่านก็เท่ากับรนหาที่ตาย "หมอหลวงทุกท่านทรงความรู้พ่ะย่ะค่ะ" เขากล่าวพลางประสานสายตาอย่างมั่นคง "เพียงแต่บางครั้ง ความยิ่งใหญ่ของกำแพงวังอาจทำให้หมอกหนาเข้าบังตา จนมองข้ามสิ่งเล็กน้อยที่เรียกว่า... ปาฏิหาริย์ในรอยแยกของความตาย หม่อมฉันเพียงแค่เห็นในสิ่งที่พวกเขามองผ่านไปเท่านั้น" เสียงเคาะนิ้วบนพนักบัลลังก์หยุดลงกะทันหัน ความเงียบกลับมาปกคลุมอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความเงียบที่หวาดกลัว แต่มันคือแรงดึงดูดบางอย่างระหว่างขั้วอำนาจสองขั้วที่กำลังหยั่งเชิงกันและกัน ฮ่องเต้หยางเฟยหลงโน้มพระวรกายลงมาเล็กน้อย เงาดำจากฉลองพระองค์ทาบทับลงบนร่างของหลินเซวียนจนมิด "เจ้ามีแววตาที่ไม่เหมือนใคร... มันไม่ใช่แววตาของคนที่รักชีวิต และไม่ใช่แววตาของคนที่กลัวตาย" "หม่อมฉันเพียงเชื่อในความจริงเบื้องหน้าพ่ะย่ะค่ะ" "ดี..." ทรงทิ้งช่วงจังหวะยาวนานจนคนฟังแทบหยุดหายใจ "ข้าจะดูว่า 'ความจริง' ของเจ้า จะต้านทานพายุในวังหลวงนี้ได้นานแค่ไหน อย่าเพิ่งรีบตายไปเสียก่อนล่ะ... หมอหลวงหลิน" ไม่มีคำชื่นชม ไม่มีรางวัลประกาศเกียรติคุณ มีเพียงสายตาคมปลาบที่ส่งสัญญาณว่าการประลองที่แท้จริงเพิ่งเริ่มขึ้น หลินเซวียนถอยห่างออกมาจากตำหนักด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป บรรยากาศรอบตัวยังคงหนาวเย็น แต่ลึกเข้าไปในใจ เขารู้ดีว่าเขาสามารถสั่นคลอนความนิ่งสงบของมังกรตัวนี้ได้... แม้เพียงนิดเดียวก็ตาม ท่ามกลางความเงียบงันที่ปกคลุมไปทั่วตำหนัก แผ่นหลังของขุนนางน้อยใหญ่ต่างเย็นวาบ เมื่อจู่ๆ โอรสสวรรค์ผู้ประทับอยู่เหนือผู้ใดทรงขยับวรกายเล็กน้อย ก่อนจะยื่นพระหัตถ์ขาวซีดออกมาวางบนตั่งไม้แกะสลักอย่างเชื่องช้า “มาตรวจดูเสีย” รับสั่งสั้นๆ ทว่าทรงพลังอำนาจทำเอาขันทีเฒ่าถึงกับลอบกลืนน้ำลาย เพราะเป็นที่รู้กันดีว่าพระวรกายของฮ่องเต้นั้นคือ ‘เขตหวงห้าม’ ที่ความตายมักรอคอยผู้ที่บังอาจล่วงเกิน หลินเซวียนสูดลมหายใจเข้าลึก เขาก้าวเท้าเข้าไปใกล้ทีละนิดจนระยะห่างที่เคยมีพังทลายลง กลิ่นกำยานจางๆ ผสมกับกลิ่นอายเย็นเยือกจากร่างสูงใหญ่ทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าหาพยัคฆ์ที่กำลังจำศีล เมื่อเงยหน้าขึ้น สายตาพลันประสานเข้ากับดวงตาคมกริบที่จ้องมองมาอยู่ก่อนแล้ว ในระยะที่เห็นแม้กระทั่งเงาสะท้อนของตัวเองในดวงตาคู่นั้น... มันช่างอันตราย ทว่ากลับดึงดูดอย่างประหลาดจนยากจะละสายตา ปลายนิ้วเรียวของหลินเซวียนแตะลงบนข้อมือหนา สัมผัสแรกนั้นเย็นเฉียบจนใจสั่น ทั่วทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันขนาดที่ได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน หลินเซวียนหลับตาลงรวบรวมสมาธิ ทว่ายิ่งสัมผัสลึกซึ้งขึ้น คิ้วเรียวก็ยิ่งขมวดมุ่น ‘ไม่ใช่... นี่ไม่ใช่ร่องรอยของโรคภัยทั่วไป’ จังหวะการเต้นของชีพจรใต้วงแขนนั้นแฝงไปด้วยความปั่นป่วนซ่อนเร้น มันรุนแรงแต่ขาดช่วง เหมือนเปลวไฟที่ถูกน้ำแข็งกัดเซาะอยู่ภายในมาเนิ่นนาน นี่คือร่องรอยของ ‘พิษเรื้อรัง’ ที่ถูกวางไว้อย่างแนบเนียนยิ่งนัก สีหน้าของหมอหนุ่มเปลี่ยนไปเพียงชั่วครู่ แต่นั่นก็เพียงพอแล้วที่จะไม่อาจเล็ดลอดสายตาคมดุจเหยี่ยวคู่นั้นไปได้ “เจ้าเห็นสิ่งใดในความคิด” สุรเสียงทุ้มต่ำราบเรียบถามขึ้นทันควัน ราวกับจะหยั่งเชิง หลินเซวียนนิ่งไปอึดใจหนึ่ง เขารู้ดีว่าหากพูดออกไป ศีรษะของเขาอาจหลุดจากบ่า แต่หากนิ่งเฉย ชีวิตของคนตรงหน้าก็คงมอดไหม้ไปในไม่ช้า เขาจึงตัดสินใจเงยหน้าขึ้น สบประสานสายตากับอำนาจสูงสุดอย่างไร้ความหวั่นเกรง “พระวรกายของฝ่าบาท... มิได้ประชวรด้วยโรคภัยตามธรรมชาติพ่ะย่ะค่ะ” เขาเว้นจังหวะ เน้นย้ำทุกถ้อยคำให้ก้องกังวานไปทั่วห้องที่เริ่มเย็นยะเยือก “แต่ทรงถูกวางยา... และเป็นเช่นนี้มานานแล้ว” บรรยากาศรอบตัวแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็งในฉับพลัน! “บังอาจ! เจ้าหมอโอหัง!” เสียงตวาดของขุนนางเฒ่าดังขึ้นพร้อมกับเสียงชักดาบของทหารมหาดเล็กที่ขยับกรูเข้ามา ทว่าเพียงแค่ฮ่องเต้ยกพระหัตถ์ขึ้นเพียงนิด ทุกอย่างก็กลับมาสงบเงียบดุจป่าช้า สายตาคมกริบยังคงจับจ้องที่ใบหน้าของหลินเซวียนนิ่งนาน... นานเสียจนความกดดันนั้นแทบจะบีบคั้นหัวใจคนมองให้แตกสลาย “เจ้าคิดว่า... ข้าจะเชื่อคำลวงของหมอพเนจรเช่นเจ้างั้นหรือ?” หลินเซวียนไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว ไหล่ของเขายังคงเหยียดตรง “หม่อมฉันมิได้ขอให้ทรงเชื่อ...” เขาหยุดหายใจเพียงนิด “แต่หากพระองค์ทรงเลือกที่จะเพิกเฉย... สิ่งที่รออยู่เบื้องหน้าก็มีเพียงความตายเท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ” ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง สายตาสองคู่ปะทะกันอย่างดุเดือด ไม่มีใครยอมก้มหัวให้ใคร ความอึดอัดที่แฝงไปด้วยแรงดึงดูดประหลาดแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ ก่อนที่มุมปากของจอมจักรพรรดิจะหยักยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ชวนให้ขนลุกซู่ “ดี... ข้าจะให้โอกาสเจ้าได้พิสูจน์ แต่จำไว้... หากเจ้าพลาด แม้แต่ธุลีของเจ้า ก็จะไม่มีสิทธิ์ได้เหลืออยู่ในแผ่นดินนี้”ตอนที่ 24: ลมหายใจก่อนดาบตกแสงอรุณของเช้าวันใหม่หาได้นำมาซึ่งความหวัง แต่มันกลับแผดเผาจนผิวชื่นเหงื่อ ลานกว้างหน้าพระราชวังชั้นนอกถูกจัดเตรียมเป็นลานประหารอีกครั้ง ภาพเหตุการณ์นี้ช่างละม้ายคล้ายคลึงกับวันแรกที่ หลินเซวียน ลืมตาตื่นขึ้นมาในร่างนี้ ทว่าความรู้สึกในใจกลับต่างออกไปอย่างสิ้นเชิงเสียงลมหวีดหวิวพัดผ่านยอดชายคาพระตำหนัก ราวกับเสียงคร่ำครวญของดวงวิญญาณที่ถูกลบเลือน พื้นหินสีเทาเข้มยังคงมีรอยคราบจางๆ ของโลหิตจากนักโทษคนก่อนหน้า กลิ่นคาวสนิมเหล็กเจือปนมากับอากาศชวนให้คลื่นเหียนฝูงชนที่ยืนล้อมรอบประกอบด้วยเหล่าทหาร ขันที และนางกำนัล หากแต่ครั้งนี้ไม่มีเสียงอื้ออึงถามหาความยุติธรรม ไม่มีสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย มีเพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัด และสายตาที่ตัดสินไปแล้วว่า 'เขาคือผู้ผิด'“ครั้งก่อน... ข้าขอเวลาเพื่อพิสูจน์ตน” หลินเซวียนหลับตาลงนึกถึงอดีต “แต่ครั้งนี้... แม้แต่เวลาหายใจ พวกเขายังแทบไม่เหลือให้ข้า”ครืด... ครืด...เสียงโลหะหนักๆ ลากครูดไปกับพื้นหินขรุขระดังสะท้อนก้องในโสตประสาท หลินเซวียนถูกคุมตัวออกมาจากคุกหลวง ร่างกายที่เคยสง่างามบัดนี้ซูบผอมลงไปบ้าง เสื้อผ้าชุด
ตอนที่ 23: กลิ่นอายมรณะและการตื่นรู้บรรยากาศภายในคุกหลวงช่างแตกต่างจากความหรูหราโอ่อ่าของตำหนักเฉินกงราวฟ้ากับเหว กลิ่นอายดินชื้นแฉะคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นสนิมเหล็กและกลิ่นอับของฟางที่เน่าเปื่อย แสงจันทร์รำไรที่ลอดผ่านช่องลมแคบ ๆ ด้านบนไม่ได้ช่วยให้ความมืดมิดจางหายไป แต่มันกลับขับเน้นให้เห็นฝุ่นละอองที่ลอยคว้างในอากาศ ราวกับวิญญาณที่ถูกกักขังหลินเซวียน นั่งพิงผนังหินที่เย็นเยียบจนเสียดแทงไปถึงกระดูก ข้อมือทั้งสองข้างถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนเหล็กกล้า เสียงกระทบกันของข้อโซ่ดังกังวานใสในความเงียบสงัด ทุกครั้งที่เขาขยับกาย ความเจ็บปวดจากการถูกคุมขังจะแล่นพล่านไปทั่วร่าง แต่นั่นไม่อาจเทียบได้กับความเหน็บหนาวในใจจากศัลยแพทย์ผู้กุมชีวิตคนในโลกกว้าง สู่หมอหลวงผู้กุมชะตาฮ่องเต้... และบัดนี้ กลายเป็นเพียงนักโทษรอประหารที่ถูกลืมเลือนเขามองดูเงาของตัวเองที่ทอดเหยียดบนพื้นปูน ไม่มีความโอหัง ไม่มีการโต้แย้ง มีเพียงความเงียบที่กดทับลงมาจนแทบหายใจไม่ออกหากเป็นผู้อื่นคงร่ำไห้ตีโพยตีพายหรือร้องขอความเมตตา ทว่าหลินเซวียนกลับนิ่งสนิท ดวงตาที่เคยสุกใสดั่งดวงดาวบัดนี้กลับลุ่มลึกและสงบดุจผิวน้ำในบ่อโบราณ เข
ตอนที่ 22: หลักฐานที่สมบูรณ์แบบภายในห้องคุมขังใต้ดินของกรมอาญา บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นของดินและคาวเลือดที่ฝังลึกอยู่ในผนังหินมานานนับปี แสงตะเกียงน้ำมันริบหรี่สั่นไหววูบวาบตามแรงลมที่ลอดผ่านช่องแคบ ๆ เพียงน้อยนิด ยิ่งขับเน้นให้เงาของเครื่องทัณฑ์บนผนังดูราวกับอสุรกายที่กำลังแยกเขี้ยวรอขย้ำเหยื่อ เสียงหยดน้ำที่ตกลงกระทบพื้นหิน ติ๋ง... ติ๋ง... ดังก้องในความเงียบงัน ราวกับเสียงกลองมรณะที่เคาะจังหวะรอเวลาประหารหลินเซวียน นั่งอยู่บนพื้นศิลาที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็ง ร่างกายของเขาสั่นสะท้านเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะพิษไข้ที่เริ่มรุมเร้าจากบาดแผลซ้ำเติม ข้อมือทั้งสองข้างถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนเหล็กกล้า ทุกครั้งที่เขาขยับกาย เสียงโลหะกระทบกันจะบาดลึกเข้าไปในโสตประสาท เสื้อคลุมสีขาวสะอาดของหมอหลวงบัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบฝุ่นและรอยโลหิตจาง ๆ ดวงตาคู่คมที่เคยส่องประกายปัญญา บัดนี้หม่นแสงลงทว่ายังคงความนิ่งสงบอย่างน่าประหลาด"นี่ไม่ใช่สถานที่สำหรับการทวงถามความยุติธรรม..." หลินเซวียนรำพึงในใจพลางกวาดสายตามองไปรอบห้องที่มืดมิด "แต่มันคือแท่นประหารที่ถูกตระเตรียมไว้เพื่อบีบให้
ตอนที่ 21: คืนที่ทุกอย่างเริ่มพังท่ามกลางความมืดมิดของราตรีที่ปกคลุมวังหลวง แสงจันทรสาดส่องลงกระทบหลังคากระเบื้องเคลือบจนดูราวกับเกล็ดมังกรสีเงิน ตำหนักคุนหนิงในค่ำคืนนี้เงียบสงบผิดปกติ มีเพียงเสียงลมพัดผ่านกิ่งเหมยที่ส่งกลิ่นหอมจาง ๆ อบอวลไปทั่วบริเวณหลินเซวียน ยืนสงบนิ่งอยู่มุมหนึ่งของห้องโถง สายตาของเขาจับจ้องไปยังแผ่นหลังอันกว้างขวางของ เซียวจวิ้น ฮ่องเต้ผู้ครองแผ่นดินที่บัดนี้ดูมีสง่าราศีและดูแข็งแรงขึ้นกว่าเมื่อหลายเดือนก่อนมากนัก ผิวพรรณที่เคยซีดเซียวเริ่มมีเลือดฝาดด้วยสรรพคุณของยาสมุนไพรและการดูแลอย่างใกล้ชิดด้วยวิทยาการที่หลินเซวียนนำติดตัวมาจากโลกอนาคต“เหตุใดข้าจึงรู้สึกกระวนกระวายใจเช่นนี้...” หลินเซวียนลอบผ่อนลมหายใจ ลมหนาวที่ลอดผ่านบานหน้าต่างเข้ามาปะทะผิวหน้ากลับทำให้เขารู้สึกเย็นยะเยือกไปถึงขั้วหัวใจ มันไม่ใช่ความหนาวจากอากาศ แต่มันคือสัญชาตญาณของหมอที่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งความตายที่ซ่อนตัวอยู่ในความเงียบบนโต๊ะเสวยที่ประดับประดาด้วยเครื่องหยกและทองคำ อาหารเลิศรสถูกจัดวางอย่างวิจิตรบรรจง กลิ่นหอมของซุปไก่ตุ๋นยาจีนและเป็ดอบน้ำผึ้งควรจะทำให้ผู้ที่ได้กลิ่นรู้สึกเจริญ
ตอนที่ 20: ราชโองการที่ไร้สุ้มเสียงท่ามกลางม่านหมอกสลัวยามเช้าที่ปกคลุมทั่วสำนักหมอหลวง กลิ่นอายของสมุนไพรแห้งที่คุ้นเคยดูจะจืดจางลงไป เมื่อถูกกลบด้วยกลิ่นกำยานอันสูงศักดิ์ที่โชยมาจากเบื้องหน้าเรือนพัก หลินเซวียน ขยับกายลุกขึ้นจากเตียงไม้ไผ่ เสียงนกร้องที่ควรจะแจ่มใสกลับดูแผ่วเบากว่าเสียงฝีเท้าที่ลงจังหวะอย่างเป็นระเบียบของเหล่าข้าราชบริพารเมื่อบานประตูไม้เปิดออก ภาพที่ปรากฏแก่สายตามิใช่เสี่ยวอิงที่ยกอ่างล้างหน้ามาให้เช่นทุกวัน แต่กลับเป็นคณะขันทีในชุดเต็มยศ นำโดยกงกงอาวุโสผู้หนึ่งซึ่งยืนประจงถือพานผ้าไหมสีเหลืองทอง"ใต้เท้าหลิน ตื่นแล้วหรือ" น้ำเสียงนั้นนิ่งเรียบ ทว่าทรงอำนาจอย่างประหลาดหลินเซวียนขมวดคิ้วเล็กน้อย ความรู้สึกสังหรณ์ใจบางอย่างแล่นพล่านไปตามไขสันหลัง "พวกท่านมาแต่เช้าตรู่เช่นนี้ มีราชโองการด่วนงั้นหรือ?""หามิได้... เพียงแต่ฝ่าบาทมีรับสั่ง 'ส่วนพระองค์' ให้ท่านเคลื่อนย้ายไปยังที่พำนักใหม่โดยทันที"คำว่า 'โดยทันที' ของขันทีผู้นั้น ไม่ใช่เพียงการแจ้งเพื่อทราบ แต่มันคือการประกาศเจตจำนงที่มิอาจโต้แย้ง หลินเซวียนมองไปยังกลุ่มองครักษ์ที่ยืนขนาบข้าง ราวกับคนเหล่านี้ไม่ได้มาร
ตอนที่ 19: ระยะห่างที่เลือนหายสายลมวสันตฤดูพัดผ่านระเบียงคดโค้งภายในวังหลวง กลิ่นอายของพายุที่เพิ่งสงบลงเมื่อคืนก่อนยังคงหลงเหลือเป็นความชื้นแฉะบนยอดหญ้า บรรยากาศภายในวังต้องห้ามวันนี้ดูแปลกไปกว่าทุกวัน แม้ภายนอกจะดูเงียบสงบเพียงใด แต่ในความเงียบนั้นกลับแฝงไปด้วยกระแสคลื่นใต้น้ำที่เชี่ยวกรากหลินเซวียน ในชุดหมอหลวงสีฟ้าครามสะอาดตา เดินทอดน่องไปตามทางเดินหินอ่อน เสียงฝีเท้าของเขาสม่ำเสมอและมั่นคง ทว่าสายตาของบรรดาเหล่านางกำนัลและขันทีที่เคยลอบมองเขาด้วยความเหยียดหยามหรือสงสัย บัดนี้กลับเปลี่ยนเป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความยำเกรงและขลาดกลัวเหตุการณ์ที่เขาช่วยชีวิต ฮ่องเต้เซียวจวิ้น จากวิกฤตการณ์พิษกำเริบเมื่อวันวาน กลายเป็นเรื่องเล่าขานที่แพร่กระจายไปทั่วราวกับไฟลามปุ่ง บัดนี้ฐานะของเขาในวังหลังมิใช่เพียง "หมอหลวงตกอับ" ผู้มาใหม่ แต่กลายเป็น "คนโปรด" ที่กุมพระทัยและพระชนมชีพของมังกรเหนือแผ่นดิน"ท่านหมอหลวงหลิน โปรดหยุดรอก่อน" เสียงแหลมเล็กทว่าสุภาพอย่างยิ่งดังก้องขึ้นจากเบื้องหลังหลินเซวียนหยุดชะงัก พลิกกายกลับไปมอง เห็นกงกงผู้หนึ่งเร่งฝีเท้าเข้ามาหาด้วยท่าทีนอบน้อมผิดปกติ "ฝ่าบาทมีรับส







