All Chapters of ฉันกลายเป็นแพทย์ประจำตัวของบอสมาเฟีย: Chapter 11 - Chapter 20

พิมพ์ชนกหยิบกระเป๋าที่วางไว้บนเก้าอี้ขึ้นมา เธอต้องกลับไปนอนที่ที่พักก่อนการให้ถ้อยคำในตอนเช้าปลายนิ้วแตะชายแขนเสื้อ“คุณหมอ อย่าไป”พิมพ์ชนกมองมือนั้น ธามแทบลืมตาไม่ขึ้น เธอดึงแขนเสื้อออกจากมือเขาแล้ววางไว้บนผ้าห่ม“อย่ารั้งฉันไว้ค่ะ ตอนนี้ฉันต้องออกไป”ชายหนุ่มลืมตาขึ้น พิมพ์ชนกจึงก้าวกลับมาข้างเตียงหนึ่งก้าว“พรุ่งนี้ฉันต้องบอกว่าคุณพาฉันมาอย่างไร ถ้าฉันอยู่ข้างคุณตอนนี้ ฉันจะอยากพูดก่อนเลยว่าคุณป่วย ฉันไม่อยากให้เป็นแบบนั้นค่ะ”มือของเขาสอดกลับเข้าไปใต้ผ้าห่ม เธอเดินไปตามโถงโดยไม่หันมองประตูห้องที่กำลังปิด ในลิฟต์ เธอเปิดบันทึกสำหรับการให้ถ้อยคำแล้วอ่านบรรทัดแรกอีกครั้ง เธอปฏิเสธแล้ว แต่เขาก็ยังพาเธอขึ้นรถเมื่อกลับถึงที่พัก พิมพ์ชนกอาบน้ำแล้วอ่านเอกสาร ตอนเขียนความทรงจำเกี่ยวกับคืนที่ถูกลักพาตัว เธอไม่ได้ใส่ใบหน้าของชายที่นอนอยู่บนเตียงโรงพยาบาลลงไปด้วย เขียนเสร็จไป 2 หน้าแล้วก็ยังหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอีกครั้ง แต่ไม่มีการติดต่อจากโรงพยาบาลพิมพ์ชนกหยิบชุดนอนชุดใหม่ออกมา ก่อนจะคว้าเสื้อโค้ตแทน เธอเก็บเพียงขวดน้ำกับโทรศัพท์แล้วปิดกระเป๋า โรงพยาบาลอยู่ใกล้พอจะเดินไปได้ คราวนี้ไม่มีใ

พิมพ์ชนกกำลังปิดฝาขวดน้ำอยู่ก็ชะงัก เธอหมั่นไส้ที่ชายหนุ่มมองปฏิกิริยาของเธออย่างไม่คิดจะปิดบัง เธอมองออกไปนอกห้องผู้ป่วยครู่หนึ่งก่อนลุกขึ้น ธามไม่ได้เรียกยาม เขาเพียงใช้สายตาตามเธอไปทางประตูพิมพ์ชนกหยิบกระเป๋าแล้วเดินไปที่ประตูก่อน เธอสวมเสื้อโค้ต แต่ลมเย็นจากโถงทางเดินก็ปะทะไหล่ข้างหนึ่ง เธอไม่ได้ติดกระดุมจนหมด“พอเดินไหวแล้วก็ติดต่อมานะคะ ฉันจะเป็นคนกำหนดเวลาเอง”“ถึงวันนั้นจะยอมฟังฉันบ้างไหม?”“ก็ลองทำให้สนุกสิคะ”ยามที่อยู่นอกประตูขยับหลีกทาง พิมพ์ชนกจับประตูไว้แล้วหันกลับมา ธามหยุดมือที่กำลังจะเอื้อมไปหาโทรศัพท์“ครั้งหน้าฉันจะใส่ชุดที่ฉันเลือกเองออกมา คุณก็เลือกเสื้อผ้าใส่ให้ดี ๆ บ้างนะคะ”เขามองเสื้อเชิ้ตของตัวเองแล้วหัวเราะ พิมพ์ชนกดึงเสื้อโค้ตให้กระชับต่อหน้าสายตานั้น แม้ออกมาถึงโถงแล้ว หน้าอกของเธอก็ยังรู้สึกร้อนผ่าวพิมพ์ชนกเดินไปที่ห้องอาหารเธอหยิบเมนูขึ้นมาดูพลางคิดว่าถ้าอยู่กับเขาจะเลือกกินอะไร แต่สุดท้ายก็สั่งอาหารที่ตั้งใจจะกินวันนี้ หลังมื้ออาหาร เธอกลับที่พัก ถอดเสื้อกาวน์แล้วหยิบชุดที่นำมาด้วยออกมา ขณะเลือกชุดที่จะใส่ตอนพบธาม เธอก็นึกได้ว่ายังไม่ได้กำหนดวันนัด จ

พิมพ์ชนกมองรูปถ่ายของตัวเองที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ มันเป็นรูปถ่ายติดบัตรที่เธอใช้กับโรงพยาบาล เธอนึกถึงวันที่ติดกระดุมเสื้อกาวน์ผิดจนลังเลว่าจะถ่ายใหม่ดีหรือไม่ สิ่งแรกที่เธอต้องถามคือเหตุใดรูปนั้นจึงมาอยู่ถึงท่าเรือบนเกาะได้“ใครเอามาให้คะ?”“คนที่ลุงส่งมา”ธามลุกขึ้นยืน มือของลีโอขยับไปทางแขนเสื้อเขาแล้วชะงัก ธามเห็นเข้าจึงย่อตัวลงอีกครั้ง เมื่อเขาบอกว่าจะลงไปข้างล่าง เด็กก็ถามว่าจะกลับมาเมื่อไร“อาจะจัดให้โทรหาได้”พิมพ์ชนกฝากเด็กไว้กับพยาบาลแล้วหยิบกระเป๋า เมื่อลีโอถามว่าเธอจะกลับมาเมื่อไร เธอตอบว่าจะไปพบคนที่มาจากท่าเรือ ใต้รูปของเธอบนหน้าจอมีชื่อมูลนิธิอยู่ เธอถือโทรศัพท์เดินตามธามออกไปธามหันมามองเธออยู่หน้าโถงลิฟต์“อยู่ข้างบนก็ได้”“ถ้าเป็นเอกสารของฉัน ฉันจะดูด้วยค่ะ อีกอย่าง ฉันต้องรู้ว่าใครเป็นคนส่งมา”เมื่อลิฟต์เปิด ธามก็เดินออกไปก่อน ฝีเท้าของเขาสั้นกว่าตอนลงจากเรือ เมื่อพิมพ์ชนกเดินมาอยู่ข้าง ๆ เขาก็ชี้ไปยังทางราบที่มุ่งสู่ท่าเรือแทนบันได เขาสั่งมาร์โกไว้ก่อนว่าอย่าให้คนที่มีอาวุธลงจากเรือ***ที่ท่าเทียบเรือมีเรือลำหนึ่งจอดผูกอยู่ เป็นเรือที่มีห้องโดยสารเล็ก ๆอันเดรียยืนห

ระหว่างที่ทีมแพทย์กำลังตรวจเด็ก พิมพ์ชนกอ่านบันทึกการผ่าตัด เธอหยุดตรงส่วนที่แปลคำย่อจากต้นฉบับเป็นภาษาท้องถิ่น หากตีความขอบเขตที่ปิดไว้ผิดไป สิ่งที่คั่งอยู่ด้านหลังอาจมองเห็นได้ไม่ชัดในภาพตรวจครั้งแรก“หลังออกจากโรงพยาบาล เริ่มหายใจหอบตั้งแต่ตอนนั้นหรือคะ?”“ตอนนั้นคิดว่าเป็นหวัดค่ะ ทางโรงพยาบาลก็บอกให้คอยดูอาการ……”แม่ประคองหลังเด็กไว้ เด็กพยายามจะบอกว่าไม่เป็นไร แต่พูดต่อจนจบไม่ได้ พิมพ์ชนกวาดขอบเขตที่ผ่าตัดไปอธิบายให้แพทย์ผู้รับผิดชอบฟัง เขาอ่านต้นฉบับซ้ำแล้วเรียกเจ้าหน้าที่ตรวจเข้ามา“ดูจากภาพนี้อย่างเดียว ยังบอกสภาพตอนนี้ไม่ได้ แต่ตำแหน่งที่ต้องตรวจคือจุดนี้ค่ะ”แม่รอให้พิมพ์ชนกอธิบายจนจบไม่ไหว“ครั้งนี้ก็ต้องรออีกหรือคะ?”“เราจะตรวจดูอีกครั้งตอนนี้ค่ะ ฉันจะบอกด้วยว่าเด็กหายใจลำบากกว่าเดิมเวลานอนราบ”แพทย์ผู้รับผิดชอบให้เริ่มตรวจใหม่ พิมพ์ชนกชี้ความเป็นไปได้ว่าสิ่งที่คั่งหลังการผ่าตัดอาจไปรวมอยู่ด้านหลังหัวใจ เมื่อทีมแพทย์ที่กำลังดูหน้าจอปรับมุมตรวจ น้ำเสียงของพวกเขาก็สั้นกระชับลง พวกเขากำลังตรวจสภาพปัจจุบันไปพร้อมกับลักษณะที่บ่งว่าหัวใจถูกกดเมื่อบริเวณรอบเตียงเริ่มวุ่นวาย แม่ก

ขณะอยู่นอกเรือนกระจก พิมพ์ชนกเห็นอันเดรียเดินออกมา เขาเกือบเดินเข้ามาทักทาย แต่พอเห็นธามยืนอยู่ตรงประตู ก็เปลี่ยนทิศไปทางเรือ“เมื่อกี้เขายังยิ้มตอนมานี่คะ”“คงพูดสิ่งที่อยากพูดไม่หมด”“เขาพูดถึงฉันด้วยหรือคะ?”“พยายามจะพูด ฉันบอกให้พูดต่อหน้าเธอ”พิมพ์ชนกมองโทรศัพท์ที่อยู่ในห้อง“งั้นฉันจะฟังเรื่องนั้นด้วยค่ะ รวมถึงเสียงของคุณด้วย”ธามหยิบโทรศัพท์ส่งให้เธอ ลีโอเรียกทั้งสองคนจากในเรือนกระจก พิมพ์ชนกส่งไฟล์บันทึกเสียงเข้ามาในโทรศัพท์ตัวเองแล้วเดินไปหาเด็กก่อน ธามส่งต่อข่าวให้มาร์โกว่าเรือของทีมแพทย์ถูกปล่อยแล้ว แม้ลีโอจะยื่นพลั่วให้เขา โทรศัพท์ของธามก็ยังมีเสียงถามถึงสินค้าล็อตอื่นดังอยู่ทั้งสามคนเติมน้ำลงในถังอีกเล็กน้อย ธามประคองด้านล่าง ส่วนพิมพ์ชนกกดทรายให้แน่น เมื่อลีโอปักไม้เล็ก ๆ ลงไป ธงก็เอียงก่อนจะตั้งตรงขึ้น“ได้แล้ว”ธามพูด ลีโอตบมือ พิมพ์ชนกดูว่าเงาของธงทอดไปไกลแค่ไหนแล้วเรียกเด็ก ลีโอแบมือเล็ก ๆ บนทรายเพื่อวัดความยาวของเงาหลังจากก่อปราสาทและพรมน้ำอยู่นานกว่า 1 ชั่วโมง เปลือกตาของเด็กก็เริ่มหนัก พิมพ์ชนกดึงตัวเข้ามาใกล้ น้ำหนักของเด็กเอนพิงไหล่เธอ เธอยกเข่าขึ้นแล้วอุ้มลีโ