Share

บทที่ 2

Author: จัสมิน ฟลาวเวอร์
เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันตื่นขึ้นมาบนพรมในห้องนอนโดยจำไม่ได้เลยว่าตัวเองมานอนอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร

มีการแจ้งเตือนสามรายการปรากฏค้างอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ของฉัน

[กินยาเลเวทิราซีแทม]

[ไปพบเอเลียส]

[ห้ามบอกโรมันเด็ดขาด]

ข้อความแจ้งเตือนอันสุดท้ายนั้นฉันเป็นคนตั้งไว้เอง แต่ฉันกลับต้องจ้องมองมันอยู่นานเกือบหนึ่งนาทีกว่าฉันจะนึกออกว่ามันหมายถึงอะไร

พอถึงเวลาสิบโมงเช้า ทีมคนสวนก็เริ่มรื้อถอนเรือนกระจกดอกพุดสีขาวนอกปีกทิศตะวันออก โรมันเคยเดินออกจากการประชุมใหญ่ของตระกูลในวันเกิดครบรอบสิบแปดปีของฉัน แล้วสั่งให้สร้างเรือนกระจกแห่งนี้ให้เสร็จก่อนพระอาทิตย์ขึ้น ทว่าตอนนี้ คนงานกำลังยกกระถางต้นไม้ต้นสุดท้ายขึ้นรถบรรทุก ในขณะที่ลังบรรจุดอกรานันคูลัสสีแดงเบอร์กันดีของเซียนน่ากำลังถูกทยอยขนเข้าไปในห้องบอลรูม

ฉันไม่ได้กำลังทำลายสิ่งใด ฉันแค่กำลังคืนพื้นที่ซึ่งไม่ได้เป็นของฉันอีกต่อไปแล้ว

บ่ายวันนั้น ฉันไปพบเอเลียสที่ร้านอาหารอันเงียบสงบแห่งหนึ่งในโซโฮ เขามาจากตระกูลนักการเมืองเก่าแก่แห่งบอสตัน และในสายตาของโรมันแล้ว เขาคือตัวเลือกที่สมบูรณ์แบบที่สุด ทั้งมีประวัติดี ปลอดภัย และอยู่ห่างจากโลกของตระกูลเดลูก้ามากพอที่ฉันจะไม่ถูกดึงเข้าไปพัวพัน

เอเลียสรีบวางเมนูลงทันทีที่เห็นหน้าฉัน "เธอดูแย่กว่าอาทิตย์ที่แล้วอีกนะเนี่ย หมอว่ายังไงบ้าง"

ฉันเลื่อนฟิล์มสแกนภาพล่าสุดข้ามโต๊ะไปให้เขา ในภาพถ่ายขาวดำนั้น เงาดำมืดที่ลุกลามอยู่ในสมองกลีบขมับข้างซ้ายของฉันดูราวกับหยดหมึกที่ซึมแผ่ไปบนแผ่นกระดาษ "มันโตเร็วมาก ดร. ไวส์บอกว่าการผ่าตัดอาจสร้างความเสียหายต่อระบบการพูดและความทรงจำระยะยาวของฉัน แล้วฉันก็อาจจะ...ไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเลย"

"โรมันรู้เรื่องนี้หรือยัง"

"ไม่"

"มาร่า เขามีสิทธิ์ที่จะ—"

"เขาไม่มีสิทธิ์ การเป็นผู้ปกครองสิ้นสุดลงตั้งแต่ฉันอายุสิบแปดแล้ว เขาไม่มีสิทธิ์มาตัดสินใจเรื่องการรักษาของฉัน และฉันจะไม่เอาชีวิตที่เขาอาจจะช่วยไว้ไม่ได้ ไปทิ้งไว้แทบเท้าเขาในวันแต่งงานของเขาหรอกนะ"

ฉันหยิบแฟ้มสีเขียวเข้มออกมาจากกระเป๋า ข้างในบรรจุโฉนดคลังสินค้าทัณฑ์บนสามแห่งที่ท่าเรือเพียร์เซเว่น หนังสือมอบอำนาจออกเสียงถาวรของบริษัทเบนเน็ตต์ มาริไทม์ และกุญแจทองเหลืองของห้องนิรภัยส่วนตัวของพ่อฉัน

ท่าเรือแห่งนั้นคือสมบัติชิ้นสุดท้ายของบริษัทพ่อแม่ฉัน และเป็นเหตุผลที่แท้จริงที่ตระกูลเดลูก้าถูกลอบซุ่มโจมตีเมื่อเจ็ดปีก่อน พ่อกับแม่ของฉันขับรถหุ้มเกราะพุ่งชนฝ่าวงล้อม พาโรมันที่บาดเจ็บสาหัสขึ้นเรือกู้ภัย แต่แล้วพวกท่านกลับต้องเสียชีวิตอยู่ภายในโกดังที่ลุกไหม้ก่อนที่จะทันได้ตามเขาไป

โรมันใช้เวลาเจ็ดปีในการปกป้องดูแลให้ฉันมีชีวิตรอด การคืนท่าเรือแห่งนี้ให้เขาจึงเป็นหนทางเดียวที่ฉันรู้ เพื่อที่จะสะสางหนี้บุญคุณทั้งหมดให้จบสิ้นไปพร้อมกับฉัน

"มอบสิ่งนี้ให้เขาหลังจากเสร็จสิ้นพิธีแต่งงานนะ ถ้าฉันไม่ฟื้นจากการผ่าตัด ช่วยบอกเขาด้วยว่า ฉันไม่เคยเสียใจเลยที่ได้ใช้ชีวิตอยู่ในคฤหาสน์เดลูก้า"

เอเลียสยังคงปล่อยให้แฟ้มเอกสารวางอยู่อย่างนั้นโดยไม่แตะต้อง "เธอรักผู้ชายคนนั้น แต่กลับจะให้ฉันเอาทรัพย์สินของเธอไปส่งมอบให้เขาเหมือนเป็นทนายความส่วนตัวของเธอเนี่ยนะ"

"ฉันเคยรักเขา"

คำพูดนั้นไม่ได้ทำให้เจ็บปวดมากเท่าที่ฉันคิด บางทีเนื้องอกอาจกำลังขโมยสิ่งอื่นไปมากกว่าแค่ความทรงจำ ความอับอาย ความโหยหา และความต้องการที่เคยทำให้ฉันนอนไม่หลับ กำลังเลือนหายไปพร้อมกับความทรงจำเหล่านั้น โรมันผลักไสฉันราวกับใช้มีดตัดสายใยระหว่างเรา และตอนนี้สมองของฉันเองก็กำลังตัดสายใยนั้นให้ขาดสะบั้น

ในที่สุดเอเลียสก็ยอมรับแฟ้มนั้นไป เขาสัญญาว่าจะไม่ปริปากพูดอะไรแม้แต่คำเดียวก่อนที่พิธีแต่งงานจะสิ้นสุดลง

เมื่อฉันกลับมาถึงคฤหาสน์ นอร่า แม่บ้านประจำตระกูล ก็นำกระเป๋าอุปกรณ์ทางการแพทย์สีเทาเงินที่ส่งมาจากสวิตเซอร์แลนด์มาส่งให้ฉัน ในนั้นมีโครงเหล็กยึดหัวตอนผ่าตัด สายรัดข้อมือของโรงพยาบาล และโทรศัพท์มือถือเครื่องธรรมดาที่บันทึกเบอร์ติดต่อฉุกเฉินเอาไว้

ฉันค่อยๆ ลบรายชื่อออกจากโทรศัพท์เครื่องเก่าทีละชื่อ จนกระทั่งเหลือเพียงชื่อของเอเลียสและ ดร. อันยา ไวส์ เท่านั้น

ชื่อของโรมันค้างอยู่บนหน้าจอเป็นเวลานาน

สุดท้ายแล้ว ฉันก็ลบเขาออกไปไม่ลง ฉันทำได้เพียงเปลี่ยนชื่อผู้ติดต่อ จากคำว่า "บ้าน" ให้กลายเป็น "โรมัน เดลูก้า"

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ก่อนที่ฉันจะลืมชื่อเขา   บทที่ 10

    สิบแปดเดือนต่อมา ผลสแกนของฉันยังคงไม่เปลี่ยนแปลงความทรงจำของฉันไม่เคยฟื้นคืนกลับมาได้สมบูรณ์ร้อยเปอร์เซ็นต์ บางครั้งฉันก็ลืมตอนจบของหนังที่เพิ่งดูไปเมื่อเช้า บางครั้งวันพฤหัสบดีก็กลายเป็นวันอังคารในหัวของฉัน แต่ฉันเลิกละอายใจกับการตั้งการแจ้งเตือนบนโทรศัพท์ และเลิกมองว่ารายละเอียดทุกอย่างที่ขาดหายไปเป็นหลักฐานว่าตัวตนของฉันกำลังจะดับสูญในทุกๆ หกสัปดาห์ ผลสแกนยังคงเป็นสิ่งชี้ขาดว่าเราจะสามารถหายใจต่อไปได้หรือไม่ ในช่วงเช้าของวันเหล่านั้น ฉันกับโรมันมีกฎร่วมกันข้อหนึ่ง นั่นคือ ห้ามคาดเดาผลตรวจใดๆ ทั้งสิ้นในห้องพักคอย เราถกเถียงกันเรื่องรายการทีวีห่วยๆ จัดอันดับขนมในตู้กดอัตโนมัติ และวางแผนมื้อค่ำราวกับผลการตรวจไม่มีอำนาจใดๆ มาตัดสินช่วงเวลาสองสามชั่วโมงข้างหน้าได้โรมันเรียนรู้วิธีทำอาหารเช้าที่พอกินได้ถึงสามเมนู และเขายังเรียนรู้ที่จะเอ่ยถามทุกครั้งที่สัญชาตญาณความอยากเข้าควบคุมสถานการณ์แล่นขึ้นมาว่า "เธออยากได้คำแนะนำ หรืออยากให้ฉันคอยรับฟังเฉยๆ"เซียนน่ากลายเป็นที่ปรึกษาทางกฎหมายของมูลนิธิท่าเรือเพียร์เซเว่น ตอนที่เอเลียสหมั้นหมาย โรมันส่งสกอตช์วิสกี้บ่มยี่สิบห้าปีไปให้เขายกลัง

  • ก่อนที่ฉันจะลืมชื่อเขา   บทที่ 9

    สามเดือนต่อมา ฉันกับโรมันเดินทางกลับมายังนิวยอร์กเพื่อตรวจสแกนติดตามผลคฤหาสน์ตระกูลเดลูก้าเปลี่ยนไปมาก เรือนกระจกดอกพุดที่ปีกทิศตะวันออกไม่ได้ถูกสร้างขึ้นใหม่ แต่กลายเป็นสนามหญ้าโล่งกว้างเข้ามาแทนที่ ห้องนอนของฉันไม่ได้ดูเหมือนห้องของเด็กสาวที่ถูกเก็บรักษาไว้ราวกับสิ่งจัดแสดงหลังตู้กระจกอีกต่อไป หน้าจอเฝ้าสังเกตการณ์ของตระกูลถูกรื้อถอนออกจากผนัง และประตูห้องก็ติดกลอนประตูดิจิทัลธรรมดาๆ ที่มีรหัสผ่านซึ่งมีเพียงฉันคนเดียวเท่านั้นที่รู้นอร่าสวมกอดฉันทั้งน้ำตาคลอเบ้า ก่อนจะรีบผละออกอย่างรวดเร็วด้วยความกลัวว่าจะทำให้ฉันเจ็บลูก้ายืนรออยู่ตรงบันไดหน้าคฤหาสน์พร้อมกับโฉนดท่าเรือเพียร์เซเว่นชุดใหม่ โรมันไม่ได้เพียงแค่คืนทรัพย์สินให้ฉันเท่านั้น แต่เขายังไปทวงคืนสิทธิ์การประกันภัยการขนส่งทางเรือที่พ่อแม่ของฉันเคยถูกบีบบังคับให้สละสิทธิ์ไปเมื่อหลายปีก่อนกลับคืนมาให้อีกด้วย"ท่านดอนบอกว่านี่คือการชดใช้ค่าเสียหาย ไม่ใช่ของขวัญครับ" ลูก้าบอกฉัน"เขาอยู่ที่ไหนคะ""อยู่ในห้องประชุมใต้ดินครับ วันนี้มีการไต่สวนรอบสุดท้ายเรื่องคดีลอบซุ่มโจมตีครับ"ฉันไม่ได้เดินลงไปข้างล่างในอดีต ฉันคงเอาแต่นั่ง

  • ก่อนที่ฉันจะลืมชื่อเขา   บทที่ 8

    หลังจากการรักษาด้วยวัคซีนรอบแรก ผลตรวจเอ็มอาร์ไอบ่งชี้ว่าตำแหน่งของเนื้องอกทรงตัว ไม่มีการลุกลามเพิ่มเติมฉันยังไม่หายขาด เราเพียงแค่กู้ยืมเวลามาจากความตาย โดยที่ไม่มีใครบอกว่าต้องคืนเวลานั้นกลับไปเมื่อไหร่ฉันย้ายออกจากโรงพยาบาลมาอยู่ที่อพาร์ตเมนต์ของโรมัน เราแยกห้องนอนกันคนละห้อง และเขายังคงรักษากฎเรื่องการไม่เคาะประตูหลังสามทุ่มเอาไว้อย่างเคร่งครัด ทุกๆ เช้า เขาจะเขียนแผนการประจำวันลงบนไวท์บอร์ดในครัว ทั้งเวลากินยา ทำกายภาพบำบัด ไปเดินเล่น และสิ่งเล็กๆ น้อยๆ หนึ่งอย่างที่ไม่เกี่ยวข้องกับโรคมะเร็งเลยแม้แต่น้อยวันจันทร์ เราไปให้อาหารหงส์ริมทะเลสาบวันอังคาร เขาเรียนรู้วิธีต้มข้าวโอ๊ตให้ออกมาไม่มีรสเค็มเหมือนน้ำในมหาสมุทรแอตแลนติกวันพุธ เขาพาฉันขึ้นรถรางในซูริกและจงใจให้ฉันเป็นคนนำทาง ฉันพาเราลงผิดป้าย เราเลยเดินเตร็ดเตร่ไปตามย่านที่ไม่คุ้นเคยจนไปเจอร้านอาหารแห่งหนึ่งที่ไม่มีเมนูภาษาอังกฤษ โรมันสั่งอาหารด้วยการชี้มั่วๆ จนเผลอสั่งขนมหวานมาถึงสามจานเขาก้มหน้าก้มตากินขนมหวานทั้งสามจานจนหมดเกลี้ยง แทนที่จะยอมรับว่าตัวเองสั่งผิด บริกรจำเขาได้ชัดเจนจากข่าวต่างประเทศ และเอาแต่เหลือบม

  • ก่อนที่ฉันจะลืมชื่อเขา   บทที่ 7

    คณะกรรมการประเมินเนื้องอกให้ทางเลือกแก่ฉันสองทางฉันสามารถรับการรักษาตามมาตรฐานต่อไป ผลข้างเคียงนั้นพอจะคาดเดาได้ แต่โอกาสที่โรคจะกลับมาเป็นซ้ำก็สูงลิ่วจนน่าใจหาย หรือไม่ก็เข้าร่วมการทดลองวัคซีนเฉพาะบุคคลในระยะเริ่มต้น ซึ่งต้องตัดชิ้นเนื้อไปตรวจเพิ่มเติมและมีความเสี่ยงที่จะเกิดปฏิกิริยาภูมิคุ้มกันตอบสนองรุนแรง"ฉันต้องการเข้าร่วมการทดลองค่ะ" ฉันบอกโรมันนั่งอยู่ทางขวามือของฉันและไม่ได้พูดแทรกขึ้นมาเลยดร. ไวส์หันไปถามเขา "ในฐานะครอบครัวของเธอ คุณมีความเห็นอย่างไรบ้างคะ"“เธอไม่ใช่คนที่ผมจะตัดสินใจแทนได้” โรมันกล่าว “การตัดสินใจเป็นของเธอ ผมแค่มาเพื่อให้แน่ใจว่าเธอรับรู้ความเสี่ยงทุกอย่างแล้ว”เขารอจนกระทั่งเราอยู่กันตามลำพังในลิฟต์ ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมาว่า "เธอกลัวไหม""กลัวค่ะ""ฉันก็เหมือนกัน"ไม่มีคำสัญญาจอมปลอม ไม่มีคำสั่งของท่านดอนที่บอกว่าจะช่วยชีวิตฉันให้ได้เพียงเพราะโลกทั้งใบยอมสยบแทบเท้าเขา ความจริงใจของเขาทำให้ฉันรู้สึกมั่นคงยิ่งกว่าคำรับรองใด ๆในสัปดาห์ที่สามของการรักษา ลูก้าโทรศัพท์มาจากนิวยอร์ก มีคนในตระกูลคารูโซ่ฉวยโอกาสจากงานแต่งงานที่ถูกยกเลิกก่อการกบฏขึ้น และพ

  • ก่อนที่ฉันจะลืมชื่อเขา   บทที่ 6

    ผลการตรวจทางพยาธิวิทยาออกมาเลวร้ายกว่าที่ใครๆ คาดคิดไว้มากทีมศัลยแพทย์ได้ตัดส่วนเนื้องอกเท่าที่มองเห็นออกไปเกือบหมดแล้ว ทว่าเซลล์มะเร็งกลับลุกลามไปตามเส้นใยประสาทเรียบร้อยแล้ว ฉันจำเป็นต้องเข้ารับการฉายรังสีและเคมีบำบัดเป็นเวลาหกสัปดาห์ ก่อนที่แพทย์จะประเมินได้ว่า ฉันยังมีคุณสมบัติเหมาะสมที่จะเข้าร่วมการทดลองวัคซีนอยู่หรือไม่โรมันยกเลิกกำหนดการปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณชนทั้งหมดในนิวยอร์ก แล้วส่งมอบงานบริหารประจำวันของตระกูลให้ลูก้าดูแลแทน เขาเช่าอพาร์ตเมนต์ธรรมดาๆ แห่งหนึ่งฝั่งตรงข้ามโรงพยาบาล และจะนำอาหารเช้ามาส่งให้ในเวลาเจ็ดโมงเช้าของทุกวัน พอถึงเวลาสามทุ่มของทุกคืน เขาก็จะเดินจากไปโดยไม่เคยเอ่ยปากขอเข้าไปในห้องพักส่วนตัวของฉันเลยฝีมือทำอาหารของเขาห่วยแตกสิ้นดีครั้งแรก เขาหยิบเกลือสลับกับน้ำตาลจนทำข้าวโอ๊ตพังไม่เป็นท่า ครั้งที่สอง มีหัวหอมใหญ่ทั้งหัวที่ไม่ได้หั่นลอยเคว้งอยู่ในซุปไก่ของเขา จนเช้าวันที่สาม ฉันหมดความอดทนเลยวานให้พยาบาลช่วยไปบอกเขาว่า ชั้นล่างมีโรงอาหารอยู่นะวันต่อมา เขาก็มาพร้อมกับหนังสือสอนทำอาหารเล่มใหม่เอี่ยม มีกระดาษโน้ตสีเหลืองแปะอยู่บนหน้าปก[ระดับดอนก็ฝึ

  • ก่อนที่ฉันจะลืมชื่อเขา   บทที่ 5

    ตอนตีสี่ ดร. ไวส์นำทีมแพทย์เข้ามาเพื่ออธิบายขั้นตอนการผ่าตัดเนื้องอกได้ลุกลามเข้าไปพันรอบเส้นประสาทที่ควบคุมระบบภาษาและความทรงจำ เพื่อรักษาการทำงานของสมองส่วนนั้นไว้ให้ได้มากที่สุด พวกเขาจะปลุกฉันให้ตื่นขึ้นมาระหว่างขั้นตอนการผ่าตัดเนื้องอก และให้ฉันบอกชื่อภาพรวมถึงจดจำใบหน้าที่คุ้นเคย หากมีเลือดออกไม่หยุดหรือเกิดอาการสมองบวมรุนแรงเกินไป ฉันอาจไม่มีวันได้ตื่นขึ้นมาอีกเลย"คุณต้องระบุชื่อผู้ติดต่อหลังการผ่าตัดนะคะ" พยาบาลบอกฉันตั้งใจจะเขียนชื่อเอเลียส แต่ปลายปากกากลับชะงักค้างอยู่เหนือแผ่นกระดาษ เมื่อมองผ่านช่องกระจกแคบๆ ตรงบานประตูออกไป โรมันกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้แข็งๆ ตรงโถงทางเดิน ดอนแห่งตระกูลเดลูก้าไม่เคยต้องนั่งรอใคร ทว่าเขากลับนั่งอยู่ตรงนั้นมานานถึงเจ็ดชั่วโมงโดยไม่ยอมให้มีสายโทรศัพท์ใดโทรเข้ามาขัดจังหวะในห้องพักของฉันเลยฉันเขียนชื่อ ดร. ไวส์ ลงไปโรมันเห็นแผ่นเอกสารนั้นถูกถือออกจากห้องไป แต่เขาไม่ได้เอ่ยถามอะไรสักคำก่อนที่พวกเขาจะเข็นเตียงฉันออกไป เขาวางของเก่าชิ้นหนึ่งลงในฝ่ามือฉัน มันไม่ใช่แหวนหรือเหรียญสัญลักษณ์ประจำตระกูลเดลูก้า แต่เป็นเพียงเหรียญโดยสารรถไฟใต้ดินท

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status