All Chapters of พ่ายรักกลางเหมันต์: Chapter 1 - Chapter 10

เฉิงเหยียนไม่สามารถมีลูกได้หลังจากได้รับใบวินิจฉัยโรค เธอก็ส่งข้อความหาสวีเป่ยหลานว่า: หย่ากันเถอะเมื่อวางโทรศัพท์ลง เธอกลับรู้สึกเหมือนได้ปลดปล่อยตัวเองเสียทีใบวินิจฉัยโรคยังอยู่ในมือได้ไม่ทันไร แม่สามีก็โทรมาหาเธอ บอกให้กลับไปที่บ้านตระกูลสวีเฉิงเหยียนตอบตกลงพลางทึ่งกับเส้นสายของตระกูลสวีในวงการแพทย์ระหว่างทางที่ไป ท้องฟ้าหม่นมัว เธอนั่งเหม่อลอยมาตลอด ดวงตาทั้งแสบทั้งฝืดเคืองเธอกับสวีเป่ยหลานรู้จักกันผ่านการนัดดูตัวมีคนเคยบอกว่าเส้นทางที่ใกล้หัวใจผู้หญิงมากที่สุดคือช่องคลอดผู้หญิงทุกคนล้วนไม่อาจลืมผู้ชายคนแรกของตัวเองได้ ยิ่งเป็นผู้ชายที่ได้ครอบครองเธออย่างถูกต้องตามกฎหมายด้วยแล้วเฉิงเหยียนเองก็เช่นกันยิ่งไปกว่านั้น คนคนนั้นยังเป็นถึงสวีเป่ยหลาน อัจฉริยะทางการแพทย์และหัวหน้าแผนกศัลยกรรมประสาทที่อายุน้อยที่สุดในเมืองเจียงหมิงเมื่อมาถึงบ้านตระกูลสวี คนแรกที่เธอพบคือน้องสาวของสวีเป่ยหลานสวีซีช่านมีสีหน้ารังเกียจอย่างยิ่งในสายตาของเธอ การที่ผู้หญิงธรรมดาจากเมืองเล็ก ๆ อย่างเฉิงเหยียนได้แต่งงานกับพี่ชายของเธอ ถือเป็นการทำให้พี่ชายต้องแปดเปื้อนแถมยังเป็นผู้หญิงท

แต่พอนึกถึงความสัมพันธ์ระหว่างเฉิงเหยียนกับคนในครอบครัวของเขาแล้ว ต่อให้ถามไปก็คงไม่ได้อะไรขณะนั้นเอง ที่ปลายสุดของทางเดิน หลินชีกับผู้อำนวยการโรงพยาบาลกำลังเดินพูดคุยกันเข้ามาเมื่อสวมเสื้อกาวน์สีขาว เธอก็ดูสง่าผ่าเผยและคล่องแคล่ว สีหน้าเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นตั้งใจผู้อำนวยการโรงพยาบาลมองเธอด้วยแววตาชื่นชมอย่างเต็มเปี่ยมสวีซีช่านผลักสวีเป่ยหลานออก ก่อนจะเขย่งปลายเท้าโบกมือให้หลินชี “พี่หลินชี!”หลินชีหันมามองพวกเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย เมื่อได้รับอนุญาตจากผู้อำนวยการโรงพยาบาลแล้ว เธอจึงยิ้มและเดินเข้ามาหาความหยิ่งทะนงและความดื้อรั้นอย่างเป็นธรรมชาติในตัวเธอ นอกจากจะทำให้ผู้คนเกลียดไม่ลงแล้ว กลับยิ่งกระตุ้นความปรารถนาที่จะพิชิตใจเธออีกด้วยในใจของสวีซีช่าน มีเพียงผู้หญิงอย่างหลินชีที่มีชาติตระกูลระดับสูงสุด รูปร่างหน้าตาโดดเด่น และความสามารถเป็นเลิศเท่านั้น ถึงจะคู่ควรกับการเป็นพี่สะใภ้ของเธอเธอเข้าไปกอดแขนหลินชี ก่อนจะออดอ้อนว่า“พี่หลินชี ในที่สุดพี่ก็กลับมาสักที การกลับมาของพี่ทำให้ทั้งมหาวิทยาลัยของพวกเราฮือฮากันหมดเลย พี่ไม่รู้หรอกว่าตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา พี่ชายหนูคิดถึงพ

สวีเป่ยหลาน: “...”“ผ่านมาตั้งหนึ่งปีแล้ว นายไม่โพสต์แม้แต่รูปแต่งงานด้วยซ้ำ ทำไมล่ะ อายจนไม่กล้าเอามาอวดใครเหรอ?”“...”“ในเมื่อนายเลือกแต่งงานกับเธอแล้ว เธอก็ต้องสวยบ้างแหละใช่ไหม? เมียนายหรือฉันสวยกว่าล่ะ?”หญิงสาวในห้องนั่งเล่นเอ่ยหยอกเย้าอย่างสนอกสนใจ“ออกมาสิ เมียนายหรือฉันสวยกว่า? ตอบมาให้ชัด ๆ”สวีเป่ยหลานกำหมัดแน่น ก่อนจะถอนหายใจยาวอยู่ในห้องนอนใหญ่“เธอออกมาหาอะไร?”หลินชี: “เอาเถอะ ไม่แกล้งแล้ว เครื่องเพิ่มความชื้นน่ะ อากาศแห้งจนฉันจะตายอยู่แล้ว เลือดกำเดาไหลด้วยเนี่ย”สวีเป่ยหลาน: “อืม เดี๋ยวฉันหาให้เอง เธออย่าไปรื้อของมั่วซั่วล่ะ”หลินชีหัวเราะพลางแซวว่า: “กลัวเมียนายกลับมาแล้วจะโกรธเหรอ?”ภายใต้แสงจันทร์ ดวงตาเย้ายวนของเธอมีประกายบางอย่างที่ชวนให้ขบคิดวูบไหวอยู่ภายในสวีซีช่านบอกว่าเขากำลังจะหย่ากับภรรยาแล้วสวีเป่ยหลานกำชับว่า “เธอกลับเข้าห้องไปเถอะ เดี๋ยวฉันหาเครื่องเพิ่มความชื้นเอง ระวังหน่อยล่ะ อย่าเดินชนอะไรเข้า”หลินชีเดินกลับไปทางห้องพัก แต่จู่ ๆ เธอก็หันกลับมาพร้อมรอยยิ้มทื่อ ๆ“สวีเป่ยหลาน นายไม่ชอบให้พูดถึงเมียนายขนาดนั้นเลยเหรอ? เธอเป็นคนที่นายเล

เขานึกแปลกใจว่าทำไมจู่ ๆ แม่ถึงมาสนใจเรื่องของแม่ยายขึ้นมาได้?แม่ยายของเขาเคยเข้ารับการผ่าตัดมาแล้วครั้งหนึ่ง แม้ผลการผ่าตัดจะไม่เป็นที่น่าพอใจนัก แต่ตอนนี้ก็ทำได้เพียงรักษาแบบประคับประคองและกลับไปพักฟื้นที่บ้านทว่าขั้นตอนการจำหน่ายผู้ป่วยออกจากโรงพยาบาลกลับยังไม่ได้ดำเนินการให้เรียบร้อยเสียทีเขาตอบว่า “คุยกันแล้วครับ รอเธอกลับมาก็จะไปจัดการ”เมื่อเหอหมิ่นเจินได้ยินเขาพูดแบบนี้ก็วางใจ ดูท่าทางเฉิงเหยียนคงไม่ได้โกหกเธอในเมื่อลูกชายกับลูกสะใภ้กำลังจะหย่ากัน เธอก็ย่อมต้องอยู่ฝ่ายเดียวกับลูกชายเป็นธรรมดาเธอถามขึ้นมาราวกับกำลังพูดคุยเรื่องทั่วไปในครอบครัว “เงินสินสอดที่บ้านเราให้เธอไป เธอเอาไปรักษาแม่หมดแล้วใช่ไหม?”“ครับ”“หลังแต่งงาน เงินเดือนของลูกกับเธอต่างกันราวฟ้ากับเหว แถมแม่ของเธอยังป่วยเป็นโรคที่ต้องใช้เงินรักษามหาศาล ลูกเลยต้องเป็นคนหาเลี้ยงครอบครัวอยู่ฝ่ายเดียว”“การแต่งงานกับเธอทำให้ลูกเสียเปรียบ เงินสินสอดที่ตระกูลสวีให้ไปก็ไม่ใช่น้อย ๆ เราไม่ได้ติดค้างอะไรสองแม่ลูกคู่นั้นแล้ว”เหอหมิ่นเจินกำชับอย่างจริงจัง “ถ้าเธอเรียกร้องอะไรเพิ่มเติมอีกโดยเฉพาะเรื่องเงิน ลูกก็

ดวงตาของเฉิงเหยียนเป็นประกายขึ้นมาทันที“เทคโนโลยีเชื่อมต่อสมองกับคอมพิวเตอร์เหรอคะ? มันสามารถทำให้เป็นจริงได้ด้วยเหรอ?”“ในระยะสั้นยังทำไม่ได้ แต่สุดท้ายแล้วมันจะกลายเป็นแนวโน้มสำคัญของวงการเทคโนโลยีชีวภาพอย่างแน่นอน”เฉิงเหยียนเอ่ยชมจากใจจริง “สุดยอดเลยค่ะ”โจวซีเหยายิ้มบาง “เธอสนใจเหรอ?”เฉิงเหยียนพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น ดวงตากลมโตทรงอัลมอนด์ของเธอใสกระจ่างเป็นประกาย“ถ้าอย่างนั้นต่อไปเมื่อบริษัทเริ่มโครงการนี้ เธอก็ลองสมัครเข้าร่วมดูได้ แต่ต้องผ่านการคัดเลือกก่อนนะ”“จริงเหรอคะ? ถ้าอย่างนั้นฉันจะพยายามอย่างเต็มที่เลยค่ะ” เฉิงเหยียนรู้สึกดีใจอย่างมากเธอติดตามศึกษาเรื่องนี้มาตั้งแต่สมัยเรียนแล้ว เธอคิดว่าการพัฒนาเทคโนโลยีเชื่อมต่อสมองกับคอมพิวเตอร์ให้เป็นจริงเพื่อสร้างประโยชน์แก่มนุษยชาตินั้นมีความสำคัญไม่น้อยไปกว่าการเดินทางไปเหยียบดาวอังคารและดวงจันทร์เลยทีเดียวในฐานะที่เธอเองก็เป็นนักศึกษาหัวกะทิจากมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์เช่นกัน เธอย่อมมีอุดมการณ์และเป้าหมายของตัวเอง“พอดีคุณปู่บอกว่าเธอกับแม่อยู่ที่สนามบิน พี่ก็เลยมารับพวกเธอ”“อาจารย์โจวบอกเหรอคะ?”เฉิงเหยียนรู้สึก