Mag-log inShare
8. ยิ่งลำบากยิ่งหนีกันไม่พ้น
Petsa ng paglalathala:
2026-10-29 10:14:11
Pinakabagong kabanata
พี่ครับ เปลี่ยนจากกัดเป็นรักได้ไหม? 10. ถ้าต้องติดอยู่ด้วยกัน ก็อย่าหนีกันอีก
หลังคืนที่จูบกันทุกอย่างระหว่างปั้นชากับคีตะดูเหมือนเปลี่ยนไปเล็กน้อย แค่เล็กน้อยแต่ชัดพอที่คนรอบข้างเริ่มจับได้ เช้าวันต่อมาปั้นชาลงมากินข้าวตามปกติ คีตะนั่งอยู่ก่อนแล้วพอเธอเดินเข้ามาเขาก็เงยหน้า ทั้งคู่สบสายตากัน มินท์ที่นั่งข้างปั้นชามองสลับไปมาก่อนถามเบา ๆ“ทำไมบรรยากาศเหมือนในซีรีส์เลยคะ”ปั้นชาหันมองเธอ “กินข้าว”“ค่ะ”คีตะกลั้นยิ้ม ปั้นชาเห็น “นายก็ด้วย”“ผมยังไม่ได้พูดอะไร”“หน้าพูด”“หน้าผมหล่อเฉย ๆ”ปั้นชาถอนหายใจแต่คราวนี้ไม่ได้เย็นชาเหมือนก่อน คีตะเลื่อนแก้วกาแฟมาทางเธอ“อเมริกาโน่ไม่หวาน”ปั้นชามองกาแฟที่เขายื่นให้ “ทำไม”“ชงเผื่อ”เธอไม่ปฏิเสธแค่รับมา “ขอบคุณ”คีตะนิ่งไปนิดหนึ่งจากนั้นก็ยิ้ม “ครับ”มินท์ก้มกินข้าวแต่ไหล่สั่น ปั้นชาหันไปมอง“หัวเราะอะไร”“เปล่าค่ะ”“เห็น”“หนูสำลักข้าว”“ยังไม่ได้กินคำใหม่”“สำลักอากาศค่ะ”ปั้นชามองอย่างรู้ทันก่อนเลือกไม่พูดต่อ ช่วงเช้าทุกคนได้รับแจ้งว่าทางด้านล่างยังมีปัญหาเพราะฝนเมื่อคืน ทำให้รถส่งของขึ้นมาไม่ได้บางส่วน วันนี้ทีมช่างต้องลงไปดูทางระบายน้ำด้านล่างโรงเรียน และเสริมแนวกั้นตรงจุดที่ดินเริ่มสไลด์ ทีมศิลป์เองก็ต้องช่วยขนกระสอ
พี่ครับ เปลี่ยนจากกัดเป็นรักได้ไหม? 9. ถ้าครั้งนี้ไม่ผลัก ผมจะถือว่าพี่ยอม
เช้าวันต่อมาฝนหยุดแล้วแต่หมอกยังหนาจนยอดเขาฝั่งตรงข้ามแทบหายไปทั้งลูก หลังอาหารเช้าทุกคนถูกแบ่งงานใหม่ เพราะเมื่อคืนต้นไม้ล้มขวางทางและน้ำจากด้านบนไหลเข้ามาใกล้อาคารเรียน ผู้ชายส่วนหนึ่งต้องไปช่วยขุดทางน้ำ ส่วนทีมศิลป์ต้องรีบเก็บรายละเอียดภาพบนผนังก่อนความชื้นจะกลับมาอีก ปั้นชายืนอยู่หน้ากำแพงพร้อมพู่กันในมือ คีตะยืนบนบันไดด้านข้างกำลังซ่อมโคมไฟเก่า วันนี้ทั้งคู่แทบไม่ได้กัดกัน ไม่ใช่เพราะไม่อยาก แต่เหมือนต่างคนต่างระวังมากขึ้นโดยเฉพาะหลังเมื่อคืน หลังจากปั้นชายืนรอเขากลับจากฝนหลังจากทำแผลให้ หลังจากคำว่า ‘ไม่ต้องห่วง’ ที่เธอยังได้ยินอยู่ในหัว มินท์เดินถือถังสีผ่านแล้วหยุด “พี่ปั้น”“อะไร”“เมื่อวานพี่คีตะกลับเข้าที่นอนกี่โมงคะ”ปั้นชาชะงัก “ไม่รู้”“พี่ไม่ได้ทำแผลให้เหรอ”“ทำ”“แล้วไม่รู้ได้ไง”“ทำเสร็จก็แยกกัน”มินท์พยักหน้าแบบทำหน้าไม่เชื่อ “ค่ะ”“ทำหน้าอะไร”“เปล่า”ปั้นชายกพู่กันขึ้น “ถ้าไม่ไปทำงาน เดี๋ยวให้วาดเมฆสามสิบก้อน”มินท์รีบเดินหนีคีตะที่อยู่บนบันไดหัวเราะ ปั้นชาหันไปมอง“ขำอะไร”“พี่ดุคนอื่นด้วย”“แล้ว?”“ดี ผมนึกว่าโดนอยู่คนเดียว”“นายโดนมากกว่าเพราะสมควร”คีตะยิ้ม “กล
พี่ครับ เปลี่ยนจากกัดเป็นรักได้ไหม? 8. ยิ่งลำบากยิ่งหนีกันไม่พ้น
เช้าวันแรกของงานจริงเริ่มต้นด้วยเสียงระฆังเหล็กที่ดังตั้งแต่หกโมงตรง ปั้นชาลืมตาขึ้นช้า ๆ ด้วยสีหน้าของคนที่ยังไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองต้องตื่นเช้าขนาดนี้ เมื่อคืนกว่าจะหลับก็เกือบตีหนึ่งพื้นแข็งอากาศหนาว คนข้าง ๆ พลิกตัวทั้งคืนแล้วตอนนี้มินท์กำลังนั่งเขย่าแขนเธอ“พี่ปั้น ตื่นค่ะ”“ตื่นแล้ว”“แต่ตาพี่ยังปิด”ปั้นชาลืมตา “ตอนนี้เปิดแล้ว”มินท์หัวเราะ “ลุกเร็วค่ะ เดี๋ยวอาหารเช้าหมด”ปั้นชานั่งขึ้นอย่างช้า ๆ ก่อนก้มมองรองเท้าบูตที่วางอยู่ข้างเสื่อของคีตะ คืนก่อนเธอบอกว่าจะคืนให้แต่พอนึกถึงรองเท้าผ้าใบเปียกโคลนของเขา เธอกลับรู้สึกผิดนิด ๆ“พี่จะใส่บูตพี่คีตะต่อไหม” มินท์ถาม“ไม่”“ทำไม ดูเข้ากับพี่ดี”“มันใหญ่”“แต่มันช่วยชีวิตพี่นะ”ปั้นชามอง “ใครบอก”“พี่คีตะ”“เขาพูดอะไร”มินท์ยิ้ม “ก็เล่าว่าพี่เกือบล้ม”ปั้นชาขมวดคิ้ว “เขาเล่า?”“แค่บอกว่าพี่ไม่ชินทางโคลน”“อือ”“แต่หนูว่าพี่คีตะดูเป็นห่วงพี่มากนะ”ปั้นชาหันไปหยิบเสื้อคลุมทันที “ไม่”“หนูยังไม่ได้ถาม”“ก็ไม่”มินท์หัวเราะ “พี่รีบปฏิเสธอีกแล้ว”“ลุก”“ค่ะ ๆ”ตอนลงมาถึงลานโรงเรียนอากาศยังเย็นจัดหมอกลอยต่ำจนมองภูเขาไม่ค่อยชัด อาสาสมัครหลาย
พี่ครับ เปลี่ยนจากกัดเป็นรักได้ไหม? 7. หนีไปตั้งไกล ทำไมยังเจอกันอีก
เช้าวันรุ่งขึ้นหลังเหตุการณ์เมื่อคืนปั้นชาตื่นตอนเจ็ดโมงกว่าทั้งที่แทบไม่ได้นอน เธอนอนลืมตาอยู่บนเตียงนานมาก ในหัวมีแต่ภาพเดิมวนไปวนมา ใบหน้าคีตะตอนเมา คำพูดของเขา ‘คนอื่นเข้าใกล้พี่ได้ แต่ผมไม่ได้’ แล้วก็จูบนั้นต่อด้วยเสียงฝ่ามือของเธอเอง ปั้นชาหลับตาแน่นแล้วเอาหมอนปิดหน้า“พอ”เธอพูดกับตัวเองเบา ๆ แต่ยิ่งสั่งให้หยุดสมองก็ยิ่งขยันเปิดซ้ำ ที่น่าหงุดหงิดที่สุดคือเธอไม่ได้โกรธอย่างเดียวมีอีกความรู้สึกหนึ่งซ่อนอยู่ ความรู้สึกที่เธอไม่อยากแตะต้อง ไม่อยากยอมรับและไม่อยากเรียกชื่อมัน ปั้นชาลุกขึ้นนั่งมองประตูห้อง อีกฝั่งของทางเดินคือห้องคีตะ เธอไม่รู้ว่าเขาตื่นหรือยังและไม่อยากรู้ด้วย อย่างน้อยก็พยายามคิดแบบนั้นมือถือบนโต๊ะสั่น มีข้อความจากรุ่นน้องที่มหาวิทยาลัยเข้ามินท์ : พี่ปั้น สนใจไปค่ายอาสาไหมคะ พอดีมหาลัยเปิดรับเพิ่มปั้นชามองข้อความ ด้านล่างมีโปสเตอร์แนบมาค่ายอาสาพัฒนาโรงเรียนบนดอยทางภาคเหนือระยะเวลาเกือบสองอาทิตย์ เปิดรับนักศึกษา ศิษย์เก่า และอาสาสมัครที่เกี่ยวข้อง กิจกรรมมีทั้งซ่อมแซมห้องเรียน ทาสี วาดกำแพง ทำสื่อการสอนและกิจกรรมกับเด็ก เธอหยุดตรงคำว่า ‘วาดกำแพง’ เข้าทาง ที่สำคัญไ
พี่ครับ เปลี่ยนจากกัดเป็นรักได้ไหม? 6. คนอื่นเข้าใกล้ได้ แล้วทำไมผมไม่ได้
ช่วงเย็นวันศุกร์ปั้นชายืนอยู่หน้ากระจกนานกว่าปกติ เธอไม่ได้แต่งตัวจัดมากแค่เดรสสายเดี่ยวสีดำเรียบ ๆ คลุมด้วยเสื้อเชิ้ตบางสีเทา ผมยาวตรงปล่อยลงมาปรกไหล่หน้าม้ายังคงเรียบกริบเหมือนเดิม แต่แค่เปลี่ยนจากเสื้อยืดกับกางเกงอยู่บ้าน ภาพในกระจกก็ดูต่างออกไปมากปั้นชายกต่างหูขึ้นลองเทียบจากนั้นขมวดคิ้วใส่ตัวเอง“แค่ไปคุยงาน” เธอบอกกระจก “ไม่ได้ไปเดต”ประโยคนี้เหมือนพูดเพื่อเตือนตัวเองมากกว่า คนที่นัดเธอคืนนี้ชื่อ ‘พี่แทน’ รุ่นพี่จากคณะเดียวกันสมัยมหาวิทยาลัย ปัจจุบันทำงานด้านครีเอทีฟและมีโปรเจกต์จ้างเธอวาดภาพประกอบให้แบรนด์หนึ่ง ตอนแรกแค่จะนัดคุยงานร้านกาแฟแต่พี่แทนบอกว่าทีมงานจะไปนั่งร้านเหล้ากันต่อ ถ้าเธอสะดวกก็ไปด้วยจะได้คุยรายละเอียดและทำความรู้จักคนในทีมปั้นชาคิดอยู่พักหนึ่งสุดท้ายก็ตอบตกลง เธอไม่ได้ออกไปเที่ยวแบบนี้นานแล้ว อีกอย่างอยู่บ้านก็มีแต่… เสียงประตูห้องฝั่งตรงข้ามเปิด ปั้นชาหยุดความคิดทันทีไม่กี่วินาทีต่อมาเสียงคีตะคุยโทรศัพท์ดังผ่านหน้าห้อง“เออ เดี๋ยวกูไป…ที่เดิมปะ…โอเค”เธอมองประตูก่อนถอนหายใจเบา ๆ ไม่เกี่ยวกับเธอ ตั้งแต่คืนที่เธอบอกเขาว่า ‘รำคาญ’ ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปจริง ๆ คีตะ
พี่ครับ เปลี่ยนจากกัดเป็นรักได้ไหม? 5. ถ้าไม่สน ก็อย่ามอง
หลังจากวันนั้นความสัมพันธ์ของปั้นชากับคีตะเหมือนถูกใครบางคนกดปุ่มถอยหลัง จากที่เคยแซวกันทุกเช้า จากที่คีตะเคาะประตูถามว่ากินข้าวหรือยัง จากที่มีข้อความกวน ๆ เด้งเข้ามาทุกสองสามชั่วโมง ทุกอย่างเงียบลง เงียบจนปั้นชารู้สึกได้แต่เธอก็ทำเหมือนไม่รู้ เช้าวันจันทร์ปั้นชาลงมาชั้นล่างตอนเกือบเก้าโมง คิรินนั่งกินกาแฟอยู่ที่โต๊ะส่วนคีตะยืนพิงเคาน์เตอร์ครัวในชุดนักศึกษาเสื้อเชิ้ตขาวพับแขน กางเกงสีเข้ม ผมสีน้ำตาลอ่อนเซ็ตลวก ๆ แต่ดูดีเกินเหตุ ปั้นชาเหลือบมองแค่ครู่เดียวแล้วเดินไปเปิดตู้เย็น“ตื่นเช้าจัง” คิรินทัก“อือ”คีตะเงยหน้าจากโทรศัพท์สายตาสบกัน เงียบ… ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงพูดอะไรสักอย่าง ‘วันนี้พี่สวยนะ‘ ‘ผมไปส่งไหม’ หรืออย่างน้อยก็ ‘อรุณสวัสดิ์ครับคนเย็นชา’ แต่วันนี้ไม่มีเขาแค่พยักหน้าเบา ๆ“ตื่นเช้านะครับ” แล้วก้มกลับไปดูโทรศัพท์ ปั้นชาชะงักนิดหนึ่งก่อนตอบ“อือ”คิรินมองซ้ายทีขวาที “พวกมึงทะเลาะกัน?”“เปล่า” ปั้นชาตอบก่อน คีตะก็พูดขึ้นพร้อมกัน “ไม่ได้ทะเลาะ”ทั้งคู่เงียบ คิรินยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ “อ๋อ”ปั้นชาหันไปมอง “อ๋ออะไร”“เปล่า”เธอไม่ถามต่อแต่ขณะที่กำลังหยิบขวดน้ำ คีตะก็เดินผ่านหลังเธอ
Maaari mong magustuhan
Gardener คนสวนของคุณหนู
กาสะลอง90.8K viewsเจ้าหนี้เถื่อน
กัญจารีย์70.8K viewsประธานจี้หยุดใจร้ายสักที คุณซูแต่งงานใหม่แล้ว
เหวินเหยียนหน่วนหยู่220.5K viewsรวมเรื่องแซ่บ (9) NC20+
Beefy Cat136.4K viewsเล่ห์รักคุณหมอข้างบ้าน
มะที855 viewsอีบัวกับไอ้ขวัญ
ณิการ์100 viewsทะลุมิติมาเป็นนางร้ายสายปั่น
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์130 viewsคุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้
พิชชาพร138 views
