Ertesi gün saat ikide yaşam destek ünitesinin fişinin çekilmesine karar verildi.Ondan önce doktorlar, son adımlar için zihnim berrak kalsın diye bazı ağrı kesicilerimi kestiler. O tanıdık, donuk sızı yeniden göğsüme yayıldı.Kapı açıldı. Chanel ve annem içeri girdi; babam hâlâ yan odada serum alıyordu, o yüzden gelememişti. İkisi de bir gecede on yaş yaşlanmış gibi görünüyordu.Chanel yatağımın yanına dizlerinin üstüne çöktü. Artık çığlık atmıyor, feryat etmiyordu; sadece yüzünü yatağımın kenarına gömüp yaralı bir hayvan gibi hıçkırıyordu.Annem buz gibi elimi tuttu, gözyaşları tenime damladı."Oğlum..." Sadece bunu söyleyebildi, sonra sesi boğazında düğümlendi.Saat tam ikide doktorlar birkaç hemşireyle birlikte geldi. Monitörlerdeki yaşamsal bulgularımı kontrol ettiler ve bana son kez sordular. "Sayın Connor Young, yaşam desteği tedavinizi sonlandırmak istediğinizden emin misiniz?"Başımı salladım. "Eminim."Yürek parçalayan feryatlar ya da beni durduracak klişe cümleler yok
Read more
LOGIN
