บ่วงร้ายพยศรัก のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 15

แกร๊ก ร่างหนากลับมาจัดการปลดล็อคให้เธอ ก่อนจะนั่งจ้องหน้าเธอนิ่งๆ ก่อนจะผลักจานข้าวไปด้านหน้าคนตัวเล็กที่จ้องเขานิ่งๆ“แดกซะ เดี๋ยวตายห่า” ร่างบางจ้องเขาตาเขม็งก่อนจะทำสิ่งที่เขาคาดไม่ถึง เพี้ยะ“สารเลว แกมันไม่เคยฟังอะไรเลย ปรักปรำฉันทุกอย่างคิดเอาเองว่าฉันคือคนผิด แต่แกไม่เคยย้อนดูเลยว่าฉันทำดีกับแกไปเพราะอะไร ถ้าฉันพิสูจน์ได้ว่าฉันไม่ผิด รับรองแกจะได้กินลูกกระสุนฉันคนแรก” ฝ่ามือบางที่น้ำหนักไม่บางตาม ฟาดเข้าเต็มๆหน้าฝั่งซ้ายเขาจนชาดิก ร่างหนาใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้ม ถ้าไม่ติดว่าเขามีงานด่วนยัยบ้านี่ต้องโดนเขาทุบ!!“รักษาตัวเองให้รอดระหว่างที่ฉันไม่อยู่หล่ะ ฉันจะมาคิดบัญชีกับมึงทีหลัง” พูดจบเขาก็เดินออกไป“หยุด!!เอากระเป๋าฉันมา ในนั้นมีเอกสารที่ฉันต้องจัดการ” เธอไม่รู้ว่าเขาจะไปไหน แม้จะแอบกลัวที่ต้องอยู่คนเดียว แต่เธอมีอาวุธลับที่ให้ลุงทนายนำมาให้ รับลองว่าหายห่วง“อย่าคิดหนี แม้แต่ตายหนีฉันก็ไม่อนุญาต รอรับกรรมจากฉันเท่านั้น” พูดจบเขาก็เดินออกไปก่อนจะเปิดประตูมาโยนกระเป๋าให้เธออีกที“ไอ้บ้า!! พังหมดแล้วมั้ง ไอ้ผัวเฮงซวย!!” เสียงแว่วที่ด่าตามหลังทำเขาถอนหายใจ คาสิโนเขามีปัญหา ไม่รู้ว่

จบจากธุระที่โรงพัก เธอจึงกลับมาลงผักสวนครัวในแปลงที่เธอเตรียมดินไว้เมื่อหลายวันก่อน“ทำไมมันเหนื่อยแบบนี้เนี้ย” คนลงเมล็ดในแปลงผักถึงกับเหงื่อโชก หลังจากลงผักเรียบร้อย เธอจัดการอาบน้ำก่อนจะนั่งทำงานของเธอต่อทั้งวัน จัดการให้คุณลุงทนายยื่นคัดค้านการซื้อขายที่ดิน โดยเธอที่เป็นภรรยายื่นเรื่องคัดค้านแทน ฝั่งแผ่นดิน มาเก๊าเมื่อเช้าเขานั่งรถมากรุงเทพก่อนจะขึ้นเครื่องบินส่วนตัวมาที่มาเก๊าเพื่อสะสางปัญหา“มันไม่ยอมบอกคับนาย” เมื่อคืนมีคนมารอบวางเพลิงที่คาสิโนของเขา จับคนทำได้แต่มันไม่ยอมซัดทอดถึงคนบงการ“กูเอง” เขาเดินเข้าไปในห้องๆนึงที่ขังผู้กระทำความผิดเอาไว้ ดีที่เขาถือสัญชาติตามพ่อ จึงเข้ามาทำธุระกิจสีเทานี้ได้“ใครส่งมึงมา” เขามองดูสภาพคนที่ถูกลูกน้องเขาซ้อมจนช้ำเลือดช้ำหนอง“กูไม่บอก ต่อให้กูตาย กูจะไม่ทรยศนายกู” คำตอบที่ได้ทำเขาแสยะยิ้มริมฝีปาก“ดี!! กูชอบคนที่ซื่อสัตย์แบบนี้ แต่นายมึงมันเลวไปหน่อย ถึงให้มึงมาทำเป็นหมาลอบกัด” เขาตบมืออย่างเย้ยยัน นี่สิคือที่ของเขา ไอ้ดินเด็กวัดมันเป็นเพียงสิ่งที่เขาอุปโลกน์ขึ้นมาเท่านั้น ใครจะรู้ว่าไอ้เด็กที่ถูกญาติเอาไปปล่อย ปัจจุบันคือเจ้าของคาสิโน

ผ่านไปเกือบ4สัปดาห์ที่แผ่นดินออกไปทำงาน เรียกว่าไร้การติดต่อไปเลย ตอนนี้เธอกำลังรวบรวมเงินจากการขายผลผลิตทางการเกษตร“อู้หู้ ได้เยอะขนาดนี้จนได้ไงอ่ะ หรือว่าใช้หนี้แทนญาติๆ จนหมด แล้วหนี้มันมีเท่าไหร่กันเนี้ย” เงินไม่น้อยเลยสงสัยต้องขออาศัยรถชาวบ้านไปในเมืองเพื่อไปฝากเงินเสียแล้วหลังจากวันที่เธอเก็บผลผลิตเสร็จ คนทางนั้นสั่งคนมาไถ่ปรับพื้นที่ทันที แม้สามีเธอจะยังไม่ได้เงินจากการขายที่แม้แต่บาทเดียวก็ตาม“รีบร้อนขนาดนี้ เหมือนกลัวจะไม่ได้ ดี!!ลงทุนไปเยอะๆ เวลาเรื่องฟ้องร้องจะได้ขาดทุนให้ย่อยยับ!!” แม้คนพวกนั้นจะกดดันให้เธอย้ายบ้านออกไป แต่เธอก็ไม่สน ที่ดินตรงนี้ไม่ได้รวมอยู่ในโฉนดที่พวกนั้นซื้อ แถมยังบังวิวด้านหน้าจนหมด อีกไม่นานคงมาบังคับให้เธอขาย ปึก ปึก ในขณะที่เธอเก็บผักมากำเพื่อส่งให้ร้านค้าแถวนี้ขาย ได้ยินเสียงฝีเท้าใครบางคนเดินเข้ามา ใครบางคนที่ว่าคือสามีที่หายหน้าไปเกือบเดือนของเธอ“นาย!!” สภาพหนวกเครารกครึ้มทำเธอทำตัวไม่ถูก “ไง ยังมีชีวิตรอดอยู่หนิ” แต่ความกวนประสาทเขาไม่ลดลงเลย“ฉันยังสบายดี แต่นึกว่านายรถคว่ำตายห่าไปแล้วสะอีก” คิดว่าด่าเธอได้คนเดียวหรือไง โผล่หัวมาก็กวนประ