All Chapters of ฉันกลายเป็นแพทย์ประจำตัวของบอสมาเฟีย: Chapter 31 - Chapter 38

หลังจากพิมพ์ชนกกลับเข้าไปข้างใน ธามก็คุยโทรศัพท์ต่อ อีกฝ่ายบอกว่าตอนนี้ควรนำวันที่ทั้งหมดมาเทียบกันให้ตรง ธามถามว่าทำไมคำตอบที่ส่งไปก่อนหน้านี้ถึงเปลี่ยนไป เสียงเรียกชื่อเธอดังมาจากห้องข้าง ๆ พิมพ์ชนกสวมหูฟังให้กระชับขึ้น เธอจะรอให้เขาเปิดทางให้ไม่ได้อีกแล้ว ข้อกล่าวหาว่าเธอเป็นคนสั่งให้ยาเป็นเรื่องที่เธอต้องตอบด้วยตัวเอง บนหน้าจอ กฤตภาสกำลังเตรียมเริ่มด้วยคำอธิบายของตัวเองอีกครั้ง พิมพ์ชนกจดเวลาที่เธอจำได้ไม่ตรงกับบันทึกไว้ คราวนี้เธอขอถามคำถามของตัวเองก่อนที่เขาจะเริ่มพูดเวลา 09.45 น.เมื่อการประชุมเริ่มขึ้นอีกครั้ง ผู้ดำเนินการเปิดเอกสารชุดใหม่ที่เพิ่งได้รับขึ้นบนหน้าจอ นั่นคือประวัติการแก้ไขซึ่งเจ้าหน้าที่ระบบได้เก็บแยกไว้ตามคำขอให้รักษาหลักฐานกฤตภาสหันไปมองเจ้าหน้าที่ฝ่ายกฎหมาย อีกฝ่ายอ่านชื่อไฟล์ราวกับเพิ่งเห็นเป็นครั้งแรกเช่นกัน พิมพ์ชนกประสานมือบนตักแน่นขึ้น“บันทึกที่ส่งมากับบันทึกก่อนแก้ไขมีความแตกต่างกัน เราจะตรวจสอบผู้จัดทำก่อนครับ”ผู้ดำเนินการกล่าวภาพหน้าจอ 2 ภาพที่แสดงเวลาเดียวกันถูกวางไว้เคียงกัน ภาพหนึ่งมีชื่อของผู้ร้องขอให้ยา แต่อีกภาพกลับไม่มีชื่อนั้น เหลือเพียงบ

วันนั้นหลังการประชุม พิมพ์ชนกเดินทางไปยังที่พักบนแผ่นดินใหญ่ เธอจัดกระเป๋าเสร็จแล้วจึงส่งข้อความบอกธามว่ามาถึงแล้ว เขาตอบเพียงว่าเข้าใจแล้ว ไม่ได้ถามต่อเรื่องอาหารเหมือนทุกครั้ง วันรุ่งขึ้น โรงพยาบาลอธิบายลำดับเหตุการณ์ของการผ่าตัดที่เธอได้รับมอบหมายให้ตรวจทานมีคำถามเพิ่มเติมเข้ามา เธอจึงเขียนช่วงเวลาที่ตัวเองจำได้ลงไปอีกครั้ง และนัดวันให้ถ้อยคำกับพนักงานสอบสวนด้วย การยื่นเอกสารโต้แย้งคำชี้แจงของมูลนิธิไม่ได้ทำให้ทุกขั้นตอนจบลงพร้อมกันกฤตภาสยังคงยืนยันว่าไม่มีข้อผิดพลาดในการแก้ไขบันทึก เขาเลิกใช้ถ้อยคำว่าพิมพ์ชนกทิ้งหน้างานไปหลังผ่าตัด แต่เปลี่ยนเป็นบอกว่าคำให้การเกี่ยวกับการตัดสินใจในวันนั้นไม่ตรงกัน ขณะที่ถ้อยคำค่อย ๆ เปลี่ยนไปทีละน้อย ก็ยังไม่มีใครกล่าวขอโทษก่อนมูลนิธิแก้ไขแถลงการณ์อย่างเป็นทางการบางส่วน ถอนคำอธิบายที่ทำให้เข้าใจว่าพิมพ์ชนกนำเงินวิจัย 7,500,000 บาทไปแล้วหลบหนี และระบุว่ากำลังตรวจสอบบัญชีอีกครั้ง การส่งคำขอให้แก้ไขข่าวที่นำข้อความเดิมไปเผยแพร่ยังเป็นงานอีกส่วนหนึ่งทุกครั้งที่ส่งเอกสาร พิมพ์ชนกจะจดวันที่ส่งไว้ บางแห่งตอบกลับอย่างรวดเร็ว ขณะที่บางแห่งผ่านไป 1 สัปด

ธามไม่ได้หยิบโทรศัพท์ออกมาระหว่างมองเธอ จนพิมพ์ชนกยิ้มให้ก่อน แขนของเขาจึงกระชับขึ้น เสียงพลั่วของลีโอที่กำลังขุดดินดังมาจากอีกฝั่งของเรือนกระจก พิมพ์ชนกมองข้ามไหล่ธามไปยังเด็กน้อย เมื่อลีโอก้มหน้าสนใจการเล่นของตัวเอง เธอก็หันกลับมาหาชายหนุ่ม ลมแรงขึ้น พิมพ์ชนกจึงเดินไปปิดช่องระบายอากาศ ธามไม่ได้ยื่นมือไปก่อน แต่ช่วยประคองมือจับให้เธอ ส่วนด้านล่างปิดไม่สนิท ทั้งคู่จึงต้องยืนชิดกันเพื่อออกแรงดัน “เวลาทำงานต้องมาอยู่ชิดกันแบบนี้ทุกครั้งเลยหรือคะ” “ฉันไม่รู้มาก่อนว่าตอนนี้เรากำลังทำงานกันอยู่” เขาตอบจากด้านหลัง พิมพ์ชนกปล่อยมือจับแล้วหันกลับมา ด้านหลังเธอเป็นกรอบหน้าต่าง จึงถอยไม่ได้ แต่ด้านข้างยังมีที่ว่าง แทนที่จะเดินออกไปทางนั้น เธอกลับเอื้อมไปหยิบใบไม้เล็ก ๆ ที่ติดอยู่บนปกเสื้อโค้ตของเขาออก “อย่าพูดว่าคุณอยากให้ฉันอยู่ที่นี่ต่อหน้าลีโอนะคะ” ธามมองไปทางเด็ก ลีโอกำลังตักทรายย้ายไปมา ดูเหมือนจะไม่พอใจทางที่ตัวเองทำ จึงใช้เท้า

บนเกาะ พิมพ์ชนกกลับเข้าห้องพร้อมลีโอ เด็กเลือกที่นั่งสำหรับมื้อเย็นก่อน ให้ธามนั่งริมหน้าต่างและให้พิมพ์ชนกนั่งข้างตัวเอง ก่อนจะเปลี่ยนตำแหน่งของทั้งสองใหม่ พิมพ์ชนกบอกว่ายังไม่รู้ว่าธามจะกลับมากี่โมง “กลับดึกเหรอ” “อาจจะดึก” ลีโอลบเก้าอี้ตัวหนึ่งที่วาดลงบนกระดาษ พิมพ์ชนกไม่ได้บอกให้วาดใหม่ เศษยางลบเล็ก ๆ ร่วงลงมาจากยางลบที่เด็กจับเล่นอยู่นาน เมื่อโทรศัพท์ดังขึ้น ทั้งสองคนก็เงยหน้าพร้อมกัน พิมพ์ชนกให้ลีโอดูหน้าจอแล้วออกไปรับสายนอกห้อง ธามโทรมา เขาบอกว่ามาถึงท่าเรือแล้วและยังคุยกับคนที่นั่นอยู่ “คนเจ็บเป็นยังไงบ้างคะ” “กำลังตรวจอาการอยู่” ธามตอบ ไม่มีเสียงเรือดังแทรก แต่มีเสียงผู้ชายทะเลาะกันอยู่ไกล ๆ พิมพ์ชนกรอให้เขาบอกว่าตัวเองปลอดภัย ทว่าเธอก็รู้สึกว่าการถามเพื่อให้ได้คำตอบเช่นนั้นอาจเป็นเรื่องอันตราย “ให้ทีมแพทย์ไปหาคนเจ็บก่อนนะคะ อย่าเคลื่อ