Todos os capítulos de พี่ครับ เปลี่ยนจากกัดเป็นรักได้ไหม?: Capítulo 1 - Capítulo 10

เสียงล้อลากของกระเป๋าเดินทางครูดไปกับพื้นทางเข้าบ้านหลังใหญ่จนเกิดเสียงดังครืด ๆ ปั้นชายืนมองประตูไม้สีเข้มตรงหน้าอยู่พักหนึ่ง ก่อนถอนหายใจเบา ๆ แล้วก้มมองข้อความในโทรศัพท์อีกครั้ง คิริน : เข้ามาเลยประตูไม่ได้ล็อก เราอยู่ในครัว เธอเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกงก่อนเอื้อมมือเปิดประตูเข้าไป บ้านหลังนี้เธอเคยมาหลายครั้งแล้วตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย แต่ไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งตัวเองจะต้องลากกระเป๋ามาอยู่จริง ๆ บ้านสองชั้นขนาดใหญ่มีหลายห้องนอนทั้งที่ปัจจุบันมีคนอยู่เพียงสองคน คิรินกับน้องชายของเขาและนับจากวันนี้จะเพิ่มเธอเข้าไปอีกหนึ่ง ปั้นชามองกล่องกระดาษสามใบกระเป๋าเดินทางสองใบและกระเป๋าใส่อุปกรณ์วาดรูปขนาดใหญ่ที่กองอยู่ข้างเท้า ก่อนถอนหายใจเป็นรอบที่สอง ชีวิตหลังเรียนจบของคนอื่นอาจเริ่มต้นด้วยงานใหม่ เงินเดือนก้อนแรกหรือการออกไปเที่ยวฉลอง ส่วนชีวิตหลังเรียนจบของเธอเริ่มต้นด้วยการทะเลาะกับพ่อครั้งใหญ่ เก็บของออกจากบ้านและย้ายเข้ามาเช่าห้องในบ้านเพื่อนสนิท ฟังดูรุ่งเรืองมาก “มาแล้วเหรอ” เสียงทุ้มคุ้นเคยดังมาจากด้านใน คิรินเดินออกมาจากครัวในเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนกับกางเกงขายาวสีเข้ม หน้าตา

หลังจากคิรินออกจากบ้านตั้งแต่เช้ามืดเพื่อไปดูงานต่างจังหวัดสองวัน บ้านทั้งหลังก็เงียบกว่าปกติอย่างเห็นได้ชัด อย่างน้อยปั้นชาก็คิดแบบนั้นตอนเก้าโมงเช้า จนกระทั่งสิบโมงกว่าเสียงประตูห้องฝั่งตรงข้ามเปิดออก พร้อมเสียงคีตะลากรองเท้าแตะผ่านหน้าห้องเธอก๊อก ๆปั้นชามองประตูก๊อก ๆเธอถอนหายใจแล้วลุกไปเปิด คีตะยืนอยู่ในเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขาสั้น ผมสีน้ำตาลอ่อนยุ่งนิด ๆ เหมือนเพิ่งลุกจากเตียง“อะไร”“อรุณสวัสดิ์ครับ”“สิบโมง”“สำหรับผมคือเช้า”“แล้ว?”“พี่คิรินไม่อยู่”“รู้”“บ้านเหลือเราสองคน”ปั้นชานิ่ง “แล้ว?”คีตะยิ้มกว้าง “โรแมนติกดี”ปึงประตูถูกปิดใส่หน้า คีตะหัวเราะอยู่หน้าห้อง “ผมพูดเล่น!”เสียงปั้นชาดังจากด้านใน “ไปเรียน”“วันนี้ไม่มีเรียน!”“ไปไหนก็ไป”“ใจร้ายแต่เช้าเลย”ปั้นชากลับไปนั่งหน้าโต๊ะทำงานพร้อมถอนหายใจยาว สองวันเธอต้องอยู่บ้านกับคีตะสองคนสองวันเองไม่น่ามีอะไรตาย… น่าจะนะช่วงเที่ยงอากาศเริ่มเปลี่ยน ท้องฟ้าที่ตอนเช้ายังสว่างกลายเป็นสีเทาหม่น ลมแรงพัดต้นไม้ข้างบ้านจนกิ่งไหวไปมา ปั้นชานั่งวาดรูปอยู่ข้างหน้าต่าง เหลือบมองฟ้าด้านนอกเป็นพัก ๆ ไม่นานฝนเม็ดใหญ่ก็เริ่มตกกระทบกระ

หลังจากวันนั้นความสัมพันธ์ของปั้นชากับคีตะเหมือนถูกใครบางคนกดปุ่มถอยหลัง จากที่เคยแซวกันทุกเช้า จากที่คีตะเคาะประตูถามว่ากินข้าวหรือยัง จากที่มีข้อความกวน ๆ เด้งเข้ามาทุกสองสามชั่วโมง ทุกอย่างเงียบลง เงียบจนปั้นชารู้สึกได้แต่เธอก็ทำเหมือนไม่รู้ เช้าวันจันทร์ปั้นชาลงมาชั้นล่างตอนเกือบเก้าโมง คิรินนั่งกินกาแฟอยู่ที่โต๊ะส่วนคีตะยืนพิงเคาน์เตอร์ครัวในชุดนักศึกษาเสื้อเชิ้ตขาวพับแขน กางเกงสีเข้ม ผมสีน้ำตาลอ่อนเซ็ตลวก ๆ แต่ดูดีเกินเหตุ ปั้นชาเหลือบมองแค่ครู่เดียวแล้วเดินไปเปิดตู้เย็น“ตื่นเช้าจัง” คิรินทัก“อือ”คีตะเงยหน้าจากโทรศัพท์สายตาสบกัน เงียบ… ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงพูดอะไรสักอย่าง ‘วันนี้พี่สวยนะ‘ ‘ผมไปส่งไหม’ หรืออย่างน้อยก็ ‘อรุณสวัสดิ์ครับคนเย็นชา’ แต่วันนี้ไม่มีเขาแค่พยักหน้าเบา ๆ“ตื่นเช้านะครับ” แล้วก้มกลับไปดูโทรศัพท์ ปั้นชาชะงักนิดหนึ่งก่อนตอบ“อือ”คิรินมองซ้ายทีขวาที “พวกมึงทะเลาะกัน?”“เปล่า” ปั้นชาตอบก่อน คีตะก็พูดขึ้นพร้อมกัน “ไม่ได้ทะเลาะ”ทั้งคู่เงียบ คิรินยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ “อ๋อ”ปั้นชาหันไปมอง “อ๋ออะไร”“เปล่า”เธอไม่ถามต่อแต่ขณะที่กำลังหยิบขวดน้ำ คีตะก็เดินผ่านหลังเธอ

เช้าวันรุ่งขึ้นหลังเหตุการณ์เมื่อคืนปั้นชาตื่นตอนเจ็ดโมงกว่าทั้งที่แทบไม่ได้นอน เธอนอนลืมตาอยู่บนเตียงนานมาก ในหัวมีแต่ภาพเดิมวนไปวนมา ใบหน้าคีตะตอนเมา คำพูดของเขา ‘คนอื่นเข้าใกล้พี่ได้ แต่ผมไม่ได้’ แล้วก็จูบนั้นต่อด้วยเสียงฝ่ามือของเธอเอง ปั้นชาหลับตาแน่นแล้วเอาหมอนปิดหน้า“พอ”เธอพูดกับตัวเองเบา ๆ แต่ยิ่งสั่งให้หยุดสมองก็ยิ่งขยันเปิดซ้ำ ที่น่าหงุดหงิดที่สุดคือเธอไม่ได้โกรธอย่างเดียวมีอีกความรู้สึกหนึ่งซ่อนอยู่ ความรู้สึกที่เธอไม่อยากแตะต้อง ไม่อยากยอมรับและไม่อยากเรียกชื่อมัน ปั้นชาลุกขึ้นนั่งมองประตูห้อง อีกฝั่งของทางเดินคือห้องคีตะ เธอไม่รู้ว่าเขาตื่นหรือยังและไม่อยากรู้ด้วย อย่างน้อยก็พยายามคิดแบบนั้นมือถือบนโต๊ะสั่น มีข้อความจากรุ่นน้องที่มหาวิทยาลัยเข้ามินท์ : พี่ปั้น สนใจไปค่ายอาสาไหมคะ พอดีมหาลัยเปิดรับเพิ่มปั้นชามองข้อความ ด้านล่างมีโปสเตอร์แนบมาค่ายอาสาพัฒนาโรงเรียนบนดอยทางภาคเหนือระยะเวลาเกือบสองอาทิตย์ เปิดรับนักศึกษา ศิษย์เก่า และอาสาสมัครที่เกี่ยวข้อง กิจกรรมมีทั้งซ่อมแซมห้องเรียน ทาสี วาดกำแพง ทำสื่อการสอนและกิจกรรมกับเด็ก เธอหยุดตรงคำว่า ‘วาดกำแพง’ เข้าทาง ที่สำคัญไ

เช้าวันต่อมาฝนหยุดแล้วแต่หมอกยังหนาจนยอดเขาฝั่งตรงข้ามแทบหายไปทั้งลูก หลังอาหารเช้าทุกคนถูกแบ่งงานใหม่ เพราะเมื่อคืนต้นไม้ล้มขวางทางและน้ำจากด้านบนไหลเข้ามาใกล้อาคารเรียน ผู้ชายส่วนหนึ่งต้องไปช่วยขุดทางน้ำ ส่วนทีมศิลป์ต้องรีบเก็บรายละเอียดภาพบนผนังก่อนความชื้นจะกลับมาอีก ปั้นชายืนอยู่หน้ากำแพงพร้อมพู่กันในมือ คีตะยืนบนบันไดด้านข้างกำลังซ่อมโคมไฟเก่า วันนี้ทั้งคู่แทบไม่ได้กัดกัน ไม่ใช่เพราะไม่อยาก แต่เหมือนต่างคนต่างระวังมากขึ้นโดยเฉพาะหลังเมื่อคืน หลังจากปั้นชายืนรอเขากลับจากฝนหลังจากทำแผลให้ หลังจากคำว่า ‘ไม่ต้องห่วง’ ที่เธอยังได้ยินอยู่ในหัว มินท์เดินถือถังสีผ่านแล้วหยุด “พี่ปั้น”“อะไร”“เมื่อวานพี่คีตะกลับเข้าที่นอนกี่โมงคะ”ปั้นชาชะงัก “ไม่รู้”“พี่ไม่ได้ทำแผลให้เหรอ”“ทำ”“แล้วไม่รู้ได้ไง”“ทำเสร็จก็แยกกัน”มินท์พยักหน้าแบบทำหน้าไม่เชื่อ “ค่ะ”“ทำหน้าอะไร”“เปล่า”ปั้นชายกพู่กันขึ้น “ถ้าไม่ไปทำงาน เดี๋ยวให้วาดเมฆสามสิบก้อน”มินท์รีบเดินหนีคีตะที่อยู่บนบันไดหัวเราะ ปั้นชาหันไปมอง“ขำอะไร”“พี่ดุคนอื่นด้วย”“แล้ว?”“ดี ผมนึกว่าโดนอยู่คนเดียว”“นายโดนมากกว่าเพราะสมควร”คีตะยิ้ม “กล