All Chapters of The CEO’s Servant, His Secret Love: Chapter 41 - Chapter 50

Nakaupo si Matthew sa likod ng matibay niyang teak wood desk. Pagod ang mga matang nakatutok sa monitor na nagpapakita ng sunod-sunod at hindi pa nababasang mga email. Minasahe niya ang pagitan ng mga kilay, pilit na pinapawi ang galit na nananatili pa rin sa isipan niya. Naputol ang katahimikan ng kwatto nang marinig niya ang maingat na pagkatok sa pinto.“Matthew, si Mama ito. Kailangan nating mag-usap saglit.”Huminga nang malalim si Matthew at pinigilan ang pagkainis. Dahan-dahan niyang isinara ang laptop bago naglakad patungo sa pinto.Pagbukas niya nito, bumungad si Gretchen na may manipis at pilit na ngiti. Gayunman, hindi ang kanyang ina ang agad na nakakuha ng pansin niya, kundi ang dalawang taong nakatayo sa likuran nito. Sina Susan at Janice.Dahil sa matalim na tingin ni Matthew, agad na yumuko ang dalawang katulong. Halatang naninigas sa kaba ang kanilang mga balikat.“Ano na naman ang kailangan mo?” malamig na tanong ni Matthew habang ibinabaling ang tingin sa dalawang k

Ilang beses na kumurap si Olive, ang kanyang malalaking mata ay puno ng kalituhan. Bahagyang namula ang kanyang mga pisngi, hindi dahil naintindihan niya ang sitwasyon, kundi dahil wala talaga siyang ideya kung ano ang gusto ni Matthew. "Impress you po, Sir?" ulit niya nang mahina, ang kanyang boses ay pino at inosente. "Ano... ano po ba ang dapat kong gawin, Sir? Nakakalakad na po ako. Sabi ng doktor, ayos lang basta dahan-dahan ang pagkilos ko. Gusto niyo po bang maglakad-lakad ako sa harap niyo?" Tahimik lang siyang tinitigan ni Matthew, habang ang gilid ng kanyang mga labi ay umaangat. Patuloy na hinaplos ng kanyang hinlalaki ang ibabang labi ni Olive sa isang mabagal at sadyang mapang-akit na galaw. Lalo namang hindi mapakali si Olive. Kinagat niya ang sariling labi bago nagpatuloy, ang kanyang tono ay totoong walang malisya. "O... gusto niyo bang ipakita ko na normal na ulit ang paghinga ko? Pwede akong huminga nang malalim, nang paulit-ulit, kung gusto niyo pong makita. O...

Habang lumalalim ang gabi, bumalot sa kwarto ng ospital ang nakapangingilabot na katahimikan.Walang galaw na nakahiga si Olive, nakatitig nang blangko sa puting kisame na tila naging malungkot sa ilalim ng malamlam na liwanag ng lamp sa tabi ng kama. Sa katahimikan, lalo lamang luminaw sa kanyang alaala ang mga nangyari. Hindi niya namalayang napahawak siya sa kanyang dibdib… sa mismong bahaging hinawakan ni Matthew ilang sandali lang ang nakalipas.Para bang naroon pa rin ang nag-aapoy na pakiramdam ng mga labi at dila nito, na nag-iwan ng matingkad na marka sa kanyang balat. Paulit-ulit na naglalaro sa kanyang isipan ang bawat haplos, bawat mapusok na paghipo, at ang madilim at matinding titig sa mga mata ni Matthew, na para bang sirang plaka na hindi tumitigil sa pag-ikot.Napigil ni Olive ang kanyang paghinga nang biglang bumilis ang tibok ng kanyang puso. Sinubukan niyang unawain ang kahulugan ng lahat ng ipinakita sa kanya ni Matthew.Ang lahat ba ng ginawa nito… ang pagtatangg

Napapitlag si Olive sa gulat at agad na itinaas ang kamay upang takpan ang kanyang leeg. Mabilis na kumabog ang kanyang puso, na para bang nahuli siya sa akto. Nakalimutan niyang ang markang iniwan ni Matthew kagabi ay mababakas pa rin sa maputi niyang balat.“I-ito po... kagat lang ng lamok, Ma,” utal-utal na paliwanag ni Olive habang pilit naghahanap ng kapani-paniwalang dahilan, kahit nanginginig ang kanyang tinig. “Medyo mamasa-masa po kasi ang bodega sa mansyonna pinagtatrabahuhan ko. Baka may mga lamok roon.”Inabot ng kanyang ina ang kamay niyang nakatakip sa leeg at marahang ibinaba iyon upang masuri nang mabuti ang marka. Bahagyang sumingkit ang mga mata nitong may edad habang pinagmamasdan ang mapulang bakas na nagsisimula nang magkulay-ube na parang pasa.“Olive?” tawag ng kanyang ina sa mahinang tinig na puno ng pag-aalala. “Bakit ka naman ganyan kagulat? Naging bata rin ako, anak. Alam ko ang pagkakaiba ng kagat ng insekto at... ng ibang bagay.”Natigilan si Olive. Napuno

Bahagyang nanginig si Olive nang maramdaman niya ang malamig na mga daliri ni Matthew na dumampi sa pisngi niya. Biglaang itinanong nito ang tungkol sa kanyang ina kaya hindi niya maiwasang mabigla.“Maayos naman po ang lagay ni Mama, Sir,” mahina niyang sagot habang nakayuko at nakatitig sa sahig. “Mas naging stable po ang kondisyon niya mula nang ilipat siya sa ibang ospital. Maraming salamat po, Sir Matthew.”Hindi inalis ni Matthew ang kamay niya. Sa halip, hinawakan niya ang mukha ni Olive at iniangat iyon upang mapilitan itong tumingin sa kanya. Walang bahid ng init sa mga mata nito… tanging isang madilim at mahirap basahing ekspresyon.Sa halip na magbigay ng anumang nakaaaliw na salita, mahinang tumawa si Matthew. May nakatagong babala sa kanyang tinig.“Huwag mo akong pasalamatan na para bang ginawa ko ito dahil naaawa ako sa iyo, Olivia,” malamig ngunit matalim niyang sabi.Mas inilapit pa niya ang mukha niya kay Olive at bumulong ng mga salitang nagpapatindig sa balahibo sa