Share

บทที่ 3

Author: จัสมิน ฟลาวเวอร์
โรมันไม่ได้กลับมาที่คฤหาสน์จนกระทั่งเลยเที่ยงคืนของคืนก่อนวันแต่งงาน

ฉันกำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นห้องนอน ใช้ผ้านุ่มๆ ห่อรูปถ่ายวันแต่งงานของพ่อแม่ ตอนที่กลิ่นไหม้นั้นลอยกลับมาแตะจมูกอีกครั้ง มือขวาของฉันเริ่มกระตุกเกร็งก่อนที่ฉันจะทันได้เอื้อมไปหยิบยา

แก้วน้ำหลุดร่วงจากปลายนิ้ว ฉันพยายามจะยันตัวลุกขึ้น แต่ขากลับทรุดฮวบจนร่างเซถลาไปกระแทกกับขอบเตียง พอสายตาเริ่มกลับมาโฟกัสภาพตรงหน้าได้อีกครั้ง โรมันก็ถีบประตูเปิดออกแล้วทรุดตัวคุกเข่าข้างหนึ่งลงข้างกายฉัน

"มาร่า มองฉันสิ" เขาประคองท้ายทอยฉันไว้ ความตื่นตระหนกทำให้น้ำเสียงที่เคยไร้ความรู้สึกต่อฉันมานานหลายเดือนแหบพร่าลง

ฉันกัดโดนลิ้นตัวเอง เลือดอุ่นๆ ไหลซึมออกมาตรงมุมปาก และยาต้านอาการชักหลายเม็ดกระจายเกลื่อนอยู่ท่ามกลางเศษแก้วแตก ฉลากยาคว่ำหน้าลงกับพื้น ถ้าเขาพลิกขวดขึ้นมา คำโกหกทุกอย่างคงจบสิ้นทันที

ฉันชิงคว้ามันมาก่อนแล้วยัดเข้าไปในกระเป๋าอุปกรณ์ทางการแพทย์ใต้เตียง "แค่ไมเกรนน่ะค่ะ ฉันลุกเร็วเกินไปหน่อย"

สีหน้าของโรมันเย็นชาและปิดกั้นลงทันควัน "นี่เธอจงใจเลือกคืนก่อนวันแต่งงานของฉัน มาแกล้งล้มพับต่อหน้าฉันงั้นเหรอ"

น้ำเสียงของเขาแผ่วเบา แต่กลับยิ่งทำให้มันฟังดูโหดร้ายทารุณขึ้นไปอีก

เขาเห็นอยู่ว่าฉันอ่อนแอแค่ไหน แต่เขากลับเลือกที่จะเชื่อว่านี่เป็นเพียงการแสดงอันสิ้นคิดอีกฉากหนึ่งที่สร้างขึ้นเพื่อเหนี่ยวรั้งเขาไว้

"ค่ะ" ฉันป้ายคราบเลือดออกจากริมฝีปาก "ฉันทำน้ำทับทิมหกแล้วก็ทำแก้วแตก ขอโทษเรื่องพรมด้วยนะคะ"

กรามของเขาขบแน่นขณะกวาดสายตามองไปรอบห้องที่แทบจะว่างเปล่า สายตาของเขาหยุดลงตรงผนังโล่งเตียนที่เคยแขวนรูปถ่ายของฉัน "ของทั้งหมดไปไหน"

"ฉันเอาไปบริจาคหมดแล้วค่ะ"

"ทำไม"

"คุณกำลังจะแต่งงาน คฤหาสน์หลังนี้กำลังจะมีผู้หญิงคนใหม่เข้ามาดูแล การจะเก็บห้องนอนของฉันไว้ให้เหมือนสุสานมันคงจะดูพิลึกพิลั่นเกินไป"

เขาผุดลุกขึ้นยืนพรวด "ใครอนุญาตให้เธอเป็นคนตัดสินว่าอะไรควรอยู่หรือไม่อยู่ในบ้านของฉัน"

ความโกรธของเขาไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย ทั้งที่เขาเป็นคนสั่งให้ฉันไปสร้างชีวิตของตัวเอง เป็นคนคอยย้ำเตือนฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าอย่าก้าวข้ามเส้นของเขา

"ก็ได้ค่ะ ฉันจะไม่ตัดสินใจอะไรอีก" ฉันวางกรอบรูปอันสุดท้ายลงในกระเป๋าเดินทาง "ฉันขอให้คุณกับเซียนน่ามีความสุข และหวังว่าตระกูลเดลูก้าจะไม่มีจุดอ่อนอะไรอีกนะคะ"

แววตาสีเทาของเขาเริ่มทวีความโกรธขึ้นมา "เธอมีเรื่องจะพูดกับฉันแค่นี้เองเหรอ"

"เปล่าค่ะ... ขอบคุณนะคะ"

คำพูดสองคำนั้นกระแทกใจเขาแรงยิ่งกว่าคำตัดพ้อต่อว่าใดๆ ฉันเดินเลี่ยงเขาตรงเข้าไปในห้องน้ำ ตอนที่ประตูปิดลง ฉันคิดว่าตัวเองแว่วเสียงเขาเรียกชื่อฉัน แต่น้ำเสียงนั้นแผ่วเบาเสียจนแยกไม่ออกว่ามันเป็นเพียงเสียงแว่วหลอนจากสมองของฉันอีกครั้งหรือเปล่า

พอถึงรุ่งสาง รถคาดิลแลค เอสคาเลดสีดำก็จอดเรียงรายเต็มลานทางเข้าวงกลมหน้าคฤหาสน์ เหล่าผู้นำตระกูล วุฒิสมาชิกประจำรัฐ นายธนาคาร และทนายความต่างทยอยเดินผ่านเครื่องตรวจจับโลหะ ในขณะที่เฮลิคอปเตอร์ของสำนักข่าวบินวนอยู่เหนือแม่น้ำฮัดสัน เพื่อรอเก็บภาพงานแต่งงานที่จะหลอมรวมอำนาจระหว่างตระกูลเดลูก้าและตระกูลคารูโซ่เข้าด้วยกัน

ฉันสวมเสื้อโค้ตผ้าแคชเมียร์สีเทา แล้ววางกระเป๋าอุปกรณ์ทางการแพทย์ไว้ข้างเท้า

โรมันปรากฏตัวขึ้นที่หน้าห้องของฉันในชุดทักซิโดสีดำ ทุกรายละเอียดตั้งแต่ปกเสื้อไปจนถึงคัฟลิงก์ล้วนไร้ที่ติ ทว่ารอยคล้ำใต้ตาบ่งบอกว่าเขาไม่ได้นอนเลย สายตาของเขามองจากเสื้อโค้ตไปยังกระเป๋าเดินทางของฉัน พลางขมวดคิ้วมุ่น

"เธอจะไปโบสถ์ด้วยชุดแบบนั้นเหรอ"

"ฉัน—"

เสียงของลูก้าดังขึ้นมาจากชั้นล่าง "ท่านดอนครับ ขบวนรถของตระกูลคารูโซ่มาถึงแล้วครับ"

โรมันไม่ขยับ สายตาของเขาจับจ้องไปยังตราสัญลักษณ์โรงพยาบาลสวิตเซอร์แลนด์บนกระเป๋าของฉัน และในเสี้ยววินาทีอันตรายนั้น ฉันนึกว่าเขากำลังจะเอะใจ ฉันจึงดึงชายเสื้อโค้ตมาคลุมปิดมันไว้

"ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ" เขาออกคำสั่ง "เธอต้องนั่งรถไปกับฉัน"

ฉันพยักหน้า พอเขาหันหลังเดินจากไป ฉันก็ขยับปากพูดโดยไร้เสียง [ลาก่อนนะคะ โรมัน]

สิบนาทีหลังจากขบวนรถเคลื่อนตัวออกไป ฉันก็ก้าวขึ้นไปบนรถทาวน์คาร์สีดำที่ตัวเองจองไว้

จอภาพขนาดยักษ์ตลอดแนวทางด่วนมุ่งหน้าสู่สนามบินเจเอฟเคกำลังถ่ายทอดสดงานแต่งงาน กล้องแพนภาพผ่านเพดานโบสถ์ และนั่นทำให้ลมหายใจของฉันสะดุดกึก ดอกแอนีโมนีฤดูหนาวนับพันดอกห้อยระย้าอยู่ใต้โดมกระจก ตรงใจกลางแท่นบูชา มีแหวนเพชรทรงรีสีน้ำผึ้งวางอยู่บนหมอนรองแหวน

มันคืองานแต่งงานที่ฉันเคยเล่าให้เขาฟัง ตรงตามที่คิดไว้แม้กระทั่งจุดที่เล็กน้อยที่สุด

เพียงแต่... ฉันไม่ได้เป็นเจ้าสาว

ฉันปิดหน้าจอแล้วเปิดโหมดเครื่องบิน ขณะที่เริ่มเรียกผู้โดยสารขึ้นเครื่อง ข้อความสามข้อความจากเอเลียสก็ปรากฏขึ้น

[ฉันเอาโฉนดให้โรมันแล้วนะ]

[เขาเห็นเอกสารยินยอมรับการรักษาทางการแพทย์ของเธอ ฉันโกหกแทนเธอต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ]

[มาร่า เขารู้แล้วว่าเธอวางแผนจะทำอะไร]

หนึ่งวินาทีต่อมา ชื่อของโรมันก็ปรากฏขึ้นเต็มหน้าจอ

ฉันกดตัดสาย

ข้อความเสียงเด้งขึ้นมาในทันที

[มาร่า อย่าขึ้นเครื่องบินลำนั้นนะ ฉันไม่ได้แต่งงานกับเซียนน่านะ]

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ก่อนที่ฉันจะลืมชื่อเขา   บทที่ 10

    สิบแปดเดือนต่อมา ผลสแกนของฉันยังคงไม่เปลี่ยนแปลงความทรงจำของฉันไม่เคยฟื้นคืนกลับมาได้สมบูรณ์ร้อยเปอร์เซ็นต์ บางครั้งฉันก็ลืมตอนจบของหนังที่เพิ่งดูไปเมื่อเช้า บางครั้งวันพฤหัสบดีก็กลายเป็นวันอังคารในหัวของฉัน แต่ฉันเลิกละอายใจกับการตั้งการแจ้งเตือนบนโทรศัพท์ และเลิกมองว่ารายละเอียดทุกอย่างที่ขาดหายไปเป็นหลักฐานว่าตัวตนของฉันกำลังจะดับสูญในทุกๆ หกสัปดาห์ ผลสแกนยังคงเป็นสิ่งชี้ขาดว่าเราจะสามารถหายใจต่อไปได้หรือไม่ ในช่วงเช้าของวันเหล่านั้น ฉันกับโรมันมีกฎร่วมกันข้อหนึ่ง นั่นคือ ห้ามคาดเดาผลตรวจใดๆ ทั้งสิ้นในห้องพักคอย เราถกเถียงกันเรื่องรายการทีวีห่วยๆ จัดอันดับขนมในตู้กดอัตโนมัติ และวางแผนมื้อค่ำราวกับผลการตรวจไม่มีอำนาจใดๆ มาตัดสินช่วงเวลาสองสามชั่วโมงข้างหน้าได้โรมันเรียนรู้วิธีทำอาหารเช้าที่พอกินได้ถึงสามเมนู และเขายังเรียนรู้ที่จะเอ่ยถามทุกครั้งที่สัญชาตญาณความอยากเข้าควบคุมสถานการณ์แล่นขึ้นมาว่า "เธออยากได้คำแนะนำ หรืออยากให้ฉันคอยรับฟังเฉยๆ"เซียนน่ากลายเป็นที่ปรึกษาทางกฎหมายของมูลนิธิท่าเรือเพียร์เซเว่น ตอนที่เอเลียสหมั้นหมาย โรมันส่งสกอตช์วิสกี้บ่มยี่สิบห้าปีไปให้เขายกลัง

  • ก่อนที่ฉันจะลืมชื่อเขา   บทที่ 9

    สามเดือนต่อมา ฉันกับโรมันเดินทางกลับมายังนิวยอร์กเพื่อตรวจสแกนติดตามผลคฤหาสน์ตระกูลเดลูก้าเปลี่ยนไปมาก เรือนกระจกดอกพุดที่ปีกทิศตะวันออกไม่ได้ถูกสร้างขึ้นใหม่ แต่กลายเป็นสนามหญ้าโล่งกว้างเข้ามาแทนที่ ห้องนอนของฉันไม่ได้ดูเหมือนห้องของเด็กสาวที่ถูกเก็บรักษาไว้ราวกับสิ่งจัดแสดงหลังตู้กระจกอีกต่อไป หน้าจอเฝ้าสังเกตการณ์ของตระกูลถูกรื้อถอนออกจากผนัง และประตูห้องก็ติดกลอนประตูดิจิทัลธรรมดาๆ ที่มีรหัสผ่านซึ่งมีเพียงฉันคนเดียวเท่านั้นที่รู้นอร่าสวมกอดฉันทั้งน้ำตาคลอเบ้า ก่อนจะรีบผละออกอย่างรวดเร็วด้วยความกลัวว่าจะทำให้ฉันเจ็บลูก้ายืนรออยู่ตรงบันไดหน้าคฤหาสน์พร้อมกับโฉนดท่าเรือเพียร์เซเว่นชุดใหม่ โรมันไม่ได้เพียงแค่คืนทรัพย์สินให้ฉันเท่านั้น แต่เขายังไปทวงคืนสิทธิ์การประกันภัยการขนส่งทางเรือที่พ่อแม่ของฉันเคยถูกบีบบังคับให้สละสิทธิ์ไปเมื่อหลายปีก่อนกลับคืนมาให้อีกด้วย"ท่านดอนบอกว่านี่คือการชดใช้ค่าเสียหาย ไม่ใช่ของขวัญครับ" ลูก้าบอกฉัน"เขาอยู่ที่ไหนคะ""อยู่ในห้องประชุมใต้ดินครับ วันนี้มีการไต่สวนรอบสุดท้ายเรื่องคดีลอบซุ่มโจมตีครับ"ฉันไม่ได้เดินลงไปข้างล่างในอดีต ฉันคงเอาแต่นั่ง

  • ก่อนที่ฉันจะลืมชื่อเขา   บทที่ 8

    หลังจากการรักษาด้วยวัคซีนรอบแรก ผลตรวจเอ็มอาร์ไอบ่งชี้ว่าตำแหน่งของเนื้องอกทรงตัว ไม่มีการลุกลามเพิ่มเติมฉันยังไม่หายขาด เราเพียงแค่กู้ยืมเวลามาจากความตาย โดยที่ไม่มีใครบอกว่าต้องคืนเวลานั้นกลับไปเมื่อไหร่ฉันย้ายออกจากโรงพยาบาลมาอยู่ที่อพาร์ตเมนต์ของโรมัน เราแยกห้องนอนกันคนละห้อง และเขายังคงรักษากฎเรื่องการไม่เคาะประตูหลังสามทุ่มเอาไว้อย่างเคร่งครัด ทุกๆ เช้า เขาจะเขียนแผนการประจำวันลงบนไวท์บอร์ดในครัว ทั้งเวลากินยา ทำกายภาพบำบัด ไปเดินเล่น และสิ่งเล็กๆ น้อยๆ หนึ่งอย่างที่ไม่เกี่ยวข้องกับโรคมะเร็งเลยแม้แต่น้อยวันจันทร์ เราไปให้อาหารหงส์ริมทะเลสาบวันอังคาร เขาเรียนรู้วิธีต้มข้าวโอ๊ตให้ออกมาไม่มีรสเค็มเหมือนน้ำในมหาสมุทรแอตแลนติกวันพุธ เขาพาฉันขึ้นรถรางในซูริกและจงใจให้ฉันเป็นคนนำทาง ฉันพาเราลงผิดป้าย เราเลยเดินเตร็ดเตร่ไปตามย่านที่ไม่คุ้นเคยจนไปเจอร้านอาหารแห่งหนึ่งที่ไม่มีเมนูภาษาอังกฤษ โรมันสั่งอาหารด้วยการชี้มั่วๆ จนเผลอสั่งขนมหวานมาถึงสามจานเขาก้มหน้าก้มตากินขนมหวานทั้งสามจานจนหมดเกลี้ยง แทนที่จะยอมรับว่าตัวเองสั่งผิด บริกรจำเขาได้ชัดเจนจากข่าวต่างประเทศ และเอาแต่เหลือบม

  • ก่อนที่ฉันจะลืมชื่อเขา   บทที่ 7

    คณะกรรมการประเมินเนื้องอกให้ทางเลือกแก่ฉันสองทางฉันสามารถรับการรักษาตามมาตรฐานต่อไป ผลข้างเคียงนั้นพอจะคาดเดาได้ แต่โอกาสที่โรคจะกลับมาเป็นซ้ำก็สูงลิ่วจนน่าใจหาย หรือไม่ก็เข้าร่วมการทดลองวัคซีนเฉพาะบุคคลในระยะเริ่มต้น ซึ่งต้องตัดชิ้นเนื้อไปตรวจเพิ่มเติมและมีความเสี่ยงที่จะเกิดปฏิกิริยาภูมิคุ้มกันตอบสนองรุนแรง"ฉันต้องการเข้าร่วมการทดลองค่ะ" ฉันบอกโรมันนั่งอยู่ทางขวามือของฉันและไม่ได้พูดแทรกขึ้นมาเลยดร. ไวส์หันไปถามเขา "ในฐานะครอบครัวของเธอ คุณมีความเห็นอย่างไรบ้างคะ"“เธอไม่ใช่คนที่ผมจะตัดสินใจแทนได้” โรมันกล่าว “การตัดสินใจเป็นของเธอ ผมแค่มาเพื่อให้แน่ใจว่าเธอรับรู้ความเสี่ยงทุกอย่างแล้ว”เขารอจนกระทั่งเราอยู่กันตามลำพังในลิฟต์ ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมาว่า "เธอกลัวไหม""กลัวค่ะ""ฉันก็เหมือนกัน"ไม่มีคำสัญญาจอมปลอม ไม่มีคำสั่งของท่านดอนที่บอกว่าจะช่วยชีวิตฉันให้ได้เพียงเพราะโลกทั้งใบยอมสยบแทบเท้าเขา ความจริงใจของเขาทำให้ฉันรู้สึกมั่นคงยิ่งกว่าคำรับรองใด ๆในสัปดาห์ที่สามของการรักษา ลูก้าโทรศัพท์มาจากนิวยอร์ก มีคนในตระกูลคารูโซ่ฉวยโอกาสจากงานแต่งงานที่ถูกยกเลิกก่อการกบฏขึ้น และพ

  • ก่อนที่ฉันจะลืมชื่อเขา   บทที่ 6

    ผลการตรวจทางพยาธิวิทยาออกมาเลวร้ายกว่าที่ใครๆ คาดคิดไว้มากทีมศัลยแพทย์ได้ตัดส่วนเนื้องอกเท่าที่มองเห็นออกไปเกือบหมดแล้ว ทว่าเซลล์มะเร็งกลับลุกลามไปตามเส้นใยประสาทเรียบร้อยแล้ว ฉันจำเป็นต้องเข้ารับการฉายรังสีและเคมีบำบัดเป็นเวลาหกสัปดาห์ ก่อนที่แพทย์จะประเมินได้ว่า ฉันยังมีคุณสมบัติเหมาะสมที่จะเข้าร่วมการทดลองวัคซีนอยู่หรือไม่โรมันยกเลิกกำหนดการปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณชนทั้งหมดในนิวยอร์ก แล้วส่งมอบงานบริหารประจำวันของตระกูลให้ลูก้าดูแลแทน เขาเช่าอพาร์ตเมนต์ธรรมดาๆ แห่งหนึ่งฝั่งตรงข้ามโรงพยาบาล และจะนำอาหารเช้ามาส่งให้ในเวลาเจ็ดโมงเช้าของทุกวัน พอถึงเวลาสามทุ่มของทุกคืน เขาก็จะเดินจากไปโดยไม่เคยเอ่ยปากขอเข้าไปในห้องพักส่วนตัวของฉันเลยฝีมือทำอาหารของเขาห่วยแตกสิ้นดีครั้งแรก เขาหยิบเกลือสลับกับน้ำตาลจนทำข้าวโอ๊ตพังไม่เป็นท่า ครั้งที่สอง มีหัวหอมใหญ่ทั้งหัวที่ไม่ได้หั่นลอยเคว้งอยู่ในซุปไก่ของเขา จนเช้าวันที่สาม ฉันหมดความอดทนเลยวานให้พยาบาลช่วยไปบอกเขาว่า ชั้นล่างมีโรงอาหารอยู่นะวันต่อมา เขาก็มาพร้อมกับหนังสือสอนทำอาหารเล่มใหม่เอี่ยม มีกระดาษโน้ตสีเหลืองแปะอยู่บนหน้าปก[ระดับดอนก็ฝึ

  • ก่อนที่ฉันจะลืมชื่อเขา   บทที่ 5

    ตอนตีสี่ ดร. ไวส์นำทีมแพทย์เข้ามาเพื่ออธิบายขั้นตอนการผ่าตัดเนื้องอกได้ลุกลามเข้าไปพันรอบเส้นประสาทที่ควบคุมระบบภาษาและความทรงจำ เพื่อรักษาการทำงานของสมองส่วนนั้นไว้ให้ได้มากที่สุด พวกเขาจะปลุกฉันให้ตื่นขึ้นมาระหว่างขั้นตอนการผ่าตัดเนื้องอก และให้ฉันบอกชื่อภาพรวมถึงจดจำใบหน้าที่คุ้นเคย หากมีเลือดออกไม่หยุดหรือเกิดอาการสมองบวมรุนแรงเกินไป ฉันอาจไม่มีวันได้ตื่นขึ้นมาอีกเลย"คุณต้องระบุชื่อผู้ติดต่อหลังการผ่าตัดนะคะ" พยาบาลบอกฉันตั้งใจจะเขียนชื่อเอเลียส แต่ปลายปากกากลับชะงักค้างอยู่เหนือแผ่นกระดาษ เมื่อมองผ่านช่องกระจกแคบๆ ตรงบานประตูออกไป โรมันกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้แข็งๆ ตรงโถงทางเดิน ดอนแห่งตระกูลเดลูก้าไม่เคยต้องนั่งรอใคร ทว่าเขากลับนั่งอยู่ตรงนั้นมานานถึงเจ็ดชั่วโมงโดยไม่ยอมให้มีสายโทรศัพท์ใดโทรเข้ามาขัดจังหวะในห้องพักของฉันเลยฉันเขียนชื่อ ดร. ไวส์ ลงไปโรมันเห็นแผ่นเอกสารนั้นถูกถือออกจากห้องไป แต่เขาไม่ได้เอ่ยถามอะไรสักคำก่อนที่พวกเขาจะเข็นเตียงฉันออกไป เขาวางของเก่าชิ้นหนึ่งลงในฝ่ามือฉัน มันไม่ใช่แหวนหรือเหรียญสัญลักษณ์ประจำตระกูลเดลูก้า แต่เป็นเพียงเหรียญโดยสารรถไฟใต้ดินท

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status