All Chapters of พ่ายรักกลางเหมันต์: Chapter 11 - Chapter 20

คิดไม่ถึงเลยว่าโจวซีเหยาจะเดินเข้ามาหาสองแม่ลูกแล้วพาพวกเธอกลับไปนั่งที่โต๊ะต่อหน้าชายสองคนนั้นและแขกคนอื่น ๆ ในห้องอาหารทันทีเขายิ้มบาง: “ขอโทษด้วยนะครับ คนในครอบครัวผมยังทานอาหารไม่เสร็จ เอาไว้พวกเราค่อยคุยกันทีหลัง”ชายทั้งสองรีบลุกขึ้นเอ่ยลาอย่างรู้สถานการณ์เฉิงเหยียนเอ่ยอย่างรู้สึกผิด “พี่ซีเหยา ขอโทษนะคะที่ทำให้พี่ต้องเสียเวลาคุยธุระ”โจวซีเหยากลับไม่เห็นด้วย “พวกเขาต่างหากที่มารบกวนเวลาทานข้าวของเรา”เฉิงเหยียนรู้ดีว่าความจริงไม่ใช่แบบนั้นหลังจากทานข้าวเสร็จ โจวซีเหยาก็บอกให้สองแม่ลูกกลับห้องไปก่อน ส่วนตัวเขาเดินไปยังโต๊ะของชายสองคนนั้นไม่นานทั้งสามก็เริ่มพูดคุยกันอย่างออกรสออกชาติ-ณ เมืองเจียงหมิงสวีเป่ยหลานติดต่อเฉิงเหยียนไม่ได้เลย จึงรู้สึกร้อนใจดังนั้นเขาจึงติดต่อเพื่อนที่อยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ให้ช่วยสอบถามข้อมูลจากสถานีตำรวจ โรงพยาบาล และหน่วยงานจราจร ว่าภรรยากับแม่ยายของเขาประสบอุบัติเหตุอะไรหรือไม่คำตอบที่ได้รับล้วนเป็นข่าวดี ทำให้เขาวางใจลงได้เล็กน้อยหลังเลิกงานกลับมาถึงบ้านตระกูลสวี เขาก็เดินขึ้นชั้นบนไปทันที แม้แต่ข้าวก็ยังไม่กินเขาเอาแต่โทรศัพ

เฉิงเหยียนวางหูโทรศัพท์ลงโดยไม่มีความรู้สึกอาลัยอาวรณ์เลยแม้แต่น้อยแต่พอเธอขึ้นชั้นบนกลับไปที่ห้องพัก ก็พบว่ามีเงินสองแสนห้าหมื่นโอนเข้าบัญชีธนาคารของเธอเรียบร้อยแล้วเธอจึงโอนเงินสองแสนห้าหมื่นนี้คืนให้สวีเป่ยหลานสวีเป่ยหลานมองเงินสองแสนห้าหมื่นที่ถูกโอนกลับมาด้วยแววตาเรียบเฉยไร้อารมณ์เขารู้สึกขบขันอยู่เล็กน้อยเฉิงเหยียนพาแม่ไปด้วย ถ้าไม่พึ่งพาเขาแล้วจะไปพึ่งใครได้อีก? พึ่งตัวเองอย่างนั้นเหรอ?ในใจเขาเกิดความรู้สึกอยากรอดูว่าผลจะออกมาเป็นยังไงทำเป็นอวดเก่งไปเถอะรอให้ไม่มีเงินซะก่อน แล้วเธอจะรู้เอง-สวีเป่ยหลานเพิ่งเสร็จจากการประชุมปรึกษาหารือร่วมกันระหว่างแพทย์หลายสาขาเกี่ยวกับผู้ป่วยโรคหายากรายหนึ่ง โดยเขาเป็นศัลยแพทย์หลักในการผ่าตัดครั้งนี้ซ่งฉงโจวเดินไปพลางถามเขาว่า“เฉิงเหยียนกับแม่ของเธออยู่ที่ลี่ชวนใช่ไหม? ฝนตกหนักขนาดนั้น สองแม่ลูกคงติดอยู่ที่นั่นสินะ?”สวีเป่ยหลานตอบรับว่า “อืม”ซ่งฉงโจวยิ้มพลางพูดจาเสียดสี “หลินชีกลับมาแล้ว เธอก็เลยหลีกทางให้สินะ?”สวีเป่ยหลานหันหน้ามามอง ใบหน้าขาวผ่องราวกับหยกของเขาเย็นเยียบดุจภูเขาน้ำแข็ง“คนไข้อายุเพียงห้าขวบ เนื้อง

“ปู่โจวบอกว่าแม่ของเหยียนเหยียนล้มป่วยที่ลี่ชวนด้วย ต้องนอนโรงพยาบาลตั้งหลายวัน”“ล้มป่วยเหรอครับ?” เมื่อสวีเป่ยหลานได้ยินก็ขมวดคิ้วมุ่นสวีเจิ้นถามด้วยความสงสัย “เหยียนเหยียนไม่ได้บอกหลานเหรอ? เอาอย่างนี้ หลานวิดีโอคอลหาเธอเลยตอนนี้ ปู่จะถามไถ่สองแม่ลูกสักหน่อย”เหอหมิ่นเจินอยากเปลี่ยนเรื่องสนทนาที่ทำให้เสียบรรยากาศนี้ไปเสียที เธอถึงขั้นรู้สึกว่าการที่เฉิงเหยียนไม่พูดเรื่องนี้ออกมายังถือว่ารู้จักกาลเทศะอยู่บ้าง“พ่อคะ กินข้าวเสร็จแล้วค่อยโทรเถอะค่ะ หลินชีกับเพื่อนร่วมชั้นของช่านช่านก็อยู่ด้วยนะคะ”สวีซีช่านเองก็พึมพำอย่างไม่พอใจ “นั่นสิคะคุณปู่ จะพูดถึงผู้หญิงคนนั้นทำไมกัน?”ในสายตาของสวีเจิ้น การกระทำเช่นนี้ถือเป็นการไม่รู้จักแยกแยะว่าใครเป็นคนในครอบครัว ใครเป็นคนนอกเขาเริ่มไม่พอใจ น้ำเสียงจึงเข้มงวดน่าเกรงขามขึ้นมา“คนที่นั่งอยู่ตรงนี้ล้วนเป็นลูกหลานของฉันทั้งนั้น ฉันยังต้องคอยดูสีหน้าใครอีกหรือไง?”อดีตผู้บริหารระดับสูงผู้นี้มีบารมีน่าเกรงขามโดยไม่จำเป็นต้องแสดงความโกรธออกมาคำพูดนี้ทำให้หลินชีตกอยู่ในสถานการณ์ที่กระอักกระอ่วนใจอย่างมากใบหน้าของเหอหมิ่นเจินเดี๋ยวซีดเดี

สวีเป่ยหลานโมโหขึ้นมา ใบหน้าหล่อเหลาคมคายของเขายิ่งดูเย็นชาและแข็งกร้าวกว่าเดิมเขานั่งอยู่ในรถ ริมฝีปากบางเม้มแน่นเป็นเส้นตรง หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงเขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจแล้วโทรไปยังโรงแรมที่เฉิงเหยียนเข้าพักพนักงานต้อนรับเอ่ยด้วยน้ำเสียงไพเราะอ่อนหวาน “สวัสดีค่ะคุณผู้ชาย มีอะไรให้ช่วยเหลือคะ?”สวีเป่ยหลานแจ้งหมายเลขบัตรประชาชนของเฉิงเหยียน“ต่ออายุห้องพัก”สิ่งที่สวีเป่ยหลานคิดไม่ถึงก็คือ หลังจากพนักงานต้อนรับตรวจสอบข้อมูลแล้ว กลับบอกเขาว่า“คุณผู้ชายคะ ห้องวีไอพีสวีตห้องนี้ใช้สิทธิ์จากบัตรสมาชิกแบบรายปีค่ะ ไม่จำเป็นต้องชำระค่าห้องพักเพิ่ม”“บัตรรายปีเหรอ?”แววตาของสวีเป่ยหลานสั่นไหวด้วยความตกใจ คิ้วของเขาค่อย ๆ ขมวดเข้าหากันทีละน้อยด้วยนิสัยประหยัดมัธยัสถ์ของเฉิงเหยียน ไม่มีทางที่เธอจะเหมาห้องสวีตในโรงแรมห้าดาวของเมืองท่องเที่ยวแห่งหนึ่งเอาไว้ได้แน่ใบหน้าของเขาเขียวคล้ำด้วยความโกรธ ก่อนจะเรียกร้องว่า “ผมต้องการข้อมูลการจองห้องพักโดยละเอียด”พนักงานต้อนรับตอบว่า “ขออภัยค่ะคุณผู้ชาย นี่เป็นข้อมูลส่วนตัวของลูกค้า ทางเราไม่สามารถเปิดเผยได้ค่ะ”

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “เป่ยหลาน อาเหยียนไม่ได้พูดว่าจะไม่รับสาย แต่ฉันดูออกว่าเธอไม่ค่อยเต็มใจเท่าไร”สวีเป่ยหลานหัวเราะเบา ๆ น้ำเสียงฟังดูอ่อนโยน แต่กลับแฝงความคมกริบเอาไว้“พี่เหยา ผมกับเฉิงเหยียนเป็นสามีภรรยากัน มีเรื่องอะไรที่สามีภรรยาจะพูดคุยกันไม่ได้? พี่ช่วยเอาโทรศัพท์ให้เธอหน่อย”“แล้วทำไมนายถึงได้โทรมาหาฉันล่ะ?”โจวซีเหยาถามแทงใจดำเมื่อเขาได้ยินเสียงลมหายใจจากปลายสายที่ค่อย ๆ หนักขึ้น ก็เอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงราวกับพี่ชายคนหนึ่ง“นายกับอาเหยียนทะเลาะกันหรือเปล่า? ถ้าอย่างนั้นลองให้พื้นที่ส่วนตัวแก่กันสักหน่อยดีไหม? รอให้ฝนที่ลี่ชวนเบาลงกว่านี้ ฉันจะพาสองแม่ลูกกลับไปเอง”เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อว่า “ไม่อย่างนั้นพวกนายจะทำให้ฉันลำบากใจเอาได้”สวีเป่ยหลานที่อยู่ไกลออกไปไม่อาจเอื้อมมือไปคว้าหรือจัดการอะไรได้ ทำได้เพียงหรี่ดวงตาเย็นเยียบราวกับดวงดาวในคืนเหน็บหนาวลงนั่นสินะ เมื่อเรื่องภายในครอบครัวลุกลามไปถึงคนนอก คนนอกก็ย่อมต้องลำบากใจเป็นธรรมดาแต่ทำไมเฉิงเหยียนที่เป็นภรรยาถึงไม่ไว้หน้าเขาผู้เป็นสามีต่อหน้าคนนอกเลยแม้แต่น้อย?หรือเป็นเพราะผู้ชายที่อยู่ก