All Chapters of พ่ายรักกลางเหมันต์: Chapter 21 - Chapter 30

เขาเดินฝ่าสายลมและสายฝนมาถึงที่นี่บนร่างสวมเสื้อโค้ตตัวยาวสีเบจที่ตัดเย็บอย่างมีทรง ยิ่งขับให้รูปร่างของเขาดูสูงใหญ่ สง่างาม และมีบุคลิกเย็นชาโดดเด่นมาแต่กำเนิดเสื้อผ้าทั้งตัวเปียกชุ่มไปหมด ผิวขาวผ่องปรากฏอยู่ใต้เส้นผมสีดำสนิทที่ยุ่งเหยิง ริมฝีปากบางที่เม้มแน่นมีสีแดงเข้มราวกับเลือด“คุณ...” เฉิงเหยียนถึงกับตกตะลึง“ทำไมถึงเป็นคุณ? คุณมาที่นี่ได้ยังไง?”คืนนี้เป็นวันเกิดของหลินชีไม่ใช่เหรอ? คนในแผนกศัลยกรรมประสาทของพวกเขากำลังจัดงานปาร์ตี้กันอยู่ไม่ใช่เหรอ?แล้วทำไมจู่ ๆ เขาถึงมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเธอได้?สวีเป่ยหลานสอดมือข้างหนึ่งไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ต ส่วนอีกข้างยังคงค้างอยู่ในท่ากดกริ่งประตู ท่อนแขนโค้งงอเป็นแนวสวยงาม สภาพเปียกปอนและท่าทางหงุดหงิดรำคาญใจทำให้เขาดูเป็นหนุ่มมาดกวนผู้มีเสน่ห์มากกว่าปกติเขาถามว่า “เธอยังอยากให้เป็นใครอีก? ทำไม ไม่สะดวกให้ฉันเข้าไปข้างในเหรอ?”เขาผลักประตูห้องเปิดออกด้วยใบหน้าเคร่งตึง ก่อนจะกวาดตามองไปรอบ ๆ ด้วยสายตาคมกริบราวกับคบไฟเมื่อเห็นว่าประตูทางเดินฝั่งหนึ่งเปิดอยู่ เขาก็ก้าวยาว ๆ เข้าไปในห้องแล้วสำรวจดูอย่างละเอียดห้องนี้น่าจะเป็นห

เฉิงเหยียนสบเข้ากับสายตาร้อนแรงของเขา ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปทางอื่นในเมื่อเคยเป็นสามีภรรยากันมาก่อน จะให้หัวใจเย็นชาราวกับน้ำนิ่งไร้ความรู้สึกได้ยังไง?ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังเป็นฝ่ายแต่งงานกับคนที่มีฐานะสูงกว่าตัวเอง ผู้ชายอย่างสวีเป่ยหลาน เดิมทีก็เป็นคนที่เธอไม่อาจเอื้อมถึงอยู่แล้วใครบอกว่ามนุษย์เกิดมาเท่าเทียมกัน? ระหว่างเธอกับสวีเป่ยหลาน เธอเป็นฝ่ายที่อยู่ต่ำกว่าเขามาโดยตลอดเธอถอนหายใจอย่างไร้เสียงเดิมทีเธอคิดว่าสภาพที่พักของทีมแพทย์คงไม่ได้ดีนัก น่าจะเป็นเพียงห้องพักมาตรฐานทั่วไปเฉิงเหยียนกำลังกังวลว่าคนสามคนจะพักอยู่ด้วยกันยังไง?ทั้งที่ข้างนอกฝนตกหนักขนาดนี้ ยังต้องย้ายที่พักให้วุ่นวายอีกคิดไม่ถึงเลยว่าสวีเป่ยหลานจะไม่ได้พาสองแม่ลูกออกจากโรงแรม แต่กลับพาลงมาสามชั้น แล้วมาถึงห้องบิสซิเนสสวีตอีกห้องหนึ่งสวีเป่ยหลานแบกเฉินเฟินอวี้อยู่บนหลังจนไม่มีมือว่าง จึงบอกให้เฉิงเหยียนหยิบคีย์การ์ดจากกระเป๋ากางเกงของเขาเฉิงเหยียนจึงทำได้เพียงแหวกเสื้อโค้ตของเขาออก เข็มขัดรัดอยู่รอบเอวสอบแคบอันเซ็กซี่ของชายหนุ่ม เธอสอดมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของเขาแล้วคลำหา“ฉันให้เธอหาคีย์การ์ด

เขาขยับตัวมาบังเฉิงเหยียนเอาไว้ครึ่งหนึ่ง “พี่เหยา มาแต่เช้าขนาดนี้มีธุระอะไรเหรอครับ?”โจวซีเหยายื่นถุงกระดาษใบหนึ่งมาให้“ของใหม่ ฉันยังไม่เคยใส่”ช่างรอบคอบและเข้าใจอีกฝ่ายดีเหลือเกินหางตาของสวีเป่ยหลานราวกับมีชั้นน้ำค้างแข็งเกาะอยู่ เขาไม่ได้ยื่นมือไปรับเฉิงเหยียนคิดว่าเขาคงถือตัวไม่อยากเสียหน้า จึงยื่นมือไปรับแทน“ขอบคุณค่ะพี่ซีเหยา”“เรื่องเล็กน้อย”เฉิงเหยียนแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก คราวนี้สวีเป่ยหลานก็มีเสื้อผ้าสะอาดแห้งสนิทใส่แล้ว คงไม่ทำหน้าบึ้งตึงอีกแล้วใช่ไหม?เธอรู้สึกขอบคุณโจวซีเหยาอยู่ในใจต่างจากโจวซีเหยาที่คอยคำนึงถึงความรู้สึกของเธอกับแม่ในทุกเรื่อง สวีเป่ยหลานเป็นคนที่ค่อนข้างยึดตัวเองเป็นศูนย์กลาง แต่ทุกคนกลับชอบประคบประหงมบุรุษผู้สูงส่งเย็นชาราวกับดอกไม้บนยอดเขาคนนี้เฉิงเหยียนใช้ชีวิตร่วมกับเขามาหนึ่งปี จึงได้รับผลกระทบจากนิสัยนี้อย่างเต็มที่โชคดีที่อีกไม่นานเธอก็จะหลุดพ้นแล้วเธอไม่ได้สังเกตเลยว่าลมหายใจของสวีเป่ยหลานเริ่มติดขัดมากขึ้นเรื่อย ๆโจวซีเหยาตอบรับ ทว่าสายตากลับเลื่อนไปหยุดอยู่บนมือของเฉิงเหยียน รอยยิ้มของเขาชะงักไปทันทีเฉิงเหยียนก้มลง

สวีเป่ยหลานรู้ว่าเธอเห็นแล้วแต่เขาไม่ได้อธิบายอะไร“ตอนเฝ้าติดตามคลื่นไฟฟ้าสมอง ญาติผู้ป่วยไม่สามารถอยู่เป็นเพื่อนได้ เธอกลับโรงแรมไปก่อนเถอะ พรุ่งนี้พวกเราค่อยมารับแม่”เฉิงเหยียนส่ายหน้า “ไม่ต้องหรอก ฉันจะอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนแม่”สวีเป่ยหลานไม่ได้คิดจะอยู่ที่นี่นานนัก“ถ้าอย่างนั้นฉันไปก่อนล่ะ”“ไปเถอะ”เฉิงเหยียนมองแผ่นหลังของเขาที่รีบร้อนรับโทรศัพท์พร้อมกับเรียกชื่อ “หลินชี” ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ก่อนจะกระตุกมุมปากเล็กน้อยเธอนั่งลงบนเก้าอี้ยาวในทางเดิน สีหน้าดูสงบนิ่ง แต่กลับสัมผัสได้ถึงรสขมปร่าในปากเขาสามารถพูดจาอ่อนโยนกับหลินชี กับคนไข้ หรือแม้แต่คนแปลกหน้าที่เดินผ่านกัน เขาก็ยังสุภาพมีมารยาทมีเพียงกับเธอเท่านั้นที่เขาพูดจาเย็นชา ทำให้เธอรับรู้ถึงความรังเกียจที่เขามีต่อเธอใครจะชอบให้คนอื่นปฏิบัติกับตัวเองแบบนี้กัน? เธอไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นที่รองรับอารมณ์ของใครเสียหน่อย สู้ไม่ต้องพบหน้ากันอีกจะดีกว่าประตูห้องตรวจไม่ได้ปิดสนิท เธอจึงได้ยินเสียงแพทย์ที่อยู่ข้างในเอ่ยด้วยความประหลาดใจว่า“นายบอกว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นภรรยาของสวีเป่ยหลานเหรอ? แล้วคนไข้ที่อยู่ในห้องเฝ้าติ

“สวีเป่ยหลาน...”“ฉันนึกว่าเธอเป็นใบ้ไปแล้วเสียอีก”คำพูดร้ายกาจของเขากระทบกระเทือนจิตใจจนเฉิงเหยียนชะงักไปครึ่งวินาที เธอรู้สึกเจ็บปวดใจอย่างมากผู้ชายคนนี้ก็เหมือนมีดที่ควบคุมไม่ได้ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะหันมาทำร้ายเธออีกเธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคนที่เติบโตมาในครอบครัวผู้มีการศึกษาสูงอย่างเขาถึงได้มอบความร้ายกาจทั้งหมดให้เธอเพียงคนเดียวพวกเขาก็ใกล้จะหย่ากันอยู่แล้ว จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้ด้วยเหรอ?ชีวิตแต่งงานที่กำลังจะสิ้นสุดลง ไม่สามารถจากกันด้วยดีได้เลยหรือไง?สวีเป่ยหลานผลักเธอขึ้นรถปัง!เสียงปิดประตูรถดังสนั่นจนเฉิงเหยียนรู้สึกเจ็บหู แม้แต่หัวใจก็ยังเต้นระรัวอย่างไร้จังหวะสวีเป่ยหลานขึ้นรถแล้วเปิดเครื่องทำความร้อนเมื่อร่างกายเผชิญกับอากาศหนาวเย็นสลับกับความร้อนอย่างกะทันหัน เฉิงเหยียนก็เริ่มรู้สึกวิงเวียนศีรษะ ผิวหนังทั่วร่างร้อนผ่าวขึ้นมาเมื่อเห็นว่ารถขับออกห่างจากโรงพยาบาลไปเรื่อย ๆ เธอก็รีบถามเขาว่า“คุณจะพาฉันไปไหน? ฉันจะกลับโรงพยาบาล”สวีเป่ยหลานจับพวงมาลัยแน่น ใบหน้าเคร่งเครียด โครงหน้าด้านข้างคมชัดราวกับรูปปั้นเขาเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ“กล