All Chapters of ก่อนที่ฉันจะลืมชื่อเขา: Chapter 1 - Chapter 10

10 Chapters

บทที่ 1

ในช่วงเวลาที่อาจเป็นฤดูใบไม้ผลิครั้งสุดท้ายของชีวิต ฉันตกลงที่จะพบกับเอเลียส ฮาร์ตต่อไป ผู้ชายที่โรมันเป็นคนเลือกให้ฉัน อย่างน้อยที่สุด มันอาจทำให้เขาเชื่อได้ว่า ฉันไม่ใช่ความผิดพลาดที่เขาจำเป็นต้องคอยแก้ไขอีกต่อไปแล้วคืนนั้น โรมันกลับมายังคฤหาสน์ตระกูลเดลูก้าในเวสต์เชสเตอร์เป็นครั้งแรกในรอบหลายสัปดาห์ เขายืนอยู่หน้าเตาผิงในห้องทำงาน พับแขนเสื้อเชิ้ตสีดำขึ้นจนถึงข้อศอก พลางหมุนซิการ์ที่ยังไม่ได้จุดเล่นไปมาระหว่างนิ้ว เขาไม่เคยสูบบุหรี่ต่อหน้าฉันเลย ตลอดหกเดือนที่ผ่านมา เขาแทบไม่เคยแสดงความอบอุ่นกับฉันแม้แต่น้อย ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังคงไม่สูบบุหรี่ต่อหน้าฉัน"เอเลียสเป็นยังไงบ้าง" โรมันเอ่ยถามโดยไม่แม้แต่จะมองหน้าฉัน "เธอเจอกับเขาไปกี่ครั้งแล้ว""สี่ครั้งค่ะ""เขาขอเธอแต่งงานหรือยัง"ฉันแทบจะหัวเราะออกมา เอเลียสเป็นเพียงเพื่อนที่คอยช่วยกุมความลับ ไม่ใช่คนรักที่มาตามจีบ เขาไม่เคยแม้แต่จะจับมือฉันด้วยซ้ำ แต่โรมันกลับพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ราวกับกำลังตรวจเช็กข้อตกลงทางธุรกิจที่ปิดดีลสำเร็จเรียบร้อยแล้ว"ใกล้แล้วล่ะค่ะ"ปลายนิ้วของโรมันที่กำลังหมุนซิการ์ชะงักนิ่งไปฉันไม่อยากปล่อยใ
Read more

บทที่ 2

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันตื่นขึ้นมาบนพรมในห้องนอนโดยจำไม่ได้เลยว่าตัวเองมานอนอยู่ตรงนี้ได้อย่างไรมีการแจ้งเตือนสามรายการปรากฏค้างอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ของฉัน[กินยาเลเวทิราซีแทม][ไปพบเอเลียส][ห้ามบอกโรมันเด็ดขาด]ข้อความแจ้งเตือนอันสุดท้ายนั้นฉันเป็นคนตั้งไว้เอง แต่ฉันกลับต้องจ้องมองมันอยู่นานเกือบหนึ่งนาทีกว่าฉันจะนึกออกว่ามันหมายถึงอะไรพอถึงเวลาสิบโมงเช้า ทีมคนสวนก็เริ่มรื้อถอนเรือนกระจกดอกพุดสีขาวนอกปีกทิศตะวันออก โรมันเคยเดินออกจากการประชุมใหญ่ของตระกูลในวันเกิดครบรอบสิบแปดปีของฉัน แล้วสั่งให้สร้างเรือนกระจกแห่งนี้ให้เสร็จก่อนพระอาทิตย์ขึ้น ทว่าตอนนี้ คนงานกำลังยกกระถางต้นไม้ต้นสุดท้ายขึ้นรถบรรทุก ในขณะที่ลังบรรจุดอกรานันคูลัสสีแดงเบอร์กันดีของเซียนน่ากำลังถูกทยอยขนเข้าไปในห้องบอลรูมฉันไม่ได้กำลังทำลายสิ่งใด ฉันแค่กำลังคืนพื้นที่ซึ่งไม่ได้เป็นของฉันอีกต่อไปแล้วบ่ายวันนั้น ฉันไปพบเอเลียสที่ร้านอาหารอันเงียบสงบแห่งหนึ่งในโซโฮ เขามาจากตระกูลนักการเมืองเก่าแก่แห่งบอสตัน และในสายตาของโรมันแล้ว เขาคือตัวเลือกที่สมบูรณ์แบบที่สุด ทั้งมีประวัติดี ปลอดภัย และอยู่ห่างจากโลกของตระกูลเดลู
Read more

บทที่ 3

โรมันไม่ได้กลับมาที่คฤหาสน์จนกระทั่งเลยเที่ยงคืนของคืนก่อนวันแต่งงานฉันกำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นห้องนอน ใช้ผ้านุ่มๆ ห่อรูปถ่ายวันแต่งงานของพ่อแม่ ตอนที่กลิ่นไหม้นั้นลอยกลับมาแตะจมูกอีกครั้ง มือขวาของฉันเริ่มกระตุกเกร็งก่อนที่ฉันจะทันได้เอื้อมไปหยิบยาแก้วน้ำหลุดร่วงจากปลายนิ้ว ฉันพยายามจะยันตัวลุกขึ้น แต่ขากลับทรุดฮวบจนร่างเซถลาไปกระแทกกับขอบเตียง พอสายตาเริ่มกลับมาโฟกัสภาพตรงหน้าได้อีกครั้ง โรมันก็ถีบประตูเปิดออกแล้วทรุดตัวคุกเข่าข้างหนึ่งลงข้างกายฉัน"มาร่า มองฉันสิ" เขาประคองท้ายทอยฉันไว้ ความตื่นตระหนกทำให้น้ำเสียงที่เคยไร้ความรู้สึกต่อฉันมานานหลายเดือนแหบพร่าลงฉันกัดโดนลิ้นตัวเอง เลือดอุ่นๆ ไหลซึมออกมาตรงมุมปาก และยาต้านอาการชักหลายเม็ดกระจายเกลื่อนอยู่ท่ามกลางเศษแก้วแตก ฉลากยาคว่ำหน้าลงกับพื้น ถ้าเขาพลิกขวดขึ้นมา คำโกหกทุกอย่างคงจบสิ้นทันทีฉันชิงคว้ามันมาก่อนแล้วยัดเข้าไปในกระเป๋าอุปกรณ์ทางการแพทย์ใต้เตียง "แค่ไมเกรนน่ะค่ะ ฉันลุกเร็วเกินไปหน่อย"สีหน้าของโรมันเย็นชาและปิดกั้นลงทันควัน "นี่เธอจงใจเลือกคืนก่อนวันแต่งงานของฉัน มาแกล้งล้มพับต่อหน้าฉันงั้นเหรอ"น้ำเสียงของเขาแผ
Read more

บทที่ 4

ประตูเครื่องบินปิดสนิทลงพร้อมๆ กับที่ข้อความเสียงนั้นจบลงโรมันโทรเข้ามาอีกสิบเจ็ดสาย และในสายสุดท้าย พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินก็เดินมาหยุดข้างที่นั่งของฉันแล้วเอ่ยเตือนให้ปิดโทรศัพท์อย่างสุภาพฉันกดปิดเครื่อง[ถ้าเขายกเลิกงานแต่งเพราะฉันป่วย การจากไปก็ยังคงเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องอยู่ดี] ความรู้สึกผิดไม่ใช่ความรัก และความซาบซึ้งในบุญคุณก็ไม่ควรต้องกลายมาเป็นโทษจำคุกตลอดชีวิตสิบชั่วโมงต่อมา เครื่องบินลงจอดที่ซูริก ผู้ประสานงานทางการแพทย์ที่ ดร. ไวส์ส่งมารอรับฉันอยู่นอกด่านศุลกากร ฉันเพิ่งจะก้าวขึ้นไปนั่งในรถได้ไม่ทันไร โทรศัพท์มือถือธรรมดาเครื่องนั้นก็ดังขึ้นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย รหัสพื้นที่นิวยอร์กฉันปล่อยให้มันดังอยู่อย่างนั้นขณะที่รถแล่นเข้าสู่อุโมงค์ทางเข้าชั้นใต้ดินของโรงพยาบาล กลิ่นหลอนของไม้ไหม้ไฟก็ลอยตลบอบอวลในจมูก เสียงของคนขับฟังยืดยานและผิดเพี้ยนไป ฉันพยายามจะบอกเขาว่ามียาอยู่ในกระเป๋า แต่กลับไม่สามารถเรียบเรียงคำพูดให้ออกมาเป็นประโยคได้เลยก่อนที่ความมืดมิดจะกลืนกินสติสัมปชัญญะของฉันไป ฉันเห็นร่างของชายในเสื้อโค้ตสีดำคนหนึ่งกำลังพุ่งพรวดผ่านประตูกลอัตโนมัติเข้ามา
Read more

บทที่ 5

ตอนตีสี่ ดร. ไวส์นำทีมแพทย์เข้ามาเพื่ออธิบายขั้นตอนการผ่าตัดเนื้องอกได้ลุกลามเข้าไปพันรอบเส้นประสาทที่ควบคุมระบบภาษาและความทรงจำ เพื่อรักษาการทำงานของสมองส่วนนั้นไว้ให้ได้มากที่สุด พวกเขาจะปลุกฉันให้ตื่นขึ้นมาระหว่างขั้นตอนการผ่าตัดเนื้องอก และให้ฉันบอกชื่อภาพรวมถึงจดจำใบหน้าที่คุ้นเคย หากมีเลือดออกไม่หยุดหรือเกิดอาการสมองบวมรุนแรงเกินไป ฉันอาจไม่มีวันได้ตื่นขึ้นมาอีกเลย"คุณต้องระบุชื่อผู้ติดต่อหลังการผ่าตัดนะคะ" พยาบาลบอกฉันตั้งใจจะเขียนชื่อเอเลียส แต่ปลายปากกากลับชะงักค้างอยู่เหนือแผ่นกระดาษ เมื่อมองผ่านช่องกระจกแคบๆ ตรงบานประตูออกไป โรมันกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้แข็งๆ ตรงโถงทางเดิน ดอนแห่งตระกูลเดลูก้าไม่เคยต้องนั่งรอใคร ทว่าเขากลับนั่งอยู่ตรงนั้นมานานถึงเจ็ดชั่วโมงโดยไม่ยอมให้มีสายโทรศัพท์ใดโทรเข้ามาขัดจังหวะในห้องพักของฉันเลยฉันเขียนชื่อ ดร. ไวส์ ลงไปโรมันเห็นแผ่นเอกสารนั้นถูกถือออกจากห้องไป แต่เขาไม่ได้เอ่ยถามอะไรสักคำก่อนที่พวกเขาจะเข็นเตียงฉันออกไป เขาวางของเก่าชิ้นหนึ่งลงในฝ่ามือฉัน มันไม่ใช่แหวนหรือเหรียญสัญลักษณ์ประจำตระกูลเดลูก้า แต่เป็นเพียงเหรียญโดยสารรถไฟใต้ดินท
Read more

บทที่ 6

ผลการตรวจทางพยาธิวิทยาออกมาเลวร้ายกว่าที่ใครๆ คาดคิดไว้มากทีมศัลยแพทย์ได้ตัดส่วนเนื้องอกเท่าที่มองเห็นออกไปเกือบหมดแล้ว ทว่าเซลล์มะเร็งกลับลุกลามไปตามเส้นใยประสาทเรียบร้อยแล้ว ฉันจำเป็นต้องเข้ารับการฉายรังสีและเคมีบำบัดเป็นเวลาหกสัปดาห์ ก่อนที่แพทย์จะประเมินได้ว่า ฉันยังมีคุณสมบัติเหมาะสมที่จะเข้าร่วมการทดลองวัคซีนอยู่หรือไม่โรมันยกเลิกกำหนดการปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณชนทั้งหมดในนิวยอร์ก แล้วส่งมอบงานบริหารประจำวันของตระกูลให้ลูก้าดูแลแทน เขาเช่าอพาร์ตเมนต์ธรรมดาๆ แห่งหนึ่งฝั่งตรงข้ามโรงพยาบาล และจะนำอาหารเช้ามาส่งให้ในเวลาเจ็ดโมงเช้าของทุกวัน พอถึงเวลาสามทุ่มของทุกคืน เขาก็จะเดินจากไปโดยไม่เคยเอ่ยปากขอเข้าไปในห้องพักส่วนตัวของฉันเลยฝีมือทำอาหารของเขาห่วยแตกสิ้นดีครั้งแรก เขาหยิบเกลือสลับกับน้ำตาลจนทำข้าวโอ๊ตพังไม่เป็นท่า ครั้งที่สอง มีหัวหอมใหญ่ทั้งหัวที่ไม่ได้หั่นลอยเคว้งอยู่ในซุปไก่ของเขา จนเช้าวันที่สาม ฉันหมดความอดทนเลยวานให้พยาบาลช่วยไปบอกเขาว่า ชั้นล่างมีโรงอาหารอยู่นะวันต่อมา เขาก็มาพร้อมกับหนังสือสอนทำอาหารเล่มใหม่เอี่ยม มีกระดาษโน้ตสีเหลืองแปะอยู่บนหน้าปก[ระดับดอนก็ฝึ
Read more

บทที่ 7

คณะกรรมการประเมินเนื้องอกให้ทางเลือกแก่ฉันสองทางฉันสามารถรับการรักษาตามมาตรฐานต่อไป ผลข้างเคียงนั้นพอจะคาดเดาได้ แต่โอกาสที่โรคจะกลับมาเป็นซ้ำก็สูงลิ่วจนน่าใจหาย หรือไม่ก็เข้าร่วมการทดลองวัคซีนเฉพาะบุคคลในระยะเริ่มต้น ซึ่งต้องตัดชิ้นเนื้อไปตรวจเพิ่มเติมและมีความเสี่ยงที่จะเกิดปฏิกิริยาภูมิคุ้มกันตอบสนองรุนแรง"ฉันต้องการเข้าร่วมการทดลองค่ะ" ฉันบอกโรมันนั่งอยู่ทางขวามือของฉันและไม่ได้พูดแทรกขึ้นมาเลยดร. ไวส์หันไปถามเขา "ในฐานะครอบครัวของเธอ คุณมีความเห็นอย่างไรบ้างคะ"“เธอไม่ใช่คนที่ผมจะตัดสินใจแทนได้” โรมันกล่าว “การตัดสินใจเป็นของเธอ ผมแค่มาเพื่อให้แน่ใจว่าเธอรับรู้ความเสี่ยงทุกอย่างแล้ว”เขารอจนกระทั่งเราอยู่กันตามลำพังในลิฟต์ ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมาว่า "เธอกลัวไหม""กลัวค่ะ""ฉันก็เหมือนกัน"ไม่มีคำสัญญาจอมปลอม ไม่มีคำสั่งของท่านดอนที่บอกว่าจะช่วยชีวิตฉันให้ได้เพียงเพราะโลกทั้งใบยอมสยบแทบเท้าเขา ความจริงใจของเขาทำให้ฉันรู้สึกมั่นคงยิ่งกว่าคำรับรองใด ๆในสัปดาห์ที่สามของการรักษา ลูก้าโทรศัพท์มาจากนิวยอร์ก มีคนในตระกูลคารูโซ่ฉวยโอกาสจากงานแต่งงานที่ถูกยกเลิกก่อการกบฏขึ้น และพ
Read more

บทที่ 8

หลังจากการรักษาด้วยวัคซีนรอบแรก ผลตรวจเอ็มอาร์ไอบ่งชี้ว่าตำแหน่งของเนื้องอกทรงตัว ไม่มีการลุกลามเพิ่มเติมฉันยังไม่หายขาด เราเพียงแค่กู้ยืมเวลามาจากความตาย โดยที่ไม่มีใครบอกว่าต้องคืนเวลานั้นกลับไปเมื่อไหร่ฉันย้ายออกจากโรงพยาบาลมาอยู่ที่อพาร์ตเมนต์ของโรมัน เราแยกห้องนอนกันคนละห้อง และเขายังคงรักษากฎเรื่องการไม่เคาะประตูหลังสามทุ่มเอาไว้อย่างเคร่งครัด ทุกๆ เช้า เขาจะเขียนแผนการประจำวันลงบนไวท์บอร์ดในครัว ทั้งเวลากินยา ทำกายภาพบำบัด ไปเดินเล่น และสิ่งเล็กๆ น้อยๆ หนึ่งอย่างที่ไม่เกี่ยวข้องกับโรคมะเร็งเลยแม้แต่น้อยวันจันทร์ เราไปให้อาหารหงส์ริมทะเลสาบวันอังคาร เขาเรียนรู้วิธีต้มข้าวโอ๊ตให้ออกมาไม่มีรสเค็มเหมือนน้ำในมหาสมุทรแอตแลนติกวันพุธ เขาพาฉันขึ้นรถรางในซูริกและจงใจให้ฉันเป็นคนนำทาง ฉันพาเราลงผิดป้าย เราเลยเดินเตร็ดเตร่ไปตามย่านที่ไม่คุ้นเคยจนไปเจอร้านอาหารแห่งหนึ่งที่ไม่มีเมนูภาษาอังกฤษ โรมันสั่งอาหารด้วยการชี้มั่วๆ จนเผลอสั่งขนมหวานมาถึงสามจานเขาก้มหน้าก้มตากินขนมหวานทั้งสามจานจนหมดเกลี้ยง แทนที่จะยอมรับว่าตัวเองสั่งผิด บริกรจำเขาได้ชัดเจนจากข่าวต่างประเทศ และเอาแต่เหลือบม
Read more

บทที่ 9

สามเดือนต่อมา ฉันกับโรมันเดินทางกลับมายังนิวยอร์กเพื่อตรวจสแกนติดตามผลคฤหาสน์ตระกูลเดลูก้าเปลี่ยนไปมาก เรือนกระจกดอกพุดที่ปีกทิศตะวันออกไม่ได้ถูกสร้างขึ้นใหม่ แต่กลายเป็นสนามหญ้าโล่งกว้างเข้ามาแทนที่ ห้องนอนของฉันไม่ได้ดูเหมือนห้องของเด็กสาวที่ถูกเก็บรักษาไว้ราวกับสิ่งจัดแสดงหลังตู้กระจกอีกต่อไป หน้าจอเฝ้าสังเกตการณ์ของตระกูลถูกรื้อถอนออกจากผนัง และประตูห้องก็ติดกลอนประตูดิจิทัลธรรมดาๆ ที่มีรหัสผ่านซึ่งมีเพียงฉันคนเดียวเท่านั้นที่รู้นอร่าสวมกอดฉันทั้งน้ำตาคลอเบ้า ก่อนจะรีบผละออกอย่างรวดเร็วด้วยความกลัวว่าจะทำให้ฉันเจ็บลูก้ายืนรออยู่ตรงบันไดหน้าคฤหาสน์พร้อมกับโฉนดท่าเรือเพียร์เซเว่นชุดใหม่ โรมันไม่ได้เพียงแค่คืนทรัพย์สินให้ฉันเท่านั้น แต่เขายังไปทวงคืนสิทธิ์การประกันภัยการขนส่งทางเรือที่พ่อแม่ของฉันเคยถูกบีบบังคับให้สละสิทธิ์ไปเมื่อหลายปีก่อนกลับคืนมาให้อีกด้วย"ท่านดอนบอกว่านี่คือการชดใช้ค่าเสียหาย ไม่ใช่ของขวัญครับ" ลูก้าบอกฉัน"เขาอยู่ที่ไหนคะ""อยู่ในห้องประชุมใต้ดินครับ วันนี้มีการไต่สวนรอบสุดท้ายเรื่องคดีลอบซุ่มโจมตีครับ"ฉันไม่ได้เดินลงไปข้างล่างในอดีต ฉันคงเอาแต่นั่ง
Read more

บทที่ 10

สิบแปดเดือนต่อมา ผลสแกนของฉันยังคงไม่เปลี่ยนแปลงความทรงจำของฉันไม่เคยฟื้นคืนกลับมาได้สมบูรณ์ร้อยเปอร์เซ็นต์ บางครั้งฉันก็ลืมตอนจบของหนังที่เพิ่งดูไปเมื่อเช้า บางครั้งวันพฤหัสบดีก็กลายเป็นวันอังคารในหัวของฉัน แต่ฉันเลิกละอายใจกับการตั้งการแจ้งเตือนบนโทรศัพท์ และเลิกมองว่ารายละเอียดทุกอย่างที่ขาดหายไปเป็นหลักฐานว่าตัวตนของฉันกำลังจะดับสูญในทุกๆ หกสัปดาห์ ผลสแกนยังคงเป็นสิ่งชี้ขาดว่าเราจะสามารถหายใจต่อไปได้หรือไม่ ในช่วงเช้าของวันเหล่านั้น ฉันกับโรมันมีกฎร่วมกันข้อหนึ่ง นั่นคือ ห้ามคาดเดาผลตรวจใดๆ ทั้งสิ้นในห้องพักคอย เราถกเถียงกันเรื่องรายการทีวีห่วยๆ จัดอันดับขนมในตู้กดอัตโนมัติ และวางแผนมื้อค่ำราวกับผลการตรวจไม่มีอำนาจใดๆ มาตัดสินช่วงเวลาสองสามชั่วโมงข้างหน้าได้โรมันเรียนรู้วิธีทำอาหารเช้าที่พอกินได้ถึงสามเมนู และเขายังเรียนรู้ที่จะเอ่ยถามทุกครั้งที่สัญชาตญาณความอยากเข้าควบคุมสถานการณ์แล่นขึ้นมาว่า "เธออยากได้คำแนะนำ หรืออยากให้ฉันคอยรับฟังเฉยๆ"เซียนน่ากลายเป็นที่ปรึกษาทางกฎหมายของมูลนิธิท่าเรือเพียร์เซเว่น ตอนที่เอเลียสหมั้นหมาย โรมันส่งสกอตช์วิสกี้บ่มยี่สิบห้าปีไปให้เขายกลัง
Read more
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status