Share

ก่อนที่ฉันจะลืมชื่อเขา
ก่อนที่ฉันจะลืมชื่อเขา
Author: จัสมิน ฟลาวเวอร์

บทที่ 1

Author: จัสมิน ฟลาวเวอร์
ในช่วงเวลาที่อาจเป็นฤดูใบไม้ผลิครั้งสุดท้ายของชีวิต ฉันตกลงที่จะพบกับเอเลียส ฮาร์ตต่อไป ผู้ชายที่โรมันเป็นคนเลือกให้ฉัน อย่างน้อยที่สุด มันอาจทำให้เขาเชื่อได้ว่า ฉันไม่ใช่ความผิดพลาดที่เขาจำเป็นต้องคอยแก้ไขอีกต่อไปแล้ว

คืนนั้น โรมันกลับมายังคฤหาสน์ตระกูลเดลูก้าในเวสต์เชสเตอร์เป็นครั้งแรกในรอบหลายสัปดาห์ เขายืนอยู่หน้าเตาผิงในห้องทำงาน พับแขนเสื้อเชิ้ตสีดำขึ้นจนถึงข้อศอก พลางหมุนซิการ์ที่ยังไม่ได้จุดเล่นไปมาระหว่างนิ้ว เขาไม่เคยสูบบุหรี่ต่อหน้าฉันเลย ตลอดหกเดือนที่ผ่านมา เขาแทบไม่เคยแสดงความอบอุ่นกับฉันแม้แต่น้อย ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังคงไม่สูบบุหรี่ต่อหน้าฉัน

"เอเลียสเป็นยังไงบ้าง" โรมันเอ่ยถามโดยไม่แม้แต่จะมองหน้าฉัน "เธอเจอกับเขาไปกี่ครั้งแล้ว"

"สี่ครั้งค่ะ"

"เขาขอเธอแต่งงานหรือยัง"

ฉันแทบจะหัวเราะออกมา เอเลียสเป็นเพียงเพื่อนที่คอยช่วยกุมความลับ ไม่ใช่คนรักที่มาตามจีบ เขาไม่เคยแม้แต่จะจับมือฉันด้วยซ้ำ แต่โรมันกลับพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ราวกับกำลังตรวจเช็กข้อตกลงทางธุรกิจที่ปิดดีลสำเร็จเรียบร้อยแล้ว

"ใกล้แล้วล่ะค่ะ"

ปลายนิ้วของโรมันที่กำลังหมุนซิการ์ชะงักนิ่งไป

ฉันไม่อยากปล่อยให้การสนทนาจริงจังครั้งแรกในรอบหลายเดือนระหว่างเราต้องสูญเปล่า ฉันจึงเล่าถึงงานแต่งงานที่ตัวเองเคยแอบจินตนาการไว้ "ถ้ามีงานแต่งเกิดขึ้นจริงๆ ฉันอยากให้มีดอกแอนีโมนีฤดูหนาวห้อยระย้าลงมาจากเพดานกระจก แล้วก็ไม่เอาเพชรสีขาวด้วยนะคะ ฉันอยากได้อัญมณีทรงรีสีน้ำผึ้ง พอเสร็จพิธีก็ไม่ต้องมีขบวนรถหรูหราหรอก ขอแค่รถเปิดประทุนคันเก่าสีฟ้าสักคัน แล้วขับเลียบแม่น้ำฮัดสันมุ่งหน้าขึ้นเหนือไปเรื่อยๆ ก็พอ"

สีหน้าของเขายิ่งทวีความเคร่งขรึมมืดมนลงในทุกรายละเอียดที่ฉันเอ่ย "พอได้แล้ว ตราบใดที่เธอเต็มใจจะเริ่มต้นชีวิตของตัวเอง นั่นก็คือสิ่งสำคัญที่สุดแล้ว"

เขาเก็บซิการ์กลับคืนเข้ากล่อง ราวกับต้องปล่อยมือทั้งสองข้างให้ว่างเพื่อเค้นคำพูดประโยคถัดไปออกมา "พ่อแม่ของเธอฝากฝังเธอไว้กับฉันนะมาร่า ฉันเคยเป็นผู้ปกครองของเธอ เรื่องนั้นมันไม่ได้หายไปง่ายๆ หรอก เธอยังคงมีห้องพักอยู่ที่นี่เสมอ"

ฉันมองไปยังกล่องสองใบที่วางซ้อนกันอยู่ข้างประตู เสื้อผ้า หนังสือ และรูปถ่ายที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้ฉันต่างกำลังถูกส่งไปที่สวิตเซอร์แลนด์แล้ว มีเพียงข้าวของเก่าๆ ไม่กี่ชิ้นที่ยังหลงเหลืออยู่ในห้องนอน เพื่อไม่ให้ใครทันสังเกตเห็นว่าฉันกำลังจะจากไป

"คุณไม่จำเป็นต้องเก็บห้องไว้ให้ฉันหรอกค่ะ ฉันคงไม่ได้กลับมาอยู่ที่นิวยอร์กอีกแล้ว"

ไม่ใช่แค่คง แต่ไม่ว่าไฟในห้องผ่าตัดจะสว่างขึ้นเพื่อฉันอีกเป็นครั้งที่สองหรือไม่ ฉันก็ไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว

ศูนย์มะเร็งระบบประสาทในซูริกตกลงที่จะทำการผ่าตัดเปิดกะโหลกศีรษะขณะที่ฉันยังรู้สึกตัว และคัดกรองฉันเข้าร่วมการทดลองวัคซีนเฉพาะบุคคล ในอีกสองวันข้างหน้า ฉันจะเดินทางออกจากนิวยอร์กในเช้าวันเดียวกับที่โรมันมีกำหนดเข้าพิธีแต่งงานกับเซียนน่า คารูโซ่

โรมันเงยหน้าขึ้น แววตาเต็มไปด้วยคำถามที่ผุดขึ้นมา แต่ฉันชิงเอ่ยปากก่อน "เซียนน่าชอบดอกไม้อะไรคะ"

"ดอกรานันคูลัสสีแดงเบอร์กันดี" คำตอบของเขาหลุดออกมาโดยไม่เสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว

หน้าอกของฉันชาวาบและบีบรัดแน่น แม้จะยังคงฝืนยิ้มเอาไว้ "เธอชอบของโบราณหรือเครื่องประดับหรือเปล่าคะ"

"เธอไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น ไม่ต้องส่งของขวัญไป และอย่าไปรบกวนเธอ"

เขาคงคิดว่าฉันอาจจะไปพังงานแต่งงาน ก็สมควรอยู่หรอก หกเดือนก่อน ฉันเคยเดินตามเขาไปทั่วบ้านหลังนี้ เค้นถามว่าทำไมเขาถึงนั่งเฝ้าข้างเตียงฉันได้ทั้งคืนเวลาที่ฉันมีไข้ แต่กลับไม่ยอมรับว่าการสูญเสียฉันไปจะทำให้เขาเจ็บปวด

ทว่าตอนนี้ ฉันแทบจะจำคำพูดที่เราเคยสาดใส่กันไม่ได้แล้ว

เนื้องอกกำลังพรากความสามารถในการใช้ภาษา การรับรู้เวลา และการจดจำเส้นทางที่คุ้นเคยไปจากฉัน เมื่อวานนี้ฉันยืนนิ่งอยู่ในครัวตั้งสิบนาที เพียงเพราะนึกไม่ออกว่าเครื่องชงกาแฟเรียกว่าอะไร แต่ฉันยังจำได้ดีว่าเวลาที่โรมันรักใครสักคนอย่างทะนุถนอมและใส่ใจนั้นเป็นอย่างไร เขาจะจำดอกไม้ที่ชอบ ขนาดชุด หมายเลขเที่ยวบิน และความปรารถนาที่อีกฝ่ายเอ่ยถึงเพียงแค่ครั้งเดียวได้ขึ้นใจ

เซียนน่ามีเขาอยู่แล้ว เธอไม่ต้องการอะไรจากฉันหรอก

ฉันแค่ต้องการสะสางสิ่งที่ติดค้างตระกูลเดลูก้าให้เรียบร้อยก่อนที่ฉันจะจากไป

กลิ่นไหม้รุนแรงลอยเตะจมูกขึ้นมาอย่างกะทันหัน แพทย์ด้านประสาทวิทยาเคยเตือนฉันไว้แล้วว่ากลิ่นนั้นไม่ใช่เรื่องจริง อาการระคายเคืองที่สมองกลีบขมับทำให้เกิดกลิ่นหลอนขึ้นมา และมักเกิดขึ้นเพียงไม่กี่วินาทีก่อนที่อาการชักจะกำเริบ

ฉันกำพนักเก้าอี้ไว้แน่น พลางรอให้จุดมืดดำในสายตาค่อยๆ เลือนหายไป

โรมันก้าวตรงเข้ามาหาฉัน "เป็นอะไรไป"

"น้ำตาลในเลือดต่ำน่ะค่ะ"

เขายกมือขึ้นหมายจะแตะหน้าผากฉัน แต่กลับหยุดชะงักห่างจากผิวฉันเพียงไม่กี่นิ้ว มือข้างเดียวกับที่เคยจูงฉันเดินออกมาจากงานศพของพ่อแม่ค่อยๆ กำแน่นเป็นหมัด แล้วทิ้งลงข้างลำตัว

"ไปนอนพักซะ" เขาบอก

ฉันเดินขึ้นบันไดไปโดยไม่ได้บอกเขาว่า นี่คือครั้งสุดท้ายที่ฉันคาดหวังว่าจะได้ยินน้ำเสียงที่คล้ายกับความห่วงใยจากเขา

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ก่อนที่ฉันจะลืมชื่อเขา   บทที่ 10

    สิบแปดเดือนต่อมา ผลสแกนของฉันยังคงไม่เปลี่ยนแปลงความทรงจำของฉันไม่เคยฟื้นคืนกลับมาได้สมบูรณ์ร้อยเปอร์เซ็นต์ บางครั้งฉันก็ลืมตอนจบของหนังที่เพิ่งดูไปเมื่อเช้า บางครั้งวันพฤหัสบดีก็กลายเป็นวันอังคารในหัวของฉัน แต่ฉันเลิกละอายใจกับการตั้งการแจ้งเตือนบนโทรศัพท์ และเลิกมองว่ารายละเอียดทุกอย่างที่ขาดหายไปเป็นหลักฐานว่าตัวตนของฉันกำลังจะดับสูญในทุกๆ หกสัปดาห์ ผลสแกนยังคงเป็นสิ่งชี้ขาดว่าเราจะสามารถหายใจต่อไปได้หรือไม่ ในช่วงเช้าของวันเหล่านั้น ฉันกับโรมันมีกฎร่วมกันข้อหนึ่ง นั่นคือ ห้ามคาดเดาผลตรวจใดๆ ทั้งสิ้นในห้องพักคอย เราถกเถียงกันเรื่องรายการทีวีห่วยๆ จัดอันดับขนมในตู้กดอัตโนมัติ และวางแผนมื้อค่ำราวกับผลการตรวจไม่มีอำนาจใดๆ มาตัดสินช่วงเวลาสองสามชั่วโมงข้างหน้าได้โรมันเรียนรู้วิธีทำอาหารเช้าที่พอกินได้ถึงสามเมนู และเขายังเรียนรู้ที่จะเอ่ยถามทุกครั้งที่สัญชาตญาณความอยากเข้าควบคุมสถานการณ์แล่นขึ้นมาว่า "เธออยากได้คำแนะนำ หรืออยากให้ฉันคอยรับฟังเฉยๆ"เซียนน่ากลายเป็นที่ปรึกษาทางกฎหมายของมูลนิธิท่าเรือเพียร์เซเว่น ตอนที่เอเลียสหมั้นหมาย โรมันส่งสกอตช์วิสกี้บ่มยี่สิบห้าปีไปให้เขายกลัง

  • ก่อนที่ฉันจะลืมชื่อเขา   บทที่ 9

    สามเดือนต่อมา ฉันกับโรมันเดินทางกลับมายังนิวยอร์กเพื่อตรวจสแกนติดตามผลคฤหาสน์ตระกูลเดลูก้าเปลี่ยนไปมาก เรือนกระจกดอกพุดที่ปีกทิศตะวันออกไม่ได้ถูกสร้างขึ้นใหม่ แต่กลายเป็นสนามหญ้าโล่งกว้างเข้ามาแทนที่ ห้องนอนของฉันไม่ได้ดูเหมือนห้องของเด็กสาวที่ถูกเก็บรักษาไว้ราวกับสิ่งจัดแสดงหลังตู้กระจกอีกต่อไป หน้าจอเฝ้าสังเกตการณ์ของตระกูลถูกรื้อถอนออกจากผนัง และประตูห้องก็ติดกลอนประตูดิจิทัลธรรมดาๆ ที่มีรหัสผ่านซึ่งมีเพียงฉันคนเดียวเท่านั้นที่รู้นอร่าสวมกอดฉันทั้งน้ำตาคลอเบ้า ก่อนจะรีบผละออกอย่างรวดเร็วด้วยความกลัวว่าจะทำให้ฉันเจ็บลูก้ายืนรออยู่ตรงบันไดหน้าคฤหาสน์พร้อมกับโฉนดท่าเรือเพียร์เซเว่นชุดใหม่ โรมันไม่ได้เพียงแค่คืนทรัพย์สินให้ฉันเท่านั้น แต่เขายังไปทวงคืนสิทธิ์การประกันภัยการขนส่งทางเรือที่พ่อแม่ของฉันเคยถูกบีบบังคับให้สละสิทธิ์ไปเมื่อหลายปีก่อนกลับคืนมาให้อีกด้วย"ท่านดอนบอกว่านี่คือการชดใช้ค่าเสียหาย ไม่ใช่ของขวัญครับ" ลูก้าบอกฉัน"เขาอยู่ที่ไหนคะ""อยู่ในห้องประชุมใต้ดินครับ วันนี้มีการไต่สวนรอบสุดท้ายเรื่องคดีลอบซุ่มโจมตีครับ"ฉันไม่ได้เดินลงไปข้างล่างในอดีต ฉันคงเอาแต่นั่ง

  • ก่อนที่ฉันจะลืมชื่อเขา   บทที่ 8

    หลังจากการรักษาด้วยวัคซีนรอบแรก ผลตรวจเอ็มอาร์ไอบ่งชี้ว่าตำแหน่งของเนื้องอกทรงตัว ไม่มีการลุกลามเพิ่มเติมฉันยังไม่หายขาด เราเพียงแค่กู้ยืมเวลามาจากความตาย โดยที่ไม่มีใครบอกว่าต้องคืนเวลานั้นกลับไปเมื่อไหร่ฉันย้ายออกจากโรงพยาบาลมาอยู่ที่อพาร์ตเมนต์ของโรมัน เราแยกห้องนอนกันคนละห้อง และเขายังคงรักษากฎเรื่องการไม่เคาะประตูหลังสามทุ่มเอาไว้อย่างเคร่งครัด ทุกๆ เช้า เขาจะเขียนแผนการประจำวันลงบนไวท์บอร์ดในครัว ทั้งเวลากินยา ทำกายภาพบำบัด ไปเดินเล่น และสิ่งเล็กๆ น้อยๆ หนึ่งอย่างที่ไม่เกี่ยวข้องกับโรคมะเร็งเลยแม้แต่น้อยวันจันทร์ เราไปให้อาหารหงส์ริมทะเลสาบวันอังคาร เขาเรียนรู้วิธีต้มข้าวโอ๊ตให้ออกมาไม่มีรสเค็มเหมือนน้ำในมหาสมุทรแอตแลนติกวันพุธ เขาพาฉันขึ้นรถรางในซูริกและจงใจให้ฉันเป็นคนนำทาง ฉันพาเราลงผิดป้าย เราเลยเดินเตร็ดเตร่ไปตามย่านที่ไม่คุ้นเคยจนไปเจอร้านอาหารแห่งหนึ่งที่ไม่มีเมนูภาษาอังกฤษ โรมันสั่งอาหารด้วยการชี้มั่วๆ จนเผลอสั่งขนมหวานมาถึงสามจานเขาก้มหน้าก้มตากินขนมหวานทั้งสามจานจนหมดเกลี้ยง แทนที่จะยอมรับว่าตัวเองสั่งผิด บริกรจำเขาได้ชัดเจนจากข่าวต่างประเทศ และเอาแต่เหลือบม

  • ก่อนที่ฉันจะลืมชื่อเขา   บทที่ 7

    คณะกรรมการประเมินเนื้องอกให้ทางเลือกแก่ฉันสองทางฉันสามารถรับการรักษาตามมาตรฐานต่อไป ผลข้างเคียงนั้นพอจะคาดเดาได้ แต่โอกาสที่โรคจะกลับมาเป็นซ้ำก็สูงลิ่วจนน่าใจหาย หรือไม่ก็เข้าร่วมการทดลองวัคซีนเฉพาะบุคคลในระยะเริ่มต้น ซึ่งต้องตัดชิ้นเนื้อไปตรวจเพิ่มเติมและมีความเสี่ยงที่จะเกิดปฏิกิริยาภูมิคุ้มกันตอบสนองรุนแรง"ฉันต้องการเข้าร่วมการทดลองค่ะ" ฉันบอกโรมันนั่งอยู่ทางขวามือของฉันและไม่ได้พูดแทรกขึ้นมาเลยดร. ไวส์หันไปถามเขา "ในฐานะครอบครัวของเธอ คุณมีความเห็นอย่างไรบ้างคะ"“เธอไม่ใช่คนที่ผมจะตัดสินใจแทนได้” โรมันกล่าว “การตัดสินใจเป็นของเธอ ผมแค่มาเพื่อให้แน่ใจว่าเธอรับรู้ความเสี่ยงทุกอย่างแล้ว”เขารอจนกระทั่งเราอยู่กันตามลำพังในลิฟต์ ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมาว่า "เธอกลัวไหม""กลัวค่ะ""ฉันก็เหมือนกัน"ไม่มีคำสัญญาจอมปลอม ไม่มีคำสั่งของท่านดอนที่บอกว่าจะช่วยชีวิตฉันให้ได้เพียงเพราะโลกทั้งใบยอมสยบแทบเท้าเขา ความจริงใจของเขาทำให้ฉันรู้สึกมั่นคงยิ่งกว่าคำรับรองใด ๆในสัปดาห์ที่สามของการรักษา ลูก้าโทรศัพท์มาจากนิวยอร์ก มีคนในตระกูลคารูโซ่ฉวยโอกาสจากงานแต่งงานที่ถูกยกเลิกก่อการกบฏขึ้น และพ

  • ก่อนที่ฉันจะลืมชื่อเขา   บทที่ 6

    ผลการตรวจทางพยาธิวิทยาออกมาเลวร้ายกว่าที่ใครๆ คาดคิดไว้มากทีมศัลยแพทย์ได้ตัดส่วนเนื้องอกเท่าที่มองเห็นออกไปเกือบหมดแล้ว ทว่าเซลล์มะเร็งกลับลุกลามไปตามเส้นใยประสาทเรียบร้อยแล้ว ฉันจำเป็นต้องเข้ารับการฉายรังสีและเคมีบำบัดเป็นเวลาหกสัปดาห์ ก่อนที่แพทย์จะประเมินได้ว่า ฉันยังมีคุณสมบัติเหมาะสมที่จะเข้าร่วมการทดลองวัคซีนอยู่หรือไม่โรมันยกเลิกกำหนดการปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณชนทั้งหมดในนิวยอร์ก แล้วส่งมอบงานบริหารประจำวันของตระกูลให้ลูก้าดูแลแทน เขาเช่าอพาร์ตเมนต์ธรรมดาๆ แห่งหนึ่งฝั่งตรงข้ามโรงพยาบาล และจะนำอาหารเช้ามาส่งให้ในเวลาเจ็ดโมงเช้าของทุกวัน พอถึงเวลาสามทุ่มของทุกคืน เขาก็จะเดินจากไปโดยไม่เคยเอ่ยปากขอเข้าไปในห้องพักส่วนตัวของฉันเลยฝีมือทำอาหารของเขาห่วยแตกสิ้นดีครั้งแรก เขาหยิบเกลือสลับกับน้ำตาลจนทำข้าวโอ๊ตพังไม่เป็นท่า ครั้งที่สอง มีหัวหอมใหญ่ทั้งหัวที่ไม่ได้หั่นลอยเคว้งอยู่ในซุปไก่ของเขา จนเช้าวันที่สาม ฉันหมดความอดทนเลยวานให้พยาบาลช่วยไปบอกเขาว่า ชั้นล่างมีโรงอาหารอยู่นะวันต่อมา เขาก็มาพร้อมกับหนังสือสอนทำอาหารเล่มใหม่เอี่ยม มีกระดาษโน้ตสีเหลืองแปะอยู่บนหน้าปก[ระดับดอนก็ฝึ

  • ก่อนที่ฉันจะลืมชื่อเขา   บทที่ 5

    ตอนตีสี่ ดร. ไวส์นำทีมแพทย์เข้ามาเพื่ออธิบายขั้นตอนการผ่าตัดเนื้องอกได้ลุกลามเข้าไปพันรอบเส้นประสาทที่ควบคุมระบบภาษาและความทรงจำ เพื่อรักษาการทำงานของสมองส่วนนั้นไว้ให้ได้มากที่สุด พวกเขาจะปลุกฉันให้ตื่นขึ้นมาระหว่างขั้นตอนการผ่าตัดเนื้องอก และให้ฉันบอกชื่อภาพรวมถึงจดจำใบหน้าที่คุ้นเคย หากมีเลือดออกไม่หยุดหรือเกิดอาการสมองบวมรุนแรงเกินไป ฉันอาจไม่มีวันได้ตื่นขึ้นมาอีกเลย"คุณต้องระบุชื่อผู้ติดต่อหลังการผ่าตัดนะคะ" พยาบาลบอกฉันตั้งใจจะเขียนชื่อเอเลียส แต่ปลายปากกากลับชะงักค้างอยู่เหนือแผ่นกระดาษ เมื่อมองผ่านช่องกระจกแคบๆ ตรงบานประตูออกไป โรมันกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้แข็งๆ ตรงโถงทางเดิน ดอนแห่งตระกูลเดลูก้าไม่เคยต้องนั่งรอใคร ทว่าเขากลับนั่งอยู่ตรงนั้นมานานถึงเจ็ดชั่วโมงโดยไม่ยอมให้มีสายโทรศัพท์ใดโทรเข้ามาขัดจังหวะในห้องพักของฉันเลยฉันเขียนชื่อ ดร. ไวส์ ลงไปโรมันเห็นแผ่นเอกสารนั้นถูกถือออกจากห้องไป แต่เขาไม่ได้เอ่ยถามอะไรสักคำก่อนที่พวกเขาจะเข็นเตียงฉันออกไป เขาวางของเก่าชิ้นหนึ่งลงในฝ่ามือฉัน มันไม่ใช่แหวนหรือเหรียญสัญลักษณ์ประจำตระกูลเดลูก้า แต่เป็นเพียงเหรียญโดยสารรถไฟใต้ดินท

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status